Rijndam Revalidatiecentrum

Trunk motor control is essential for the proper functioning of the upper extremities and is an important predictor of gait capacity in children with delayed development. Early diagnosis and intervention could increase the trunk motor capabilities in later life, but current tools used to assess the level of trunk motor control are largely subjective and many lack the sensitivity to accurately monitor development and the effects of therapy. Inertial measurement units could yield an objective quantitative assessment that is inexpensive and easy-to-implement. We hypothesized that root mean square of jerk, a proxy for movement smoothness, could be used to distinguish age and thereby presumed motor development. We attached a sensor to the trunks of six young children with no known developmental deficits. Root mean square of jerk decreases with age, up to 24 months, and is correlated to a more established method, i.e., center-of-pressure velocity, as well as other standard inertial measurement unit outputs. This metric therefore shows potential as a method to differentiate trunk motor control levels.

Er is op dit moment geen enkele test voor kinderen met verworven afasie waarmee kan worden onderzocht in hoeverre het kind, ondanks de afasie, in staat is om gebruik te maken van verbale en non-verbale communicatie in alledaagse situaties. Een dergelijketest bestaat wel voor volwassenen met (ernstige) afasie: De Scenario Test (Van der Meulen e.a., 2008). Van deze test is door Duitse onderzoekers (Plum e.a., 2015) een aanpassing voor kinderen met (ernstige) verworven afasie gemaakt: de Szenario-Kids. Metbehulp van deze test kan een beeld worden gevormd van de communicatiekanalen die een kind met verworven afasie kan inzetten in de dagelijkse communicatie. In het huidige onderzoek is een Nederlandse vertaling gemaakt van de Szenario-Kids, de Scenario Test-Kids (STK), waarna onderzocht is hoe Nederlandse kinderen zonder taal- en communicatieproblemen (N=47, leeftijd 6-12 jaar) verschillende communicatiekanalen bij deze test kunnen inzetten. In dit normeringsonderzoek werden kinderen verdeeld in drie leeftijdsgroepen: 6-7 jaar, 8-9 jaar en 10-12 jaar. De resultaten laten zien dat de Nederlandse versie van de STK goed bruikbaar is voor kinderen van 6-12 jaar. Daarnaast is gebleken dat de oudere kinderen significant hoger scoren in het gebruik van andere communicatiekanalen dan spreken dan de kinderen van 6-7 jaar. Er is meer onderzoek nodig om te verklaren waarom jonge kinderen meer moeite hebben dan oudere kinderen met het overbrengen van een concept door middel van een gebaar of tekening.Concluderend kan worden gesteld dat de STK een goed bruikbare test voor kinderen van 6-12 jaar is om de alledaagse communicatie te meten. Echter, er is nog veel onderzoek nodig om de test op de markt te kunnen brengen. Een gedegen normeringsonderzoeken onderzoek naar de psychometrische eigenschappen van de test moeten eerst gedaan worden. Hierbij moeten ook oudere kinderen geïncludeerd worden. Ook onderzoek naar het gebruik van de test bij kinderen met verworven afasie is noodzakelijk.

In dit eerste hoofdstuk staan twee aspecten van pijn centraal: de onderliggende pijnfysiologische en de pijnpsychologische mechanismen. Dit hoofdstuk omvat de definitie van pijn, de neurofysiologie van acute en chronische pijn, de invloed van coping, gedachten, percepties, emoties en cognities op pijn, en de invloed van stress en slaapdeprivatie op pijn. Binnen de neurofysiologie van acute pijn belichten we het perifere zenuwstelsel (neuronen, axonen en de actiepotentiaal), het centrale zenuwstelsel (het ruggenmerg, de dorsale hoorn, ascenderende en descenderende banen, en de verwerking op hersenniveau), het mechanisme achter nociceptieve inhibitie en facilitatie, en hoe en waarom perifere sensitisatie tot stand komt. Bij de neurofysiologie van chronische pijn gaan we in op de mechanismen achter chronische pijn en centrale sensitisatie, waaronder windup, disfunctionele nociceptieve inhibitie en overactieve nociceptieve facilitatie, sensitisatie op hersenniveau en de invloed van gliacellen. Dit alles zou moeten leiden tot een summiere kennis van de neurofysiologie en neuropsychologie van chronische pijn, die de basis zal vormen voor de rest van dit boek, waarin de revalidatie voor de patient met chronische pijn centraal staat.

Recentelijk is gerapporteerd dat verschillende delen van het brein ontstoken zijn bij chronische pijn. Deze ‘neuro-inflammatie’ werd het meest gevonden in de thalamus. Langdurig is er weerstand geweest tegen de suggestie dat het immuunsysteem ook zonder een primair centrale ontsteking (zoals infectie) actief kan zijn in het brein. Inmiddels is de gedachte dat chronische pijn ontstaat bij (1) sterke vervanging van synapsen in de thalamus met (2) verstoring van de corticale kaarten van het lichaam, onder (3) aanwezigheid van pro-inflammatoire signalen. Wat betreft de behandeling denken wij vooral aan het weer normaliseren van de kaarten (discriminatietraining) in combinatie met omgevingsverrijking (waardoor groeifactoren worden geproduceerd).

ZusammenfassungEine normale funktionelle Bewegung entwickelt sich stets aus der Kombination der Bewegungsmuster der Extremitäten und der synergistischen Rumpfmuskulatur (Kabat 1960). Der für die motorische Planung verantwortliche Abschnitt des Gehirns erzeugt und organisiert diese Bewegungsmuster. Der Mensch kann nicht während einer Bewegung einen zum Bewegungsmuster gehörenden Muskel isoliert entspannen. Dies bedeutet aber nicht, daß der Mensch seine Muskeln überhaupt nicht einzeln entspannen kann, sondern verdeutlicht nur, daß die selektiven Bewegungen des Menschen aus groben bzw. einfachen Bewegungsmustern entstanden sind (Beevor 1978; Kabat 1950). Diese synergistischen Kombinationen der (normalerweise) 3-dimensional verlaufenden Muskelkontraktionen formen die PNF-Muster zur Fazilitation.