Jehovah’s Witnesses were banned as a religious community in the USSR. It was only after the collapse of the Soviet Union that the first registrations of the recognized religious communities followed in the territory of the Soviet Republics. In the Soviet Union, the government used media as a propaganda tool to create the image of Jehovah’s Witnesses as an anti-social and harmful group. They were accused of political activities, espionage to the US, and antisocial behavior. The films and press were used. The manipulation of information was based on agitations, false information, halftruths, political agitation and slander. The consequence of this was a wide-ranging discrimination against the witnesses. Their children got poorer grades, and employers refused to accept the money and leave. In order to win Jehovah’s Witnesses for Communist ideology and to break down organizational structures, the security services of the Eastern Bloc were working together, and in particular the Ministry of State Security of the GDR made a great contribution to this area. After 1990, the persecuted Jehovah’s Witnesses were rehabilitated. They received victim cards and compensation money.Both in Russia and other postsovskaya republics there are tendencies to the progressive restriction of freedom of expression and religion. Since March 2015, the importation of literature from Jehovah’s Witnesses to Russia has been banned. In July 2015, their official website was forbidden. The public prosecutor’s office investigates some of Jehovah’s Witnesses because of their religious activities. On July 17, 2017 the Supreme Court of Russia confirmed its earlier ruling that criminalized the activity of Jehovah’s Witnesses in Russia. Jehovah’s Witnesses have submitted 28 applications to the European Court of Human Rights (ECHR) because of the allegations of extremism and related maladministration. In 2015, the US Human Rights Commission reiterated its recommendations to Russia, which had previously been addressed (in 2003 and 2009), „to revise the law to combat extremist activities”.

Author analyses a popular comic book series by H.J. Chmielewski, Tytus, Romek A’Tomek (book from 1966–1987) and tries to reconstruct a propagandist vision of the Polish Peoples Republic’s reality. The main research tool is a content analysis of book, using knowledge of the political history of Poland and the world (1945–1989), social and mass communication context, history of media in Poland and rhetorics. Author describes the results, in relation to book by sociologist, Hanna Świda-Ziemba: The youth of Polish People’s Republic.

The existing biographical knowledge concerning Jan Gadomski in many cases turned out to be incorrect or inaccurate. Query in the archives allowed for new arrangements to be made. The article presents unknown biographical issues connected to the editor of “GazetaPolska”, analyse the authorship of the drama titled Larik and tracks Gadomski’s relationship with Maria Konopnicka. It recreates thespecificity of Warsaw intellectual elite at the turn of 19th and 20th century. &nbsp

The article is the analysis of women’s lager narrations that reflect the procedure of shaving hair applied to female lager prisoners. It shows cultural, social and psychological meanings of this procedure, presents it as the element of the wide scale lager violence strategy, degradation ritual, the form of female identity and intimacy violation. Through the presentation of various circumstances in which women were shaved in concentration camps the text presents the situation complexity of the lager experience – its phases and the context. The article relates the variety of sources and includes the experiences of women of different nationalities, for example: German, Polish, Jewish.

-

Artykuł dotyczy dwóch powieści, które – pozornie lub rzeczywiście – są realizacją konwencji kryminału historycznego. Pierwsza z nich to Pan Whicher w Warszawie Agnieszki Chodkowskiej-Gyurics i Tomasza Bochińskiego, druga to Carska rosza­da Melchiora Medarda. W tekście rozważane są aspekty genologiczne obu dzieł i konsekwencje owego gatunkowego usytuowania dla sposobu, w jaki ukazywana jest w nich dziewiętnastowieczna przeszłość. Ostatecznie – mimo różnic – w obu powieściach w sposobie konstruowania wieku XIX widać silne uwikłanie w dyskurs oromantyczno-martyrologicznej proweniencji.

Artykuł interpretuje protest song Boba Dylana Masters of War z perspektywy teorii systemów.

-

W artykule opisane są sposoby wspierania tez w telewizyjnych programach informacyjnych. Jako materiał badawczy służą wydania trzech najpopularniejszych w Polsce programów: Faktów, Wiadomości oraz Teleexpressu. Analizie poddano informacje wyemitowane w dniach 1–3 marca 2017 r. W wyniku analizy udało się ustalić źródła pochodzenia tez – są cytatami, parafrazami wypowiedzi osób publicznych lub konkluzjami dziennikarskimi, które stanowią efekt interpretacji zjawisk społeczno-politycznych. Tezy, o których mowa, są werbalizowane przez dziennikarzy (prowadzących program lub terenowych) lub zawarte w narracjach towarzyszących prezentowanym materiałom filmowym. Dodatkowo pojawiają się także w graficznie animowanych napisach banerowych. Wsparcie tez najczęściej ma postać werbalną – media posługują się przede wszystkim dwiema technikami: ab auctoritate (wypowiedzi eksperta, polityka) oraz ab exemplo. Drugą grupę stanowią graficzne sposoby wspierania tez, gdzie przesłanki, dowody i przykłady najczęściej zaczerpnięte są ze źródeł internetowych: dominują tu owoce aktywności osób publicznych w mediach społecznościowych. Ponadto prezentowane są skany różnych dokumentów urzędowych, listów otwartych, rzadziej pojawiają się wizualizacje danych w postaci tabel, wykresów i diagramów. Wykryto także tezy bez wsparcia – jego rolę pełni wiarygodność medium. Ciekawy zabiegiem jest zachęcanie do aktywności inferencyjnej widzów programu – prezentowane są wyłącznie przesłanki, stworzenie konkluzji to już zadanie odbiorcy.

Sformułowanie: „Kocham Cię” zazwyczaj kojarzone jest z opisem uczuć nadawcy tego komunikatu, jako coś, co mówi o stanie emocjonalnym mówiącego. Jednak nie zawsze tak jest. Istnieją takie wypadki użycia tego zdania, które nie służą funkcji poznawczej, kiedy „Kocham Cię” nie „zdaje sprawy” ze stanu uczuć nadawcy. Słowa te mają w tych wypadkach moc sprawczą, są działaniem. Wypowiedzenie, które jest „robieniem czegoś” John L. Austin nazywa „zdaniem performatywnym”, „wypowiedzią performatywną” bądź, w skrócie, „performatywem”. „Kocham Cię” zdaje się spełniać warunki takiego zaszeregowania w co najmniej trzech przypadkach. Po pierwsze, gdy zdanie to wypowiedziane jest dla stworzenia związku (to zazwyczaj pierwsze wypowiedzenie go przez nadawcę i odbiorcę, choć czas, jaki upłynie między tymi dwiema wypowiedziami może być długi). Po drugie, gdy mamy sytuację odnowienia takiego zobowiązania – do bycia w związku i działania na jego rzecz. Wreszcie w sytuacji, gdy inne formy okazania miłości są niemożliwe z różnych powodów.