Doświadczenie przeprowadzono w 2014 r. w ogrodzie położonym w Spiczynie (51°19'N, 22°44'E) w powiecie łęczyńskim. Celem pracy była ocena walorów dekoracyjnych pięciu odmian azalii wielkokwiatowej: ‘Anneke’, ‘Cannon’s Double’, ‘Golden Lights’, ‘Oxydol’ i ‘Sarina’ oraz określenie zawartości składników pokarmowych w liściach. W czasie badań wykonano obserwacje i pomiary biometryczne roślin: wysokość i szerokość roślin, przyrostów pędów jednorocznych, długości i szerokości liści. Podczas kwitnienia dokonano pomiarów liczby kwiatostanów, ilości kwiatów w kwiatostanie oraz średnicy kwiatów, a także obserwowano przebieg kwitnienia. W liściach oznaczono makroskładniki: azot, fosfor, potas, magnez i wapń. Przeprowadzone badania wykazały istotne różnice pomiędzy obserwowanymi odmianami azalii w wysokości i sile wzrostu roślin, przebiegu kwitnienia, wielkości kwiatostanów i kwiatów oraz w zawartości składników pokarmowych w liściach (stanie odżywienia). Największą siłą wzrostu i wielkością roślin charakteryzowała się odmiana ‘Cannon’s Double’. Najdrobniejsze kwiaty miała odmiana ‘Golden Lights’, ale jej kwiatostany składały się z największej ilości kwiatów. Najwcześniejszym jak i najdłuższym kwitnieniem wyróżniała się odmiana ‘Anneke’, które rozpoczęło się 7 maja, a zakończyło 2 czerwca po 27 dniach. Analiza statystyczna wyników zawartości składników pokarmowych w liściach azalii wielkokwiatowej w warunkach prowadzonych badań wykazała istotne różnice odmianowe w zaopatrzeniu roślin w azot, fosfor, potas i wapń. Liście azalii zawierały najwięcej azotu a najmniej fosforu.

Malina zwyczajna (Rubus idaeus L.) jest bardzo cenionym i często uprawianym gatunkiem sadowniczym w Polsce. Wymaga żyznej gleby, o bardzo dobrych właściwościach fizykochemicznych. Z powodu zagrożenia pustynnieniem ponad 80% użytków rolnych niezbędne jest dostarczanie do gleby materii organicznej w celu zatrzymania tego procesu i osiągnięcia wysokich plonów w uprawie maliny, a także innych gatunków sadowniczych. Celem pracy była ocena przydatności podłoża CarboMat z węgla brunatnego jako dodatku do gleby macierzystej w uprawie gruntowej maliny odmiany Polana. Badaniami objęto poletko doświadczalne z 82 krzewami, posadzonymi na glebie bez dodatku węgla brunatnego oraz z dodatkiem węgla brunatnego – 30% w stosunku do masy gleby macierzystej. Nie stwierdzono istotnego wpływu wzbogacenia gleby węglem brunatnym na istotną poprawę parametrów plonowania i wzrostu maliny odmiany Polana w pierwszym sezonie owocowania po posadzeniu. Istotny wpływ na masę zebranego plonu, ilość owoców i masę pojedynczego owocu niezależnie od kombinacji stwierdzono w przypadku terminu zbioru. Potwierdzono również wpływ węgla brunatnego na właściwości fizykochemiczne gleby.

Tematem manuskryptu jest próba zwrócenia uwagi na problem opuszczonych i zanikających obiektów zabytkowych objętych prawną ochroną konserwatorską zlokalizowanych w południowo-wschodniej części Polski. W badaniach poszukiwano przyczyn takiego stanu rzeczy, a także przedstawiono propozycję rozwiązań celem zapobiegania takim sytuacjom. Zaproponowano również konkretne działania rewaloryzacyjne dla założenia dworsko-parkowego w Sobianowicach. Opracowano następujące analizy: stanu istniejącego, historyczną, komunikacyjną, formalno-prawną, a także wykonano szczegółową inwentaryzację dendrologiczną dla parku w Sobianowicach.Na podstawie przeprowadzonych badań powstały wytyczne do dalszego postępowania z dworem i otaczającym go parkiem. Rewaloryzacja dworu to proces, który ma na celu przywrócenie zabytkowemu budynkowi jego dawnej świetności oraz dostosowanie go do współczesnych potrzeb i standardów. Aktualnie jednak największym problemem jest brak środków finansowych na jakiekolwiek prace zabezpieczające, rewaloryzacyjne czy adaptacyjne. Rewaloryzacja dworu to proces długotrwały i wymagający współpracy wielu specjalistów, w tym architektów, konserwatorów, inżynierów i ekspertów od dziedzictwa kulturowego. Jednak efekty tego procesu pozwalajązachować cenne dziedzictwo kulturowe i historyczne oraz przekształcić zaniedbany obiekt w atrakcyjne miejsce dla społeczności lokalnej i turystów.

Capsicum annuum L. (papryka roczna) z rodziny Solanaceae jest najczęściej używaną przyprawą na świecie, wysoko cenioną ze względu na swoją ostrość i niepowtarzalny smak. Oprócz walorów przyprawowych roślina ta odznacza się także cennymi właściwościami leczniczymi, wynikającymi przede wszystkim z obecności kompleksu alkaloidów zwanych kapsaicynoidami, które nadają jej owocom specyficzne cechy: ostrość smaku oraz aktywność biologiczną. W owocach papryki znajdują się ponadto inne korzystne dla zdrowia składniki: karotenoidy (prowitamina A), witaminy C i E, flawonoidy, związki fenolowe i składniki mineralne. Najważniejszym i unikatowym składnikiem bioaktywnym owoców papryki jest kapsaicyna, odznaczająca się szeroką aktywnością biologiczną. Ze względu na jej obecność, owoce odmian o ostrym smaku definiowane są jako surowiec farmakopealny (Capsici fructus). Bogaty kompleks związków aktywnych papryki warunkuje jej działanie przeciwutleniające, a także inne aktywności biologiczne. Owoce papryki mogą być pomocne w chorobach neurologicznych, metabolicznych, sercowo-naczyniowych i onkologicznych.

Celem badań była ocena suchej masy oraz zawartości wybranych związków biologicznie czynnych w owocach wybranych odmian papryki rocznej. W ramach badań wykonano dwa doświadczenia. Rośliny uprawiano w tunelu foliowym. Materiał doświadczalny w pierwszym doświadczeniu stanowiło dziesięć słodkich odmian papryki: ‘Indus’ F1, ‘CRX66131’ F1, ‘Remus’ F1, ‘CRX61035’ F1, ‘CRX63134’ F1, ‘CRX63135’ F1, ‘CRX63142’ F1, ‘Kurtovska Kapiya’, ‘Delikates’, ‘Oda’. W doświadczeniu drugim przebadano pięć ostrych odmian papryki: dwie odmiany z grupy Habanero, o owocach żółtych i pomarańczowych, oraz trzy odmiany z grupy Fireflame, o owocach żółtych, pomarańczowych i czerwonych. Analizy chemiczne w powietrznie suchym surowcu obejmowały oznaczenie: suchej masy, zawartość chlorofilu a, b i chlorofilu ogółem oraz zawartości karotenoidów ogółem. Wykazano różnice składu chemicznego w zawartości poszczególnych składników chemicznych w surowcu u różnych odmian. Wśród badanych słodkich odmian papryki najwięcej chlorofilu a oznaczono w owocach odmian ‘CRX66131’ F1, ‘CRX61035’ F1, ‘Remus’ F1 oraz ‘CRX63134’ F1. Nie wykazano istotnych różnic w zawartości chlorofilu b w owocach badanych odmian papryki słodkiej. Owoce odmiany ‘CRX61035’ F1 charakteryzowały się największą zawartością chlorofilu ogółem. Największą zawartością karotenoidów ogółem charakteryzował się surowiec odmiany ‘Delikates’. Owoce tej odmiany wyróżniały się także istotnie większą suchą masą. Spośród porównywanych ostrych odmian papryki większą suchą masą odznaczał się surowiec papryki ‘Fireflame’ o owocach pomarańczowych. Wykazano istotne różnice w zawartości chlorofilu a, b oraz chlorofilu ogółem w surowcu badanych odmian. Istotnie większą wartością biologiczną owoców, ze względu na dużą zawartość chlorofilu a i chlorofilu ogółem, odznaczał się surowiec ‘Fireflame’ o owocach pomarańczowych. W nim także oznaczono największą zawartość chlorofilu b. Największą zawartością karotenoidów ogółem charakteryzowała się odmiana ‘Fireflame’ o czerwonych owocach.

Arbuscular mycorrhizal fungi (AMF) can be used for protection and stimulation of plant growth. The presence of a symbiont in the roots of plants causes a direct and indirect effect on rhizosphere microorganisms. The aim of studies conducted in 2015–2017 was to estimate the effect of endomycorrhizal fungi such as Claroideoglomus etunicatum and Rhizophagus intraradices on the population structure of saprotrophic fungi colonizing the rhizosphere of tomato plants cultivated in a plastic tunnel. The experiment was conducted at an ecological farm in Grądy (Lublin district), where the study object were tomato plants (‘Antalya F1’ – a Turkish hybrid) inoculated by two species of mycorrhizal fungi. The studies showed that AMF had a positive effect on biodiversity of the studied population and on increasing numbers of saprotrophic fungi such as Trichoderma spp., Penicillium spp., and Mucor spp. in the rhizosphere of tomato plant comparing to the control. The mycological analysis of the rhizosphere showed that C. etunicatum has a greater impact on the growth of saprotrophic fungi, especially Trichoderma spp., in tomato rhizosphere than R. intraradices.

Horticultural production in the traditional sense is seen as a source of various kinds of final plant products, such as flowers, fruits, nursery stock, herbs, vegetables, and combinations thereof in the form of gardening assumptions of various uses. The current state of technology does not allow for the automated processes during the growing season. Manual implementation requires in many cases, especially on a scale not covering large-scale farms, among others: sowing, quilting, planting, weeding, all kinds of nursing care, grafting and harvesting the final crop of each plant. Performing such treatments and using the obtained yields is a rich source of stimuli used in hortitherapy. Also, the conditions of cultivating plants, especially in greenhouses, allow for many additional stimuli that can have a positive impact on people with various diseases and disabilities and psychological problems. Currently, close to care centers, center of therapies and rehabilitation of those people, special gardens or glazed objects are set up increasingly often, where the parameters of the climate in the interior are similar to the conditions of open space in late spring and summer. The developing technology of growing herbs and vegetables under cover offers a wide range of potential opportunities for effective horticultural therapy. Buildings for growing this types of crops are increasingly equipped with flood tables, which can act as lifted stands, additional LED lighting or high pressure sodium lamps, a climate control system that allows you to create any climate model inside the facility. Transport routes within modern greenhouse and tunneling facilities now allow for easy and safe movement of people with various disabilities.

Wśród patogenów zagrażających jabłoniom duże znaczenie mają grzyby rodzaju Monilinia. Powodują one brunatną zgniliznę drzew ziarnkowych. Jest to choroba występująca w sadach jabłoniowych na terenie całego kraju. Celem badań był monitoring grzybów rodzaju Monilinia w sadach jabłoniowych województwa lubelskiego. Badania prowadzone w latach 2013– 2014 obejmowały zbiór mumii (zmumifikowane owoce jabłoni z widocznymi sporodochiami) w okresie wiosennym i jesiennym z sadów ekologicznych i przydomowych. Oceniano cechy morfologiczne kolonii, takie jak: tempo wzrostu, barwę i powierzchnię kultury oraz wielkość zarodników. Uzyskane w wyniku analiz laboratoryjnych kolonie grzybów Monilinia spp. wstępnie oznaczano do gatunku. Z przeprowadzonych badań wynika, że w sadach jabłoniowych na terenie województwa lubelskiego występują cztery gatunki grzybów rodzaju Monilinia: M. fructigena, M. laxa, M. fructicola i M. polystroma. Na owocach jabłoni dominował gatunek M. fructigena izolowany częściej wiosną niż jesienią. Na mumiach zanotowano również znaczący udział M. fructicola i M. laxa, których kolonie izolowano częściej jesienią niż wiosną. Analiza morfologiczna izolatów Monilinia spp. jest wstępną oceną składu gatunkowego i powinna być potwierdzona badaniem genetycznym, ponieważ cechy makro- i mikroskopowe grzybów Monilinia spp. są bardzo do siebie podobne. Przeprowadzone badania wskazują na konieczność systematycznego monitoringu sadów owocowych.