- Research Article
- 10.34689/sh.2025.27.6.014
ASSESSING RETINOBLASTOMA AWARENESS ACROSS PRIMARY HEALTH CARE PHYSICIANS
- Jan 28, 2026
- Ġylym men densaulyķ saķtau.
- A Aubakirova + 5 more +5
Objective. To assess the level of awareness of retinoblastoma among primary health care (PHC) physicians, identify areas of insufficient knowledge, compare the awareness of general practitioners (GPs) and pediatricians, and determine strategies to improve awareness. Materials and methods. A cross-sectional online survey was conducted from January to February 2025. The study involved 90 PHC physicians (49 GPs and 41 pediatricians). The questionnaire included 18 questions on clinical suspicion, diagnosis, referral pathways, and treatment of retinoblastoma. Statistical analysis was performed using SPSS software. Results. Most respondents were aware of retinoblastoma (81.6% of GPs and 92.7% of pediatricians). However, clinical experience with the disease was limited (20.4% of GPs and 31.7% of pediatricians). Pediatricians were more likely to encounter suspected retinoblastoma cases (51.2% vs. 26.5%, p=0.024) and refer children with a family history of the disease to an ophthalmologist (87.8% vs. 69.4%, p=0.032). The "white pupil" reflex was known to 90.2% of pediatricians and 63.3% of GPs (p=0.003). Only 14.3% of GPs and 34.7% of pediatricians were aware of modern organ-sparing treatments (p=0.027). Conclusions. The study revealed an insufficient level of awareness of retinoblastoma among PHC physicians, particularly among GPs. To improve early diagnosis of retinoblastoma, it is recommended to implement mandatory continuing medical education courses for physicians, with an emphasis on rare pediatric oncological diseases. Additionally, public awareness campaigns and media outreach are recommended to increase clinical suspicion. These measures also contribute to achieving Sustainable Development Goal 3 (SDG 3), which aims to reduce child mortality and ensure universal health. Цель. Оценить уровень информированности врачей ПМСП о ретинобластоме, выявить области недостаточной осведомленности, сравнить осведомленность врачей общей практики (ВОП) и педиатров, а также определить стратегии повышения осведомленности. Материалы и методы. Проведено поперечное исследование в форме онлайн-опроса с января по февраль 2025 года. Участвовали 90 врачей ПМСП (49 ВОП и 41 педиатр). Опросник включал 18 вопросов по клинической настороженности, диагностике, маршрутизации и лечению ретинобластомы. Статистическая обработка осуществлялась в программе SPSS. Результаты. Большинство респондентов знали о ретинобластоме (81,6% ВОП и 92,7% педиатров). Однако клинический опыт был ограничен (20,4% ВОП и 31,7% педиатров). Педиатры чаще сталкивались с подозрениями на ретинобластому (51,2% против 26,5%, р=0,024) и направляли детей с отягощенным анамнезом к офтальмологу (87,8% против 69,4%, р-0,032). Симптом «белого свечения» зрачка был известен 90,2% педиатров и 63,3% ВОП (р=0,003). Только 14,3% ВОП и 34,7% педиатров знали о современных органосохраняющих методах лечения (р=0,027). Выводы. Выявлен недостаточный уровень информированности о ретинобластоме среди врачей ПМСП, особенно среди ВОП. В целях улучшения ранней диагностики ретинобластомы рекомендуется внедрить обязательные курсы повышения квалификации для врачей с акцентом на редкие онкологические заболевания у детей. Дополнительно рекомендуется усилить информационную работу через просветительские кампании и медиа для повышения настороженности. Эти меры также способствуют достижению Цели устойчивого развития 3 (ЦУР 3), направленной на снижение детской смертности и обеспечение всеобщего здоровья. Кіріспе: Қазіргі тамырлы хирургияда қолқа-мықын сегментінің (ҚМС) окклюзиялық зақымдануы ең өзекті мәселелердің бірі. ҚМС окклюзиясын анықтау атеросклеротикалық процестің ауырлығы мен таралуын, демек, басқа артериялық бассейндерде біріктірілген окклюзиялық зақымданулардың үлкен ықтималдығын көрсетеді деген жалпы қабылданған пікір. Осыған байланысты өмірлік маңызды мүшелердін – жүрек пен мидың артериялық арнасының зақымдануы ерекше маңызды. Зерттеудің мақсаты. Өмірлік маңызды мүшелер тарапынан асқынулардың болжаушыларын түзетумен және түзетусіз ҚМС окклюзиялық зақымдануларын жедел емдеу нәтижелеріне салыстырмалы талдау жүргізу, олардың тиімділігін бағалау. Материалдар мен Әдістері: Зерттеу дизайны-проспективті рандомизацияланбаған клиникалық бақылау. Талдауға 2018-2024 жылдары "СМУ КеАҚ " университеттік госпиталінің жүрек-қан тамырлары хирургиясы бөлімінде ота жасалған қолқа-мықын сегментінің (ҚМС) окклюзиялық зақымдануы бар 143 пациент енгізілді. Қолданылатын тактикаға байланысты науқастар екі топқа бөлінеді: 1-ші топ (N = 64) — коронарлық және каротид артерияларының зақымдануын алдын ала түзетусіз, жамбас бассейнінің реваскуляризациясынсыз және бүйрек жеткіліксіздігін емдеусіз ҚМС-не шұғыл реконструктивтік араласулар жасалған науқастар. 2-ші топ (N = 79) — көрсетілімдер болған кезде алдын ала жүрек және цереброваскулярлық патологияны түзету, жамбас артерияларын реваскуляризациялау және негізгі ота алдында бүйрек қызметін тұрақтандыру орындалған науқастар. Нәтижелер: ерте операциядан кейінгі (30 күндік) кезеңде асқынулар бірінші топтағы пациенттердің 43,8%- тіркелген және 10,1 % — екіншісінде (p = 0,0002) тіркелді. Жүйелік асқынулар (миокард инфарктісі, ми қан айнылымының жедел бұзылысы, көп мүшелік жеткіліксіздік) бірінші топта жиі байқалды (p < 0,01). 30 күндік өлім бірінші топтағы 12% - дан екінші топтағы 2,5% - ға дейін төмендеді. 5 жылдық кезеңде асқынулардың жалпы жиілігі 11,5% - ға қарсы 40,7 % құрады (p = 0,0003). Каплан-Майердің жиынтық өмір сүру деңгейі бірінші топта 80%-ға, ал екінші топта 95% - ға жетті, айырмашылықтар статистикалық маңызды (Log-Rank p = 0,029). Қорытынды: бұл тактиканы енгізу емдеудің тікелей нәтижелерін жақсартып қана қоймай, науқастардың қашықтықтан өмір сүруін едәуір арттырды. Өмірлік маңызды органдардың функционалдық бұзылыстарын түзетуге және тамырлы араласулардың кезеңділігін оңтайландыруға бағытталған кешенді операция алдындағы дайындық тиімділігі дәлелденді және ауыр қатар жүретін патологиясы бар науқастарда қолқа-мықын сегментінің окклюзиясын емдеудің қауіпсіз және клиникалық негізделген әдісі ретінде ұсынылуы мүмкін.
Read more