Przyjrzałem się postawionemu przez Szkudlarka problemowi monopolu pieniądza, skupiając się na aspektach związanych z kultywowaniem wartości. Rozbijanie monopolu pieniądza może nie być konieczne do wywołania mobilizacji społecznej. Gdy przyjrzymy się czemu służy pieniądz, to pełni dwie funkcje: jest środkiem wymiany i narzędziem gromadzenia wartości. Szkudlarek pokazał, że istnieją procedury, które mogą zastąpić funkcję regulatora wymiany. W moich rozważaniach skierowałem uwagę na proceder, który mógłby pomóc w nadawaniu i dodawaniu wartości twórczym działaniom ludzi. Inspirowany lwowską szkołą matematyczną turniej z ekscentrycznymi nagrodami może okazać się efektywnym sposobem nadawania i kultywowania wartości.

Artykuł stanowi raport z badań nad obrazami szkoły w głównonurtowej pornografii. Ze względu na multimodalny charakter materiału empirycznego zastosowano hybrydowe rozwiązania metodologiczne bazujące na Teorii Ugruntowanej (GT) oraz Krytycznej Analizy Dyskursu (CDA). Głównym tematem prezentowanego tekstu są stosunki komunikacyjne między stronami procesów edukacyjnych prezentowanych w materiałach pornograficznych. W artykule przedstawiona jest hipoteza rodzinnego podobieństwa między szkołą rzeczywistą i szkołą w imaginarium pornograficznym. Konkluzja sprowadza się do dostrzeżenia w pornograficznych przedstawieniach szkoły i edukacji nieintencjonalnej formy oporu wobec kultury oficjalnej w ogóle, jak i szkoły w szczególności.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest zjawisko angażowania się w gry komputerowe oraz e-sport przez młodych ludzi – a celem wiodącym poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o to, co sprawia, że gry komputerowe i e-sport są tak atrakcyjne dla młodzieży? Przedstawiono definicyjne ujęcia e-sportu, opisano pokrótce jego historię oraz przeanalizowano różne aspekty atrakcyjności gamingu - znaczące z perspektywy adolescentów i stanowiące ważny komponent ich życia. Poddano również analizie korzyści, jakie przynosi granie w gry oraz angażowanie się w e-sportowe rozgrywki.

Artykuł proponuje odejście od kultywowania wiedzy ogólnej w pedagogice na rzecz inżynierii społecznej. Rozważane są w nim propozycje transformacji wiedzy pedagogicznej w celu uczynienia jej komunikatywną poza obszarem humanistyki. Celem tych transformacji jest optymalizacja i uproszczenie wiedzy do poziomu umożliwiającego adeptom majsterkowanie. Zaproponowane rozwiązanie polega na: 1) wyprowadzaniu naukowych uzasadnień z tego, co pedagogicznie niemożliwe; 2) matematyzacji języka opisu; 3) tworzeniu zestawów procedur wymagających minimalnej wiedzy i do minimum ograniczającej działania osób dorosłych.

W swojej odpowiedzi na artykuł Joanny Rutkowiak skupiam się na reinterpretacji wyjściowej dla jej wywodu analizy umasowienia edukacji oraz towarzyszącej jej instrumentalizacji kształcenia przez uczniów i studentów. Próbuję zestawić ten fenomen z moimi doświadczeniami nauczycielki w społecznym liceum ogólnokształcącym oraz z dyskusją toczącą się wokół kwestii egalitaryzacji edukacji pomiędzy Bourdieu, Rancière’m oraz Dubetem. W konkluzji odwołuje się do Arendt, która zdaje się sugerować myślenie o tym problemie w kategoriach edukacyjnego dialogu pomiędzy pokoleniami.

Autorka wychodzi od powiązania wymiaru estetycznego i pedagogicznego koncepcji Rancière’a, w szczególności zwracając uwagę na projekt „emancypacji od emancypacji”. Następnie odnosi tę ramę konceptualną do kwestii egalitaryzacji edukacji i, wchodząc w polemikę z krytyką tego zjawiska, odwołuje się do analiz Rutkowiak, aby dzięki nim uzupełnić perspektywę naszkicowaną przez Rancière’a.

Celem artykułu jest identyfikacja takich rozwiązań organizacyjnych w zakresie współpracy badawczej ze studentami, które byłyby etyczne z perspektywy późniejszego współautorstwa artykułów i korzystne – zarówno dla studentów, jak i dla pracowników naukowo-dydaktycznych. W tym celu rozpatrzymy trzy różne modele współpracy (koordynację, kooperację i kolaborację), które w określony sposób porządkują relacje w zespole. Rozpatrzymy możliwości i ograniczenia tych modeli na tle współczesnych wyzwań pracy akademickiej i formalnych wymagań dotyczących współautorstwa artykułów. Rezultatem będzie zestawienie szans i zagrożeń poszczególnych rozwiązań, które wraz z modelami współpracy badawczej mogą stanowić podstawę schematu podejmowania decyzji o sposobie organizacji takiej współpracy ze studentami.

Książki obrazkowe oraz te, ciekawie zilustrowane, wyeksponowane w bibliotece jako dzieło sztuki, transponowane na różne nośniki (książka, grafika, aplikacja, rozwiązania multimedialne), wskazują czytelnikowi na obecność nowych, unikatowych wartości zbiorów, wzbudzają zainteresowanie w każdym przedziale wiekowym, stają się międzypokoleniowym pomostem, zachęcają do utrwalania nawyku czytania. Ponadto, jeśli zakres usług oferowanych przez bibliotekę obejmuje bezpośredni i przyjazny kontakt z autorami książek - ilustratorami, pisarzami - podczas wernisaży i warsztatów może stać się przełomowym momentem, zarówno dla czytelników, jak i bibliotekarzy, zachęcając ich do zapoznania się z historią epoki i szerokich kontekstów kulturowych.
 Pojawia się więc pytanie, czy struktury klasyfikacji księgozbiorów (UKD) posiadają odpowiedni aparat badawczy dostosowany do włączenia w pojęcie książki jako niezbywalnej całości jej cech wizualnych, walorów estetycznych i edukacyjnych zawartych w szacie graficznej? Czy wyodrębniają pojęcie książki obrazkowej?

Internet stał się narzędziem przechowywania wspomnień. Jego dynamika i character spowodowały, że umieszczona w nim informacja zaczyna żyć, ewoluować. Upowszechnienie internetu umożliwiło szeroki dostęp do informacji, możliwość jej tworzenia czy modyfikacji. Kontrola nad informacją jest utrudniana, wręcz niemożliwa. Autonomia treści, jej ewolucja w niepozbawionej kontroli sieci może budzić obawy. Dlatego europejski prawodawca zmierza do uregulowania kwestii zarządzania informacją w internecie. Bezprecedensowy wyrok wydany przez Trybunał Sprawiedliwości daje prawo osobom prywatnym do bycia zapomnianym w sieci. W dobie nowych mediów wyrok ten staje się niejako drogowskazem określającym kierunek, w którym zmierza prawodawstwo.

Sztuka może pomagać radzić sobie z trudnymi doświadczeniami. Sesje arteterapii (leczenia poprzez sztukę) są znanym i skutecznym rodzajem terapii. Jednocześnie obserwuje się tendencje do – wydawać by się mogło – nieefektywnego dla dobrostanu (emocji, nastroju) angażowania się w tworzenie bądź kontakt ze sztuką (na przykład słuchanie smutnych piosenek, ekspresywne pisanie o trudnych przeżyciach). Wielu autorów opisywało, jak regulujemy negatywne emocje. Treści te nie wyczerpywały jednak tematu w odniesieniu do sztuki. W niniejszym artykule zaprezentowano proces regulacji emocji przez sztukę, zwłaszcza za pośrednictwem pisania ekspresywnego. Opisano również wpływ takiego sposobu regulacji na funkcjonowanie zadaniowe, szczególnie poznawcze.