Kilis 7 Aralık University

ÖZÜniversiteler, akademik başarılarını, kurumsal prestijlerini ve öğrenci deneyimlerine ilişkin unsurları sosyal medya platformları üzerinden yaptıkları gönderi yayımlayarak, hedef kitleleri ve paydaşlarıyla paylaşarak görünürlüklerini artırmayı ve marka imajlarını güçlendirmeyi amaçlamaktadır. Sosyal medya mecraları, üniversiteler için kurumsal tanıtım ve başarıların paylaşılması yoluyla kurumsal itibarın artırılmasına katkı sağlamakta ve bu sayede rakip kurumlara karşı rekabet üstünlüğü elde edilmesine olanak tanımaktadır. Bu kapsamda çalışmanın amacı, üniversitelerin Instagram üzerinden kurumsal marka imajlarını nasıl oluşturduklarını ve yönettiklerini incelemektedir. Araştırma kapsamında beşi kamu, beşi vakıf olmak üzere on üniversitenin 31.12.2025 tarihine kadar paylaştıkları son beş Instagram gönderisi içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir. Bulgular, devlet üniversitelerinin daha yüksek takipçi sayılarına sahip olduğunu, vakıf üniversitelerinin ise, daha düşük takipçi sayılarına rağmen etkileşim odaklı ve çeşitlendirilmiş içerik stratejileriyle öne çıktığını göstermektedir. Devlet üniversiteleri ağırlıklı olarak tarihsel, milli anma ve kurumsal prestij temalı, tek yönlü paylaşımlar yaparken, vakıf üniversiteleri öğrenci odaklı, eğlenceli ve reels video içerikleriyle daha yüksek etkileşim sağlamaktadır. Bu kapsamda, video formatı, müzik ve ses kullanımı gibi unsurlarının hem görünürlüğü hem de etkileşimi arttırarak, marka imajını güçlendirmede önemli olduğunu göstermektedir.

To explore family belonging and communication patterns in individuals with substance use disorder (SUD), highlighting the essential role of psychiatric-mental health nurses (PMHNs) in family-centered care to support recovery. The study included 102 individuals receiving treatment for SUD. Data were collected using the Family Sense of Belonging Scale and Family Communication Patterns Scale. Descriptive and inferential analyses were applied. Participants had above average family belonging and communication, with self belonging higher than family belonging. Conversation orientation was positively linked to family belonging. Lower family belonging correlated with older age, unemployment, suicidal behavior, and violent family environments. Unemployment and suicide attempts were associated with lower conversation orientation. Strengthening family belonging and conversation communication can aid recovery in SUD. PMHNs are key in implementing family-focused interventions to address these factors.

Abstract Coumarin-based organic layers have attracted considerable attention in optoelectronic device applications due to their favorable optical and electronic properties. However, the incorporation of bathocuproine (BCP) into a coumarin/p-Si architecture and its systematic evaluation in terms of responsivity, detectivity, photocapacitance, and interface state density have not been systematically reported. In this study, coumarin–BCP composite layers containing 10 wt% and 20 wt% BCP were prepared, and Al/p-Si/coumarin:BCP/Al devices were fabricated. The electrical and optoelectronic properties were investigated under visible-light illumination (20–100 mW/cm 2 ). The device containing 20% BCP exhibited enhanced performance, achieving a responsivity of 54.62 mA/W and a specific detectivity of 1.69 × 10 12 Jones at 100 mW/cm 2 , compared to 18.64 mA/W and 5.77 × 10 11 Jones for the 10% BCP device. The improved photoresponse is attributed to enhanced charge transport and interface-related effects induced by increased BCP concentration. These results demonstrate that coumarin–BCP composite-based Al/p-Si devices are promising candidates for visible-light photodetector and photosensor applications.

ÖZAmaç: Bu çalışma, bir devlet üniversitesinin Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu’nda öğrenim gören öğrencilerin mesleki karar pişmanlığının yaşam doyumu üzerindeki etkisini araştırmak amacı ile planlandı.Gereç ve Yöntem: İlişkisel tarama modeline dayalı betimsel türde çalışma olarak planlanan bu araştırma, çalışmaya gönüllü olarak katılmayı kabul eden 582 öğrenci ile yürütüldü. Verilerin toplanması aşamasında; Tanıtıcı Bilgi Formu, Mesleki Karar Pişmanlığı Ölçeği ve Yaşam Doyum Ölçeği kullanıldı. Veriler google form oluşturularak toplandı. Verilerin analizi Statistical Package for Social Sciences (SPSS) 25.0 programı ile yapıldı.Bulgular: Öğrencilerin Mesleki Karar Pişmanlığı Ölçeği puan ortalaması 31.08±21.00, Yaşam Doyumu Ölçeği puan ortalaması 14.88±5.86 olarak bulundu. Mesleki Karar Pişmanlığı Ölçek toplam puanı ile Yaşam Doyumu Ölçek toplam puanı arasında negatif yönde ve orta düzeyde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptandı [r=-0.384, p<0.001]. Üniversite öğrencilerinin mesleki karar pişmanlıklarının yaşam doyumları arasında anlamlı bir ilişki olduğu tespit edildi [t=-10.011, p<0.001]. Yaşanılan yer, aile sosyo-ekonomik düzey, okuduğu bölüm, okuduğu bölümü kendi isteği doğrultusunda tercih etme durumu, tercih öncesi okuyacağı bölüm ile ilgili ön araştırma yapma durumu, bölümünü değiştirme isteği ve kendi mesleğinde çalışma isteği değişkenleri ile grupların Mesleki Karar Pişmanlığı Ölçeği ve Yaşam Doyumu Ölçeği puan ortalaması arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu saptandı. Sonuç: Çalışma sonucunda Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu öğrencilerinin meslek tercihlerinden dolayı pişman oldukları ve yaşam doyumlarının orta düzeyde olduğu saptandı.

Ulusötesi çocukluk kavramı, göçü çocukların gözünden anlamaya imkân tanırken, aynı zamanda göç çalışmalarındaki edilgen çocuk konumunu da sorgular. Bu çalışma, ulusötesi göç literatüründe öne çıkan toplumsal alanlar çerçevesine çocukları dahil ederek, İsviçre'deki Türkiyeli göçmenliğini odağına alıyor. Araştırma, aileleri Türkiye'den Basel'e göç etmiş 7-15 yaş aralığındaki çocukların okul ilişkilerinin ulusötesi konumlarından nasıl etkilendiğini anlamayı amaçlıyor. Yirmi çocukla gerçekleştirilen derinlemesine görüşmelere dayanan bu nitel çalışma, ulusötesi konumların çocukların karşılaşmalarında nasıl sıradanlaştığını tartışmaya açıyor. Farklı toplumlardan gelen arkadaşlara ve öğretmenlere sahip olmak, çocukların bu çoklu aidiyetleri olağan bir durum olarak yorumlamalarına yol açmaktadır. Çocukların anlatılarında okul, bu ulusötesi konumları tanıyan ve değer atfeden bir alan olarak öne çıkıyor. Bununla bağlantılı olarak, çocukların okul yaşantılarını dışlanma–içerlenme ekseninde anlamlandırmadıkları gözlemlenmektedir; bu da bu tür ikiliklerin onların deneyim dünyasında belirleyici bir çerçeve oluşturmadığını düşündürmektedir. Bu bağlamda çalışma, Avrupa bağlamında Türkiyeli çocukların okul deneyimlerini ulusötesi bir perspektifle ele alarak, çocukları edilgen göç özneleri olarak konumlandıran yaklaşımları sorgulamakta ve çocukluk ile ulusötesi göç literatürüne nitel bir katkı sunmaktadır.

Günümüz öğrencilerinin sosyal medya kullanım sürelerindeki hızlı artış, kelime sayısı az olan kısa süreli görsel içeriklere maruz kalma sürelerini önemli ölçüde artırmıştır. Bu durum öğrencilerin öğrenme alışkanlıklarını etkilemiştir. Bu bağlamda araştırmada değişen öğrenme alışkanlıklarına yanıt verebileceği öngörülen dijital afişlerin matematik öğretimi üzerindeki etkisi ve öğrenme alışkanlıklarına hitap edebilirliği öğrenci deneyimleri kapsamında değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Nitel araştırma yaklaşımı kullanılan çalışma, Türkiye'deki bir devlet okulundan seçilmiş 6. sınıf düzeyindeki 15 öğrenciyle gerçekleştirilmiştir. Öğretim dijital afişler yardımı ile yapılmıştır. Veri toplamak aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme soruları kullanılmıştır. Veriler içerik analizine tabi tutulmuş öğrencilerin konuyu kavradıklarına dair kanıtlar, afişin etkililiği ve kalıcılığı, afişin ders sürecinin hangi eğitsel aşamalarında kullanılacağına dair öğrenci görüşleri ile afiş tasarımına yönelik öğrenci geri bildirimleri elde edilmiştir. Araştırma, daha çok sözel derslerde kullanılan afişin matematik eğitimine olan etkisini öğrenme süreci ve deneyim bağlamında değerlendirerek eğitim materyali olarak kullanımına bakış açısı sunmaktadır.

Bu çalışma, yoksullukla mücadelede cinsiyete duyarlı bütçelemenin dönüştürücü etkisini Kanada örneği üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Yoksulluk kavramı yalnızca gelir yoksunluğuyla açıklanamayacak kadar çok boyutlu bir olgu olup, toplumsal cinsiyet ilişkileri hem yoksulluğun nedenleri arasında yer almakta hem de yoksulluk sürecinin sonuçlarını derinleştirmektedir. Kadınların yoksulluk deneyimleri ise özellikle bakım emeğinin görünmezliği, işgücü piyasasındaki eşitsizlikler ve sosyal güvenlik mekanizmalarına sınırlı erişim nedeniyle erkeklerden farklılaşmaktadır. Bu bağlamda, kamu maliyesi araçlarının ve özellikle bütçeleme süreçlerinin cinsiyet perspektifiyle yeniden tasarlanması sosyal adaletin inşasında stratejik bir önem taşımaktadır. Cinsiyete duyarlı bütçelemeyi Kanada uygulaması üzerinden ele alan bu çalışma, kamu politikalarında toplumsal cinsiyet perspektifinin kurumsallaştırılmasının kadınların yaşam fırsatlarını genişleten somut çıktılar ürettiğini ortaya koymaktadır. İncelenen model, kadınların ekonomik kaynaklara erişimini güçlendiren, kamusal hizmetlere katılımını artıran ve sosyal koruma mekanizmalarını daha kapsayıcı bir çerçeveye taşıyan bütüncül bir yönetişim yaklaşımı sunmaktadır. Kanada deneyiminden elde edilen nitel bulgular, cinsiyete duyarlı bütçelemenin yalnızca eşitlik odaklı normatif bir tutumdan ibaret olmadığını; aynı zamanda kadınların toplumsal konumunu iyileştiren ve politika sonuçlarını dönüştüren etkili bir araç olduğunu göstermektedir.

Introduction: This study explored the extent to which a Syrian child with autism spectrum disorder (ASD) in Türkiye could access inclusive, community-based settings. Particular attention was given to the potential for exclusion from education and social life arising from the child’s dual status as both disabled and a refugee. Method: A qualitative case study design with an interpretive approach was employed. Participants included 11 individuals (e.g. parents, teachers, physician, grocery staff), men and women aged 15-55, from the child’s educational/social/healthcare environments. Data were collected through semi-structured interviews conducted in Turkish and, for Arabic-speaking participants, via an interpreter. The data were analysed thematically using an inductive approach within the framework of Ecological Systems Theory. Findings: Three key themes emerged: educational engagement, social acceptance, and planning for the future. Overall, several barriers were identified, including limited educational access, language barriers, and insufficient school-parent collaboration. Disability was perceived as more influential than refugee status in shaping social acceptance. Participants also drew attention to frequent teacher turnover and the requirement of citizenship for access to certain special education services. Discussion: The findings demonstrate that the child experienced unique difficulties arising from the intersection of disability and refugee status. The barriers indicated above exacerbated the challenges associated with ASD. Early intervention in special education is critical, yet in this case, access to rehabilitation was only possible after citizenship was obtained, representing another delay. Implication: Being both disabled and a refugee underscores the need for early, consistent, and inclusive systemic approaches to ensure equitable access to education and support services.