In 1992, in issue 1 of journal «Вестник Древней Истории» («Journal of Ancient History»), R.L. Manaseryan’s article «Internetional relations in the near-east, in the years 80-70 BC (Tigranes II and the troops from the banks of the Araxes)» was published. In this article, researcher made an attempt to clarify the ethnicity of the autonomic tribes from the banks of the Araxes River who came to the military camp of the Armenian king Tigran II the Great, on the eve of this clash with the Romans. At that time, the R.L. Manaseryan, noted that his proposed answer to the question posed by him, with the current state of the sources, would not be without a certain degree of hypothetical. Interpreting the sources in detail, R.L. Manaseryan ruled out the possibility that this tribe could have lived on the Armenian Highland, somewhere along the course of the Araxes River flowing into the Caspian Sea. The researcher believed that the assumption of the residence of this tribe in Great Armenia, during the reign of the Armenian king Tigranes the Great, would require the recognition of a fact allegedly simply incompatible with the political reality of the era [34:152-153]. Based on the above considerations, the R.L. Manaseryan assumed that Plutarch’s report implies not the Armenian Araxes Rivers, but the Central Asian Araxes (Amu Darya) River. The R.L. Manaseryan, while nothing a certain degree of hypothetical nature of his conclusions, nevertheless suggested that they were most likely sakarauks (sagarauks).

Turkey, through its neo-Ottomanism policy, has framed the South Caucasus as part of its ethnic and identity sphere, deepening political, economic, and security ties with Azerbaijan under the slogan “one nation, two states.” The security paradigm shift triggered by the 2020 Karabakh conflict between Azerbaijan and Armenia allowed Ankara to redefine its operational environment in the South Caucasus, transforming itself into a key regional actor. Turkey’s assertive engagement during the Second Karabakh War and its unequivocal support for Baku have posed significant challenges to the Islamic Republic of Iran’s national interests in the region. This study addresses the following question: What are the dimensions of Turkey’s foreign policy approach in the South Caucasus following the Second Karabakh War, and how will it impact Iran’s geopolitical and geocultural interests in the region? The hypothesis posits that Turkey’s post-war foreign policy—anchored in the Ankara-Baku strategic alliance and driven by ethnic-identity narratives, economic-military integration, and geopolitical ambitions—will undermine Iran’s security, geopolitical, and economic interests in the South Caucasus. Focusing on the period from 2020 to 2023, this research examines Turkey’s regional strategy after the Second Karabakh War, analyzing its implications for Iran’s strategic positioning.

2023 թ. նոյեմբերի 28-ին ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիայի նիստերի դահլիճում ՀՀ ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտը կազմակերպել էր «Հարավային Կովկաս. կայունության և անվտանգության արդի մարտահրավերները» խորագրով միջազգային գիտաժողովը։

Kalāntars were the high officials of Şafavid, Afshārid and Qājār administration of towns, who managed the affairs referring to handicraft production and trade there. During the predominance of the Iranian states of the period the towns of Transcaucasia had kalāntars, and more often Armenian kalāntars were at the head of the towns, where Armenians formed the majority of the urban population. Armenian kalāntars were usually the representatives of local elite families of eminent melik‘s and merchants. The research on the topic has helped reveal the names of a few Armenian kalāntars in Agulis, Zagam, Loři, Erevan, Barda and Tiflis, also trace some peculiarities in the functions of this official in the region. The kalāntars of the mentioned towns usually managed the affairs of not only the town, but also those of the surrounding villages, since handicrafts and trade were among the main occupations of the inhabitants of many Armenian villages. The next peculiarity of office in the regions is the frequent cases of transmission of the post from father to son. ԺԷ-ԺԸ դարերում Իրանի Սեֆյան, Աֆշարական ու Ղաջարական պետությունների տիրապետության տակ գտնվող Այսրկովկասի հայկական գյուղաքաղաքներից ու քաղաքներից շատերի (Երևան, Ագուլիս, Զագամ, Լոռի, Ջուղա) ղեկավարի՝ քալանթարի պաշտոնը զբաղեցրել են հայ նշանավոր մելիքներ կամ վաճառականներ, որոնց մի մասի անունները պահպանվել են պատմական սկզբնաղբյուրներում։ Հետազոտության արդյունքում պարզ դարձավ, որ Երևանի քալանթարի պաշտոնը զբաղեցրել են Գեղարքունիքի Մելիք-Շահնազարյանների տան չորս ներկայացուցիչներ, որոնք իրենց դիրքում հաստատվել են Իրանի տիրակալներ շահ Աբբաս Ա-ին և Նադիր շահին Օսմանյան պետության դեմ պատերազմներում մատուցած ծառայությունների դիմաց։ Հոդվածում ներկայացվում են նաև քալանթարի պաշտոնի գործառույթները, որոնք Այսրկովկասի հայկական շրջաններում ունեին որոշ առանձնահատկություններ։ Այդ առանձնահատկություններն են քաղաքի մելիքի դիրքի համարժեքությունն այդ պաշտոնին, նաև արհեստագործական արտադրության ու առևտրի հետ սերտ կապի մեջ գտնվող հարևան գյուղերի բնակչության ու նրանց վերնախավի որոշակի կախվածությունը քաղաքի քալանթարից և նրա ենթակայության տակ գտնվելը։

In the spring of 1775, in order to punish the Kaitag Utsmi Amir-Hamza, a military expedition of Russian troops under the command of General Medem was sent to Dagestan, after which, at the invitation of Fatali Khan of Derbent, these troops entered the city of Derbent. King Erekle II of Kartli-Kakheti soon responded to this campaign and tried to interest the Russian authorities in a long stay of Russian troops in the city of Derbent, and also suggested that they continue the campaign of troops in the South Caucasus. In a letter to General Medem dated May 6, 1775, Erekle II suggested that he move to the South Caucasus with his army. Promising General Medem all-encompassing support on behalf of all the Christians of Transcaucasia, King Erekle emphasized the ease and further unhindered march of Russian troops. On May 29, King Erekle sent a letter to the head of foreign policy of the Russian Empire, Nikita Panin, in which, reproaching the imperial court for neglecting the interests of the Georgian Kingdom and all Transcaucasian Christians in the last Russian-Turkish war (1768-1774), he asked to order General Medem to continue the campaign in the South Caucasus. According to the King, in this case, given the situation, all the inhabitants of the Transcaucasian khanates, both Christians and Muslims, would declare obedience to Russia. In the words of King Erekle, such an action by the Russian army would be a great consolation for all Christians living between Derbent and his kingdom. 1775 թվականի գարնանը Ղայթաղի ուցմի Ամիր-Համզային պատժելու նպատակով Դաղստան ուղարկվեց ռուսական ռազմական արշավախումբ գեներալ Մեդեմի հրամանատարությամբ, որից հետո Դերբենտի Ֆաթալի խանի հրավերով զորքերը մտան քաղաք Դերբենդ: Այս արշավանքին արձագանքեց Քարթլի-Կախեթի թագավոր Հերակլ II-ը: Վերջինս փորձեց շահագրգռել ռուսական իշխանություններին, որպեսզի Դերբենդում ռուսական զորքերը մնան երկարաժամկետ, ինչպես նաև առաջարկեց նրանց շարունակել զորքերի արշավը դեպի Հարավային Կովկաս:

The state of Kanesh was one of the state formations established in Asia Minor during the Bronze Age. It played a significant role in the process of formation and establishment of the Hittite state (mid-XVII century BC - early XII century BC). The city was the second center of the Hittite state after Kussara, and its territory served as a base for the further expansion of the Hittite state. It is important to emphasize that the city was also the capital and the center of the international trade network (in more than forty cities) organized by Assyrians. The state structure of Kanesh, its system of government also had an influence on the Hittite state system. All these lead us to study and explore the history of that city-state, to have an understanding of its state order, economy, and socio-economic relations.

At the end of the XIII century BC archaeological excavations carried out in various regions of Eastern Turkey have revealed a complete cultural break, thus marking the end of the Late Bronze Age (LBA) and the rise of the Early Iron Age (EIA). The main peculiarity for the new culture is the appearance of the so-called "grooved ware" which was unearthed during the excavations at numerous sites on the territory of Išuwa, a political unit well attested by Hittite cuneiform texts. This same ware is known also from several sites located in different parts of Eastern Highlands (eastern Lake Van basin, Tillehöyük, Lidarhöyük, Erzurum, Iğdır, etc.). To date the causes of this phenomenon are not clear. Ch. Burney and V. Sevin were the first to assume that at least in the case of the Upper Euphrates basin the transition from LBA to EIA was the result of migration from Transcaucasia. Later this as-sumption was cast doubt on by other archaeologists. U. Müller suggested that the source for the grooved ware should be looked for in Išuwa, and that later some population of this region moved to the south and south-east. For the solution to this problem the author refers to the movement of the population of the Kura-Araxes culture of Transcaucasia and neighboring regions to the south-west and south which happened about 2000 years before the end of the LBA, during the termination of the Early Bronze Age I in Transcaucasia (end of the IV millennium BC). Most probably, the causes of both migrations could be the result of the so-called 5.2 and 3.2 kiloyear climatic events. Strikingly, the routes of the Kura-Araxes I migrants coincide with that of the grooved ware people. Thus, the suggestion of Ch. Burney and V. Sevin seem more plausible than the proposals put forward by later authors. Most probably in both cases we deal with significant migrations of Transcaucasian population groups.

В данной статье описываются итоги 30-летного сотрудничества между Казахстаном и Монголией. Дипломатические отношения между Республикой Казахстан и Монголией установлены 22 января 1992 года. Состоявшиеся визиты Президента Монголии Н.Багабанди в 1998г. в Казахстан и визит Президента Республики Казахстан Н.Назарбаева в 1999г. в Монголию придали новый импульс развитию двусторонних отношений. С 1991г. по сегодняшний день между двумя странами было подписано более 40 соглашений и договоров. Официальный визит Премьер-министра Монголии У.Хурэлсуха в Казахстан 10-12 октября 2019 года запомнился своей масштабностью и содержательностью. За этот период проведено 8 заседаний МПК двух стран. Сегодня двусторонние отношения стабильно развиваются. Однако, в перспективе межгосударственные отношения между Казахстаном и Монголией должны выйти на новый этап развития. Для этого сторонам необходимо активизировать отношения на высшем уровне. Например, в этом году обсуждается организация официального визита Премьер-Министра Казахстана в Монголию. Активизация межпарламентского сотрудничества между двумя странами также присутствует в повестке обсуждения. Культурно-гуманитарные отношения двух стран имеют большие перспективы․