Bu çalışma, Şubat 2023 depremlerinin etkilediği kentlerden biri olan Hatay’da, afet sonrası mekân ve kültürel aidiyet bağlarının bireylerin yeniden yerleşme kararları üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, etnografik niteliksel yöntemle, Hatay’da depremden etkilenen ve kentlerinde kalmayı tercih eden veya geri dönen 22 katılımcıyla derinlemesine görüşmeler yapılarak gerçekleştirilmiştir. Bulgular, afetin yarattığı fiziksel yıkımın yanı sıra psikososyal ve kültürel bağlarda da derin etkiler bıraktığını göstermektedir. Mekân, katılımcılar için sadece barınma alanı değil, kimlik, aidiyet ve kültürel süreklilik alanı olarak ön plana çıkmaktadır. Deprem sonrası yerleşim tercihleri, ekonomik ve fiziksel koşulların yanında, duygusal ve kültürel bağlarla şekillenmiş, afetin yarattığı travma bireylerin mekâna bağlılıklarını güçlendirmiştir. Bu bağlamda, afet sonrası yerinden edilme süreci yalnızca mekânsal bir yer değiştirme değil, aynı zamanda kimlik ve aidiyet krizleriyle bağlantılı çok katmanlı bir sosyal süreç olarak ortaya çıkmıştır. Araştırma sonuçları, afet yönetimi ve kentsel planlama süreçlerinde bireylerin psikososyal ve kültürel ihtiyaçlarının dikkate alınmasının, iyileşme ve toplumsal dayanışma açısından kritik olduğunu vurgulamaktadır.

Bu makale, modern Batı devletlerinde silahlı kuvvetlerin siyasal normlarla olan ilişkisini üç dönem halinde incelemektedir: Ulus-devlet dönemi (1850–1945), demokratikleşme dönemi (1946–1990) ve çoğulcu demokrasi dönemi (1990 sonrası). Bu incelemenin amacı, söz konusu devletlerde dönemsel olarak hâkim siyasal normlarla silahlı kuvvetler arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Daha da açmak gerekirse, bu makalede, Amerika Birleşik Devletleri’nde ve Batı Avrupa devletlerinde 19. Yüzyılın ortalarından günümüze kadarki süreçte silahlı kuvvetlerin, hâkim siyasal normların ve bu normlardaki değişimin gözlenebileceği bir kurum olduğu öngörülmüştür. Ulus-devlet döneminde, sanayi kapitalizminin yükselişiyle birlikte ulusçuluk ve ona bağlı bazı normlar öne çıkarken; silahlı kuvvetler bu normların taşıyıcısı olarak merkezi bir rol oynar. Hem prosedürel hem de içeriksel yönleriyle demokrasinin norm haline geldiği 1945 sonrası dönemde silahlı kuvvetlerin konumu, bunlara paralel olarak yeniden şekillenir. 1990’lar sonrasının çoğulcu demokrasi döneminde ise silahlı kuvvetler mensuplarının meslekî profilleri, halk nezdindeki konumları ve hak ve özgürlükler çerçevesi, yeni normlara uygun bir dönüşüm geçirir. “Üniforma içinde yurttaş” kavramıyla ifade edildiği gibi, askeri personelin hakları ve özgürlükleri sivillere yaklaştırılır. Çalışma, tarihsel-sosyolojik bir yöntemle ilerlemekte; siyasal normlar-silahlı kuvvetler ilişkisini, kapsama alanındaki ülkelerden örnekler ve dönemsel analizler üzerinden incelemektedir.

Bu yazıda, kentten kıra göç ederek tarıma başlayan 83 "yeni köylü" ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelerin sonuçları paylaşılmaktadır. Araştırma, bu yeni köylülerin Türkiye tarımsal yapısındaki konumunu anlamaya çalışmıştır. Bulgular, yeni köylülerin Marmara ve Ege bölgelerinde yoğunlaştığını ve üretim modellerini "doğal tarım" üzerine kurduklarını göstermektedir. Yoğunlaşma, bu yeni köylülerin diğer yeni köylülerle yakın yaşama ve sosyal-siyasi kutuplaşmadan kaçınma arzularıyla açıklanmaktadır. Araştırma, bu yeni köylülerin, tarımı kâr odaklı yapan bir "tarım burjuvazisi" olarak kırsalda sosyo-ekonomik ve kültürel farklılaşmayı derinleştirebileceğini öne sürmektedir.

This article aims to analyze a theoretical reconceptualization of the materiality of nature. To this end, this study raises two political problems of nature, specifically as a concept. The first problem is the modern concept of nature, which depicts its materiality as a mechanical concept, resulting in the domination of nature. On the other hand, the second problem is the postmodern concept of nature, which presents its materiality as a function of discourse. In this respect, there is no nature; it is political. This article presents an antidote derived from a critical posthumanist perspective based on the works of Deleuze and Guattari, Capitalism and Schizophrenia. In this context, I advocate a new materiality of nature that constitutes an ethics of immanence and sees nature as a process of life production from the posthumanist approach. Nature is a plane where all life emerges, representing a dynamic production process.

Bu çalışmada Türkiye’de gıdanın ekonomi politiği incelenmekte ve tarıma ilişkin uygulanan politikaların gıda alanında hem üretim ve hem de tüketimde nasıl bir dönüşüme yol açtığı ele alınmaktadır. Bu çerçevede Türkiye’de yaşanan gıda krizinin arka planındaki nedenler incelenerek ve farklı uygulamalar tartışılarak dönüşümün yönünün değiştirilmesi için neler yapılabileceği sorgulanmaktadır. Küçük tarım işletmelilerini (küçük çiftçiler) merkeze alan çalışmanın birinci bölümünde, Türkiye’de farklı ekonomik politikaların izlendiği dönemlerde, küçük çiftçilerin tarım sektörü içerisinde konumlarının nasıl değiştiği ve bu değişimin tarımda üretim ilişkilerine, üretim-tüketim ağına yansımaları incelenmektedir. İkinci bölümdeyse, giderek tarımın çeperine itilen fakat sağlıklı bir tarım sektörünün oluşmasında önemli bir yeri olan küçük çiftçilerin sisteme tekrar kazandırılmaları için neler yapılabileceği örneklerle tartışılmaktadır. Bu bağlamda, küçük çiftçiliği yeniden tarımda konumlandırmayı amaçlayan ve bu yolda Türkiye’de ve dünyada güçlü örnekler deneyimlenmesine alan açan Gıda Egemenliği (Food Sovereignty) hareketi ve bu hareketten kaynaklanan alternatif tüketici oluşumları Çeşitlilik Ekonomileri (Diverse Economies) perspektifinden ele alınmaktadır.

This article questions and analyses the supranational aspirations of the European Union (EU) over its intergovernmental policies. It addresses first nationalism followed by neo-functionalism, supranationalism, and intergovernmentalism; the dominant theories in European integration. The purpose of the study is to reflect the EU’s supranational limitations. Our main research question is to determine whether there is a new form of Europeanism across Europe. The study shows the rising nationalism across Europe, through the 2019 and 2024 European Parliament (EP) elections, and the growing Euroscepticism through public opinion surveys. Moreover, a “policy analysis” is conducted through the EP resolutions between 1999 and 2024 and in European laws through Eur-lex, to reflect the number of intergovernmental operations. The overall findings indicate that many EU countries have ambiguous positions and altered views on the EU, between “Europhoria” and “Europhobia”. The study suggests a new form of Europeanism is growing, between Pro-Europeanism and Anti-Europeanism: “Adapted-Europeanism”. This new typology is introduced to refer to countries asking for less but more adapted integrational policies.

Sağlıklı bir biçimde işleyen asker-sivil ilişkilerinin oluşması için gerekli başlıca unsurlardan biri polis ve ordu arasındaki iş bölümüdür. Kamu güvenliğinin sağlanmasında askeri personelin kullanılması asker-sivil ilişkileri üzerinde olumsuz etki yaratmaktadır. Buna rağmen, ordular her zaman iç güvenlik meselelerine dâhil olmuştur. Demokratik veya demokratikleşmekte olan ülkelerdeki ordular örgütlü suçla savaşım, kalkışmaların bastırılması ve terörizmle mücadele amacıyla ülke sınırları içerisinde kullanılmaktadır. Bu çalışma, iç güvenlik ile ilişkili askerin göreve çağrılmasına dair yasaları ve askerin kullanımının nasıl işlediğini analiz etmek niyetindedir. Meksika, Türkiye, Fransa ve Birleşik Krallık örneklerinin karşılaştırmalı analizi üzerinden çalışma, orduların iç güvenlik alanına dahil olmasının mikro ve makro düzeydeki nedenlerini anlamak niyetindedir. Karşılaştırmalı analizin gösterdiği üzere, yerel veya küresel terörizm ordunun içeride kullanımı için bir fırsat penceresi açmaktadır. Ancak, güvenlik aygıtının yapısı ve asker-sivil ilişkileri örüntüsü, her ikisi de ordunun içeride kullanımının seviyesi üzerinde kayda değer bir etkiye sahiptir.

As epitomized by the invasion of Ukraine, the lasting geopolitical power struggle between the West and the rising nations, including Russia, has been dragging the international system towards polarization again. Its epicenter lies in the contest over the meaning of modernity that becomes particularly evident in the antagonistic attitudes towards sexual rights. Linking sexual rights to modernity has been counteracted by the discourse on traditional values. This article aims to critically examine Russia’s advocacy of traditional values in the geopolitical context. Built on the tripartite of cultural authenticity, sovereignty, and anti-Westernism, the discourse of traditional values conveys the resistance to the imposition of liberal values regarding gender equality and sexual diversity as the constitutive parameters of modernity. The investigation extends beyond a simplistic unipolar or bipolar worldview and argues that Russia’s stance is not merely counter-hegemonic against the West but also serves its imperialist aims as evidenced by its invasion of Ukraine.

This study examines and compares the foreign policy behavior of Türkiye under the premiership of Bülent Ecevit between 1978-1979 and 1999-2002 via utilization of neo-classical realist theory. The article argues that the permissive strategic environment in both periods, détente in the former and unipolar international system in the latter paved the way for Türkiye’s multi-dimensional foreign policy which put special emphasis on neighboring regions. The worldviews of Ecevit and his foreign ministers Gündüz Ökçün and İsmail Cem as well as the emergence of grave economic problems in the country also contributed to the consolidation of region-centric foreign policy streak in both periods. Yet, while the arrival of the Second Cold War in December 1979 following the Soviet intervention in Afghanistan interrupted Türkiye’s multi-dimensional foreign policy stance for a while, the increasing trend towards multi-polarity starting from mid-2000s facilitated Türkiye’s pursuit of more autonomous foreign policy line.

Erken Cumhuriyet Dönemi’nin yaklaşık ilk on yılı sonucunda rejimle halk ve köylüler arasındaki açıyı kapatmak üzere kurulan Halkevleri, o güne kadar genellikle dağınık cemaatler halinde yaşayan Anadolu köylülüğünden modern bir millet yaratmanın peşine düşmüş ve Türkiye’nin birçok bölgesinde kurulan bu kurum milletin özü olarak tarif ettikleri köylüyü keşfetmek ve medeni ve milli bilgiler doğrultusunda ıslah etmek için köylere geziler düzenlemişti. Ancak dönemin milliyetçi söyleminde romantik bir tarzla yüceltilen köylere düzenlenen bu geziler köy ve köylüyle gerçek karşılaşma anlarına denk düştü ve söylemsel olarak yüceltilen köylü ile var olduğu halde haliyle keşfedilen köylü arasındaki açı dönemin kadrolarına bir hayal kırıklığı olarak yansıdı. Bu makale, Kemalizm’in modern millet projesinin araçlarından birisi olarak köy gezilerine odaklanarak, Erken Cumhuriyet döneminde millet tahayyülünün köy gezileri gibi gerçek karşılaşma anlarında yaşadığı sarsıntıyı incelemekte ve köyü söz konusu milli ve modern imgeye göre dönüştürebilmek adına, köylünün içinde bulunduğu mevcut “geri” durumun tarihsel ve toplumsal kökenlerini neredeyse hiç dikkate almaksızın yapılan tavsiyelerin ve sınırlı da olsa bazı “bilimsel” uygulamaların köye ve köylüye dışsal kaldığını iddia etmektedir. Gerçekten de köy gezileri, rejim ile halkın kaynaştığı anlardan ziyade, köycü açısından yücelttikleri imgenin gerçekliğiyle karşılaştıklarında yaşadıkları bir hayal kırıklığı, köylüler açısından ise bir takım güç sahibi “dışarlılıkların” toplumsal yaşamlarına dokunmayan buyurgan tavsiye ve öğütlerinden ibaret kalmış, dolayısıyla, amaçlananın tersine rejim ve aydınlar ile köy ve köylü arasında bir sınır çekme edimine denk düşmüştür.