Podocentrum Alkmaar

Welkom bij dit vierde nummer van 2023, met veel aandacht voor relatietherapie en een filosofisch artikel over de systeembenadering. Dit laatste is goed nieuws, want als we terugblikken op de wetenschappelijke publicaties van het afgelopen decennium, dan valt op dat er sprake is geweest van een eenzijdige aandacht voor effectonderzoek, en meestal blijft dit beperkt tot het aantonen dat een bepaald behandelprogramma effectiever is dan een ander. Kennelijk is deze storm nu gaan liggen en komt er meer ruimte voor reflectie op wat we eigenlijk doen, zowel in theoretische als in praktische zin. We openen dit nummer dan ook met twee artikelen die daarover gaan. Het eerste betreft een artikel van de Finse auteurs Sampolahti en Laitila, uit 'Family Process'. Uit het artikel blijkt dat hun benaderingswijze verwant is aan die van Seikkula et al., van wie we al meerdere artikelen hebben geplaatst. Het lijkt mij zeker geen artikel waarover iedereen het op alle punten eens is. Zo vind ik het bijvoorbeeld te ver gaan om te beweren dat er geen duidelijke, onderscheidende definitie zou zijn van systemisch behandelen ten opzichte van andere vormen van gezins-en relatietherapie, zoals de psychodynamische of cognitieve behandeling. De waarde van het artikel schuilt echter in dat het ons aan het denken zet over de impliciete filosofische en ideologische uitgangspunten van de systeembenadering. Het is ook een leerzaam artikel omdat het nog eens verduidelijkt wat in de praktijk het onderscheid is tussen de moderne en postmoderne manier van therapie bedrijven. Auteurs benadrukken daarbij dat de ene visie niet noodzakelijkerwijs beter is dan de andere. Ik kan me voorstellen dat dit artikel zinvol kan zijn in de opleiding tot systeemtherapie, met name als cursisten al wat verder zijn in het toepassen van verschillende methodieken en technieken en ze daarna aan de hand van dit artikel meer inzicht kunnen krijgen in de onderliggende filosofische posities. Overigens verwijzen auteurs naar een aantal filosofische werken die ook in het Nederlands zijn vertaald, deze zijn terug te vinden in de literatuurlijst. L. Wouda ( )

Research has documented robust associations between greater disgust sensitivity and (1) concern about disease, and (2) political conservatism. However, the COVID-19 disease pandemic raised challenging questions about these associations. In particular, why have conservatives—despite their greater disgust sensitivity—exhibited less concern about the pandemic? Here, we aim to resolve this “conservatism-disgust paradox” and address several outstanding theoretical questions regarding the interrelations between disgust sensitivity, ideology, and pandemic response. In four studies (N=1,764), we identify several methodological and conceptual factors—in particular, an overreliance on self-report measures—that likely inflated, or even wholly created, the apparent associations between these constructs. Using non-self-report measures, we find that disgust sensitivity is a far less potent predictor of disease avoidance than is typically believed, and that ideological differences in disgust sensitivity may be limited to self-report measures. These findings help resolve this paradox, while providing important insight into the nature of these associations.

In epidemiological studies, occupational exposure estimates are often assigned through linkage of job histories to job-exposure matrices (JEMs). However, available JEMs may have a coding system incompatible with the coding system used to code the job histories, necessitating a translation of the originally assigned job codes. Since manual recoding is usually not feasible in large studies, this is often done by use of automated crosswalks translating job codes from one system to another. We set out to investigate whether automatically translating job codes led to different exposure estimates compared with those resulting from manual recoding using the original job descriptions. One hundred job histories were randomly drawn from the Netherlands Cohort Study on diet and cancer (NLCS), using a sampling strategy designed to oversample potentially exposed jobs. This resulted in 220 job codes that were automatically translated from the original Dutch coding system to the International Standard Classification of Occupations (ISCO)-68 and ISCO-88 as well as manually recoded from the job descriptions in the original questionnaire by two coders. Exposure to several agents (i.e. chromium, asbestos, silica, pesticides, aromatic solvents, and extremely low-frequency magnetic fields) was assigned by JEMs based on job codes resulting from automatic and manual recodings. The agreement between occupational exposure estimates based on the crosswalk versus those based on manual recoding reached a Cohen's Kappa (κ) of 0.66 or higher and were similar to the agreements between the two coders. Results of this study indicate that using automated crosswalks to recode job codes from one occupational classification system to another results only in a limited loss in agreement in assigned occupational exposure estimates compared with direct manual recoding. Therefore, in this case, crosswalks provide an efficient alternative to the costly and time-consuming direct manual recoding from job history descriptions from questionnaires.

It is a difficult undertaking to analyze the relationships between the images which have dominated the post-world war II period in Europe and the social system which has emerged in social reality.