ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ภาษาต่างประเทศเป็นสาระการเรียนรู้พื้นฐานช่วยให้ผู้เรียนเข้าใจความแตกต่างของวัฒนธรรม สามารถสื่อสารในสถานการณ์ต่างๆถ่ายทอดความคิดและวัฒนธรรมไทยปยังสังคมโลกโดยมีสาระสำคัญ คือ ภาษาเพื่อการสื่อสาร ภาษาและวัฒนธรรม ภาษากับความสัมพันธ์กับกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่น ภาษากับความสัมพันธ์ชุมชนและโลก การที่นักเรียนจะเรียนรู้ภาษาต่างประเทศให้มีประสิทธิภาพจนสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ คำศัพท์เป็นองค์ประกอบที่สำคัญอย่างยิ่ง เพราะการเรียนรู้คำศัพท์จะส่งผลให้ผู้เรียนสามารถใช้ทักษะภาษาอังกฤษติดต่อสื่อสารอย่างเป็นสากลได้ สิ่งสำคัญประการแรกนักเรียนต้องมีความเช้าใจเรื่องคำศัพท์ เพราะคำศัพท์คือหัวใจสำคัญของการเรียนการสอน หากไม่มีความรู้เกี่ยวกับคำศัพท์นักเรียนจะไม่สามารถสื่อสารได้ และคำศัพท์ยังส่งผลต่อทักษะการฟัง ทักษะการพูด ทักษะการอ่าน ทักษะการเขียน ตลอดจนการนำคำศัพท์ไปใช้อย่างถูกหลักไวยากรณ์ การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ด้วย Google Classroomที่ส่งเสริมความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 2) เพื่อเปรียบเทียบผลการประเมินความสามารถในการอ่านของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้บทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ด้วย Google Classroom 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ที่ส่งเสริมความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ระเบียบวิธีวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องโดยกลุ่มเป้าหมายการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนหนองพอกวิทยายน อำเภอดอนจาน จังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 14 คน โดยเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง School Vay เป็นการพัฒนาบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ที่ส่งเสริมความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 2 แผน 5 ชั่วโมง 2) บทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ด้วย Google Classroom เรื่อง School day เป็นสื่อในการเรียนรู้คำศัพท์คล้องจองภาษาอังกฤษในโรงเรียน จำนวน 5 บท สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 3) แบบประเมินความสามารถในการอ่าน เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบิก (Scoring Rubrics) 4) แบบประเมินความพึงพอใจ เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบิก (Scoring Rubrics) ผลการศึกษา: ผลการวิจัยการพัฒนาบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ที่ส่งเสริมความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 พบว่า (1) ผลการพัฒนาบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์และประเมินคุณภาพบทเรียนด้วย Google Classroom เรื่อง School พบว่าการสร้างและประเมินคุณภาพบทเรียนจากผู้เชี่ยวชาญ ด้านเนื้อหา มีผลการประเมินอยู่ในระดับดีมาก (\bar{x}= 4.67, S.D. =0.43) จากการวิเคราะห์ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าสามารถนำบทเรียนด้วย Google Classroom เรื่อง School day นำไปใช้ในการจัดการเรียนการสอนได้ (2) ผลการเปรียบเทียบผลการประเมินความสามารถในการอ่านของนักเรียนก่อนและหลังการใช้บทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ด้วย Google Classroom เรื่อง School day เพื่อพัฒนาความสามารถในการอ่านของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 พบว่า คะแนนผลการประเมินหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน โดยคะแนนหลังเรียนมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 15.57 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 2.34 และคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียน เท่ากับ 6.50 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.02 ค่า t-test ได้เท่ากับ 22.75 แสดงว่าคะแนนประเมินความสามาถในการอ่านหลังเรียนนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.5 (3) ผลการประเมินความพึงพอใจของของผู้เรียนการพัฒนาบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์และประเมินคุณภาพบทเรียนการจัดการเรียนรู้ด้วย Google Classroom เรื่อง School day พบว่า ผลการประเมินระดับดีมาก มีค่าเฉลี่ย 4.88 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.18 โดยแยกเป็นรายประเด็น นักเรียนมีความพึงพอใจบทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ที่ส่งเสริมความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 อยู่ในระดับ มากที่สุด สรุปผล: นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เข้าใช้บทเรียนแบบรอบรู้ออนไลน์ด้วย Google Classroom มีคะแนนหลังการใช้บทเรียนสูงกว่าก่อนการใช้งานบทเรียน

Background and Aims: Tennis is gaining popularity in Sichuan Province, especially among youth in Chengdu, but its development faces significant challenges in management, accessibility, and structured promotion. Key obstacles include the lack of systematic strategies, limited resources, inconsistent training programs, and a shortage of qualified youth coaches, which hinders players from reaching their potential. Nonetheless, sustainable youth tennis development requires substantial investment in facilities, coaching, and equipment, alongside stronger collaboration between clubs, schools, and sports organizations to establish a well-structured pathway for long-term growth. Therefore, this research aimed to develop management guidelines to promote youth tennis excellence in Chengdu. Methodology: The population of this research was 383 young tennis players, 17 tennis coaches, and 12 tennis club managers from 5 tennis clubs in Chengdu, namely, Chengdu Qingshenglan Tennis, Chengdu Wuhou Tennis Center, Qikeshu Tennis Club, Huoshan Tennis Sports Center, and Chengdu Hi-Tech Tennis Center. A sample group consisting of all 17 tennis coaches and 12 tennis club managers. Using the Krejcie & Morgan table, 191 young tennis players were chosen as the research sample to investigate the current situation and challenges of promoting excellent tennis for youth in Chengdu City. In this research, 7 experts were invited for interviews to draft the components of the management guideline. Additionally, 10 experts participated in a focus group discussion to develop management guidelines. Following this, 7 experts were invited for a connoisseurship discussion to confirm the developed management guideline. Data were analyzed using mean, standard deviation, and content analysis. The IOC value was as follows: questionnaire for students was 0.80, questionnaire for tennis coaches and tennis club managers was 0.92, and expert interview outline was 0.87. Results: The results showed that the management guideline was organized in 10 aspects as follows: (1) Financial Support with 3 elements; (2) Integrated Policy Development with 3 elements; (3) Foundation and Participation with 3 elements; (4) Talent Identification and Development with 3 elements; (5) Athletic Career and Post-Career Support with 3 elements; (6) Training Facilities with 3 elements; (7) Coaching Provision and Development with 3 elements; (8) (Inter)national Competition with 3 elements; (9) Scientific Research and Innovation with 3 elements; (10) Stakeholder Engagement and Governance with 3 elements. Conclusion: Following validation through the connoisseurship method, all seven experts unanimously agreed that the developed management guideline to promote youth tennis excellence in Chengdu provides a comprehensive, practical, and contextually appropriate framework, aligned with local conditions. In addition, the management guideline developed in this research can also be applied to areas beyond Chengdu. The management framework can be adapted appropriately to different contexts and situations to support the development of youth tennis players toward excellence.

Background and Aims: In a global low-carbon and low-pollution economy, environmental compliance is a key concern and development goal for enterprises all over the world. This research aims to explore how Chinese enterprises can participate in and integrate into environmental compliance on the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP) rules, and investigate the specific mechanisms through which environmental compliance management influences enterprise performance within the RCEP framework. We provide a comprehensive analysis of Chinese enterprises’ environmental compliance, risk management, technological innovation, green culture, and enterprise performance under the framework of RCEP. Methodology: We conduct this study on 50 major enterprises in China that are prone to causing pollution. We employ stratified random sampling to select 450 managers and staff from 50 enterprises. Then, the study employs the quantitative analysis using structural equation modelling (SEM) to analyze the effect of environmental compliance management in RCEP through risk management, technological innovation, and green culture that impact enterprise performance across the enterprises in China. Results: Research results indicate that environmental compliance significantly enhances enterprise performance when integrated with risk management, technological innovation, and green culture. Environmental compliance model shows the relationship among the variables: Environmental compliance-> enterprise performance (β is 0.298 and p < 0.000); Environmental compliance-> risk management (β is 0.327 and p < 0.000); Environmental compliance-> technological innovation (β is 0.467 and p < 0.000); Environmental compliance-> green culture (β is 0.389 and p < 0.000). The findings highlight the pivotal role of environmental compliance as a strategic tool for competitiveness in international markets, offering crucial insights for both the Chinese government and enterprises. Conclusion: The contribution of this paper is that the synergy between environmental compliance, risk management, technological innovation, and green culture creates the pathway to superior corporate performance and offers a competitive advantage for Chinese enterprises to improve the relationship between compliance with RCEP regulations and their business performance. Meanwhile, it also offers actionable insights for policymakers and business leaders. Keywords: Environmental compliance; Enterprise performance; Sustainable development; Technological innovation; RCEP; Social responsibility.

Background and Aims: Wushu is a significant component of Chinese traditional culture, integrating physical training, artistic expression, and philosophical values. However, its promotion in modern universities remains limited due to insufficient resources, weak cultural integration, and low student participation. This study aimed to develop comprehensive guidelines to promote and sustain Wushu culture among university students at Jimei University, Fujian Province. Methodology: The sample included 379 first-year students (male and female, aged 18–20 years) selected through stratified sampling, and 25 physical education teachers purposively included from Jimei University. In addition, 7 experts participated in interviews, 9 experts in focus group discussions, and 7 experts in a connoisseurship validation session. Research tools consisted of questionnaires, interview guides, focus group protocols, and validation forms. The validity of the instruments was confirmed using the Index of Item-Objective Congruence (IOC) (student questionnaire = 0.87; teacher questionnaire = 0.91; interview form = 0.93). Quantitative data were analyzed using mean and standard deviation, while qualitative data were examined through thematic content analysis. Results: The findings highlighted that students and teachers recognized the cultural importance of Wushu but identified critical barriers such as inadequate funding, limited cultural elements in curricula, and low engagement. The developed guideline was organized under the POLC framework: (1) Planning, clear objectives, needs assessment, partnerships, and annual planning; (2) Organizing, funding allocation, management teams, instructor development, and integrated curricula; (3) Leading, student engagement, motivational leadership, campus promotion, and communication; (4) Controlling, performance monitoring, feedback systems, teaching evaluation, and policy review. Conclusion: The study produced a systematic, practical, and culturally relevant guideline for managing and promoting Wushu culture in universities. The model not only improves student engagement and cultural identity but also provides universities with sustainable strategies for integrating traditional culture into modern higher education. These guidelines benefit students, teachers, administrators, and policy makers, contributing to both cultural preservation and educational innovation.

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: คำผรุสวาทคือถ้อยคำที่ไม่สุภาพซึ่งมักใช้สื่อสารแบบไม่เป็นทางการ อย่างไรก็ตามคำผรุสวาทมักปรากฏในสื่อบันเทิง เช่น ภาพยนตร์ ในยุคปัจจุบันภาพยนตร์ภาษาอังกฤษที่มีคำผรุสวาท f-word ในบทสนทนามีมากขึ้น ซึ่งการแปลความหมายของ f-word เป็นบทบรรยายใต้ภาพภาษาไทยต้องใช้กลยุทธ์การแปลภาษาที่หลากหลายเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์ เพราะ f-word มักมีความหมายเปลี่ยนแปลงไปตามบริบท เช่นเดียวกับแนวทางของวัจนปฏิบัติศาสตร์ที่มุ่งเน้นการตีความภาษาในสถานการณ์ต่าง ๆ ซึ่งต้องอาศัยบริบทแวดล้อมเพื่ออนุมานความหมายที่แท้จริงที่ผู้ส่งสารต้องการสื่อ ในปี พ.ศ. 2567 ภาพยนตร์เรื่อง Deadpool & Wolverine เป็นภาพยนตร์ที่มี f-word ในบทสนทนามากที่สุดในภาพยนตร์ชุด Deadpool ทั้งสามภาค วัตถุประสงค์ของงานวิจัยชิ้นนี้คือ 1. ศึกษา f-words ที่ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง Deadpool & Wolverine เพื่อจำแนกและวิเคราะห์ความถี่และความแตกต่างของรูปแบบ f-word เชิงบริบทที่ปรากฎในบทสนทนาภาษาอังกฤษ 2. วิเคราะห์การแปลคำผรุสวาท f-word จากคำบรรยายใต้ภาพภาษาไทยในภาพยนตร์เรื่อง Deadpool & Wolverine เพื่อแสดงประเภทของกลยุทธ์ที่ใช้ในการแปล ระเบียบวิธีการวิจัย: งานวิจัยชิ้นนี้ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการแสดงสถิติเชิงปริมาณกับการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ โดยบรรยายผลวิเคราะห์ความถี่ของ f-word ที่ปรากฏ และวิเคราะห์กลยุทธ์การแปลคำผรุสวาท f-word จากบทบรรยายใต้ภาพภาษาไทยในภาพยนตร์เรื่อง Deadpool & Wolverine โดยประยุกต์เกณฑ์วิเคราะห์กลยุทธ์โดยการเปรียบเทียบลักษณะเฉพาะของแต่ละกลยุทธ์จากทฤษฎีกลยุทธ์การแปลของ Newmark (1988) และ กลยุทธ์การแปลคำต้องห้ามของ Davoodi (2009) และตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญด้านการแปลภาษาอังกฤษ-ไทยประจำสถาบันภาษาของมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง ผลการวิจัย: ผลการศึกษาวิจัยพบว่าในบทสนทนาภาษาอังกฤษของภาพยนตร์เรื่อง Deadpool & Wolverine มี f-word จำนวน 129 คำ แบ่งเป็น 9 รูปแบบ คือ fuck (51.94%), fucking (21.71%), fuckin’ (12.40%), motherfucker (6.20%), fucks (2.33%), fucked (2.33%), fucker (1.55%), fucky (0.77%) และ fuckface (0.77%) และมีการใช้กลยุทธ์การแปลภาษาจำนวน 6 กลยุทธ์ คือ กลยุทธ์การเทียบเท่าภาษาระหว่างวัฒนธรรม (39.53%) กลยุทธ์การละการแปล (36.43%) กลยุทธ์การแปลโดยปรับลดความรุนแรงของภาษา (11.63%) กลยุทธ์การแปลโดยใช้คำต้องห้าม (9.30%) กลยุทธ์การแปลโดยขยายความ (2.33%) และ กลยุทธ์การแปลโดยพยัญชนะ (0.78%) ซึ่งกลยุทธ์การเทียบเท่าภาษาระหว่างวัฒนธรรมเป็นกลยุทธ์ที่เหมาะกับการแปลคำว่า Fuck! ที่เป็นคำอุทาน f-word มากที่สุด สรุปผล: ผลที่ได้จากการศึกษานี้เสนอทางเลือกหนึ่งในการพัฒนาหลักสูตรการสอนและการแปลภาษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสื่อดิจิทัลจากการภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย นักแปลสามารถใช้กลยุทธ์ที่เหมาะสมเพื่อปรับปรุงอารมณ์ของผู้ชมรวมทั้งศึกษาคำหยาบคายในบริบทภาษาไทยเพิ่มเติม

Background and Aims: The objectives of this study were to: (1) examine the level of administrative skills of school administrators under the Office of the Private Education Commission, Bangkok, (2) examine the level of teachers’ quality of work life under the Office of the Private Education Commission, Bangkok, and (3) investigate how administrators’ skills influence teachers’ quality of work life. Methodology: The sample comprised 341 school administrators and teachers from private schools under the Bangkok Metropolitan Administration in the 2024 academic year, selected via stratified random sampling. The research instrument was a questionnaire. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and stepwise multiple regression analysis. Results: The overall level of administrators’ skills was highest. Among the skill components, conceptual skills had the highest average score, followed by human skills; technical skills had the lowest. (2) The overall quality of work life among teachers was also at the highest level. The highest-rated aspect was fair and adequate compensation, followed by a safe working environment; career advancement and job security received the lowest ratings. (3) The administrative skills of school administrators significantly influenced teachers’ quality of work life at the .01 level. Conclusion: The most influential predictive administrative skills of school administrators were conceptual skills (X1), human skills (X2), and technical skills (X3), which together explained 24.50% of the variance in teachers’ quality of work life (R² = .245).

Background and Aims: Thailand’s hospitality industry has been globally recognized for its outstanding service quality, but at the same time also faces increasing complexity because of an increase in a multigenerational workforce. This study explores how generational diversity, from Baby Boomers, Generation X, Millennials, and Generation Z, that has been shaped by Thai cultural values and various levels of technological exposure, interacts with human resource management (HRM) practices. Particularly for recruitment, retention, and training. This research aims to provide actionable recommendations, based on empirical insights and culturally responsive strategies for managing generational differences in the Thai hotel sector. To guide this cross-cultural examination, the study draws upon various cultural dimensions from Hofstede, Trompenaars, Hall, and others, and Thai-specific concepts such as “kreng jai” to better interpret how cultural norms influence intergenerational perceptions, communication styles, and workplace expectations. Methodology: A quantitative approach was used, surveying 385 hotel employees across five tourism regions via stratified sampling. A structured questionnaire assessed perceptions related to technology use, job satisfaction, communication preferences, and training needs. The survey instrument was systematically designed and pre-tested to ensure clarity, relevance, and consistency across diverse generational cohorts, thereby reinforcing the reliability and validity of the data collected. Descriptive and inferential statistics, including ANOVA and regression analysis, identified significant generational differences. Results: Results show that younger cohorts value flexibility, digital engagement, and purpose-driven work, while older generations emphasize job stability, formal processes, and hierarchical leadership. Thai cultural traits, such as high-power distance, collectivism, and “kreng jai,” strongly influence these generational preferences, shaping communication and leadership expectations. Conclusions: The study concludes that a one-size-fits-all HRM approach is no longer viable. Instead, culturally informed and generation-sensitive HR strategies are essential to enhance engagement, reduce turnover, and promote organizational cohesion. These findings provide practical guidance for building inclusive, high-performing workplaces in Thailand’s competitive hospitality sector. Future research could explore the transferability of these culturally responsive HR models to other Southeast Asian nations facing similar demographic and cultural dynamics, thereby broadening their regional applicability.

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ในศตวรรษที่ 21 การเปลี่ยนแปลงด้านสังคม เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และการเมือง ส่งผลให้การศึกษากลายเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และลดความเหลื่อมล้ำ โดยเฉพาะในบริบทของประเทศไทยที่ยังคงเผชิญปัญหาความไม่เท่าเทียมทางการศึกษา โครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา (Partnership School) จึงริเริ่มขึ้นเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา โดยเน้นความร่วมมือระหว่างรัฐและเอกชน ซึ่งผู้บริหารสถานศึกษามีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนให้เกิดผลสัมฤทธิ์อย่างเป็นรูปธรรม การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นของสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา ระเบียบวิธีการวิจัย: เนื่องจากโรงเรียนในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา มีอยู่ทุกภูมิภาคในประเทศไทย ผู้วิจัยจึงกำหนดประชากร คือ ผู้บริหารสถานศึกษา ครู และบุคลากรทางการศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนากลุ่มมิตรผลรุ่นที่ 1 และรุ่นที่ 2 ที่มีพื้นที่ตั้งอยู่ในภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 5 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนสมสะอาดพิทยาสรรพ์ โรงเรียนบ้านภูดิน (มิตรอุปถัมภ์) โรงเรียนหนองไผ่ดุสิตประชาสรรค์ โรงเรียนอนุบาลเทศบาลตำบลกรับใหญ่ และโรงเรียนกรับใหญ่ว่องกุศลกิจพิทยาคม จำนวน 143 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามเกี่ยวกับสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนาจำนวน 1 ฉบับ จำนวน 30 ข้อ โดยผ่านการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือด้วยค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) และค่าความเชื่อมั่น (Cronbach’s Alpha) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีการจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัย: พบว่า 1) สภาพปัจจุบันของสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา ภาพรวมอยู่ในระดับ ปานกลาง และสภาพที่พึงประสงค์ของสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา ภาพรวมอยู่ในระดับ มากที่สุด 2) ลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา พบว่า มีความต้องการจำเป็นเรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ สมรรถนะการทำงานเป็น (Teamwork) สมรรถนะการบริการที่ดี (Service Mind) สมรรถนะการมุ่งผลสัมฤทธิ์ (Achievement Motivation) และ สมรรถนะการพัฒนาตนเอง (Self Development) 3) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา คือ การส่งเสริมความเข้าใจในบริบทและเป้าหมายของโรงเรียนร่วมพัฒนา การสร้างวัฒนธรรมการทำงานเป็นทีม การพัฒนาตนเองและภาวะผู้นำเพื่อการเปลี่ยนแปลง และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือจากทุกภาคส่วน สรุปผล: จากผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า สมรรถนะ 4 ด้านหลัก ได้แก่ สมรรถนะการทำงานเป็นทีม (Teamwork) สมรรถนะการบริการที่ดี (Service Mind) สมรรถนะการมุ่งผลสัมฤทธิ์ (Achievement Motivation) และสมรรถนะการพัฒนาตนเอง (Self Development) มีบทบาทสำคัญต่อการบริหารและพัฒนาโรงเรียนในโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนาอย่างรอบด้าน

Background and Aims: This study aims to provide an overview of the creative potential of artificial intelligence (AI) within creative industries. Our scope encompasses the early demonstrations of AI's creative capabilities in the 90s, when prevailing thought maintained that AI could only explore creativity passively, rather than actively contributing to it. By "active contribution," we refer to an AI's capacity to generate its creative output. The technological evolution has led to an era where AI-generated multimedia creation has become both viable and valuable, exemplified by Runway’s Gen-4, which allows users to edit short video sequences through text and image inputs alone. This technology offers valuable opportunities for creative professionals but also raises ethical and legal concerns, particularly regarding bias and its potential to limit human creativity, thus reinforcing the importance of preserving human agency in the creative process. Methodology: This research employs a documentary and interdisciplinary methodology, integrating literature, human sciences, computer science, and evolving definitions of creativity to explore the creative potential of artificial intelligence (AI) within the creative industries. While acknowledging limitations due to reliance on publicly available materials, this approach provides a robust foundation for understanding generative AI's creative capabilities, considering factors such as data diversity, ethical oversight, and human collaboration. Results: This documentary and interdisciplinary research observe and examine GAI (Generative artificial intelligence) creative potential in the arts. Even though this research is non-exhaustive due to the selection of research and academic papers, it emphasized significant details on bias, authorship, and ethics, advocating for human oversight and governance. While AI can enhance creativity, it cannot replicate the cultural and emotional essence of human artistry. Conclusion: This research underscores the need to rethink creativity in the era of generative artificial intelligence, as traditional definitions overlook diverse and evolving forms of expression. Despite their coherence, AI models lack emotion, intuition, and genuine creative agency.

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเป็นแนวทางที่ส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านการทำงานเป็นกลุ่ม เทคนิค LT เน้นการพึ่งพาอาศัยกันเพื่อพัฒนาทักษะและความเข้าใจ เกมการเรียนรู้ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือเสริมแรงจูงใจและสร้างบรรยากาศที่สนุกสนาน ส่งผลให้ผู้เรียนมีความกระตือรือร้นและสามารถพัฒนาความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาจีนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกม ที่ส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพ ตามเกณฑ์ 75/75 2) เปรียบเทียบความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกม และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ต่อการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ เทคนิค LT ประกอบเกม ที่ส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีน ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนเทศบาล 1 “บุรีราษฎร์ดรุณวิทยา” จำนวน 32 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกมที่ส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีน แบบวัดความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีนและแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานฐาน ร้อยละ และการทดสอบค่าที ผลการวิจัย: พบว่า 1) ประสิทธิภาพของการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกมที่ส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีน มีค่าเท่ากับ 86.46/86.64 สูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกมมีความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญ .05 และ 3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกมที่ส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีนมีความพึงพอใจในระดับมาก สรุปผล: การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ประกอบเกม ช่วยส่งเสริมความสามารถการอ่านออกเสียงภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงกว่ามาตรฐานที่กำหนด นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้นหลังจากการเรียนการสอน และมีความพึงพอใจต่อกระบวนการเรียนรู้ในระดับมาก โดยเฉพาะในด้านกิจกรรมการเรียนรู้ที่สนุกสนาน ช่วยกระตุ้นให้เกิดการมีส่วนร่วม และส่งเสริมการทำงานเป็นทีม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการใช้เทคนิคการเรียนรู้ที่เน้นการมีส่วนร่วมและความสนุกสนานในการเรียน อย่างไรก็ตาม การนำไปใช้ในสถานการณ์จริงอาจต้องคำนึงถึงความแตกต่างของผู้เรียน เช่น พื้นฐานทางภาษาจีนของแต่ละคน รวมถึงการออกแบบเกมให้เหมาะสมกับช่วงวัยและระดับทักษะของผู้เรียน