Osmanlı Devleti’nin daimî ordusuna asker yetiştirmek için kurulan Yeniçeri Ocağı, 16. yüzyıldan itibaren pek çok kurumda olduğu gibi bozulmaya başlamıştır. Osmanlı Devlet adamlarıyla ilmiye mensupları Osmanlı kurumlarında görülmeye başlayan bozulmayı durdurabilmek maksadıyla padişaha ve devlet adamlarına raporlar sunmaya başlamışlardır. Raporlarda en çok üzerinde durulan konuların başında Osmanlı Devleti’ni ayakta tutan birinci güç olarak kabul edilen Yeniçeri Ocağı’nda zuhur eden bozulmalar gelmektedir. Devletin yayılma ve genişleme politikasında başat güç olan Yeniçeriler zamanla sultanlarını katleden ve isyanlarla anılan bir yapıya dönüşmüştür. İşte bu çalışmada Târih-i Kitâb-ı Müstetâb Ahbâr-ı Aliyye der-Gazavât-ı Murtazaviyye, Kitabu Mesalihi’l Müslimin Menafii’l Müminin, Koçi Bey Risalesi, Nesayihü’l- Vüzera ve’l Ümera, Kavanin-i Yeniçeriyan ve Aziz Efendi Siyaset-namesi gibi bazı siyaset- namelerden hareketle devlet adamlarının ve ilmiye mensuplarının ocaktaki bozulmayı nasıl gördükleri ve bu bozulmanın önüne geçmek için ne gibi tavsiyelerde bulundukları üzerinde durulmuştur.

Bu çalışmada, Murat Gülsoy’un postmodern bir üstkurmaca örneği olan “Kendi Üzerine Kapanan Köle Hakkında” adlı hikâyesinin yavru anlatım tekniğine göre incelenmesi amaçlanmıştır. Bir olgunun, içinde kendisinin küçük bir kopyasını barındırması anlamına gelen “mise en abyme” sanatının edebî eserlerde bir anlatım tekniği olarak kullanımına yavru anlatım tekniği denilmiştir. Bu teknik, hikâye sanatında anlatı içinde bir başka anlatıya yer vermek şeklinde kullanılabileceği gibi çeşitli dil kullanımları vasıtasıyla sonsuza uzanan döngülerin ve anlamların meydana getirilmesiyle de uygulanabilir. Görsel sanatlarda iç içe geçen görüntülerin yarattığı döngüyü; bu hikâyede, eseri başlangıç noktasına döndüren ifadeler meydana getirmiştir. Hikâyede bu tekniğin kullanılması vasıtasıyla köle-efendi rolleri arasındaki geçişkenliklerin vurgulandığı tespit edilmiştir. Tercih edilen bu anlatma yönteminin ayrıca döngüsellik, döngüselliğin meydana getirdiği sonsuza uzanma ve metnin kendisinin farkında olması şeklinde sonuçları görülmüştür. Mekânın, zamanın ve şahıs adlarının belirtilmediği, sembolik anlatımın ön plana çıktığı bu eserde, köle ve efendi rollerinde olan iki kahramanın sonsuz bir döngü içerisinde birbirlerinin yerine geçmesi hikâyeleştirilmiştir.

Erzurum, which is one of the most important provinces of the Ottoman Empire in the Eastern Anatolia region, has maintained its importance throughout history due to its strategic location, from both commercial and military aspects. This region, which has been hosting many states, is also a convergence point for cultural interactions. İspir is among the most important districts connecting Erzurum to the Black Sea in the north. This region, which was annexed to Ottoman territories in year 1514 and became a sanjak in year 1515, draws attention, thanks to its cultural richness. Armutlu Mahallesi Mosque in İspir, which preserves the architectural tradition of the Black Sea region in its region, draws particular attention among the other structures. Holding an important place among the mosques in the region with its architectural design and wooden decorative compositions, this structure distinguishes itself, particularly with its "bağdadi" dome concept. The "bağdadi" dome, which started to be used by Mimar Sinan in the classical period of the Ottoman Empire, was frequently preferred throughout Anatolia, especially during the period of Westernization when it became the capital. This preference has been so prominent in the Black Sea Region that the region's richness in wood and the presence of skilled woodworkers supported this view. Although structures with wooden ceilings, swallowtail, or masonry domes are observed in Erzurum mosques, it can be seen that the "bağdadi" dome structure has not been widely adopted. However, in this mosque located in İspir, this roofing system has been shaped by the influence of the Black Sea region. in addition to the dome structure, the wooden decorations, the pulpit, the sermon podium, and the gallery in the structure are also important in terms of reflecting the cultural interaction between the two regions.

This study delves into the life, works, and literary character of Najib al-Kilani, a prominent figure in twentieth-century Arabic literature. The research comprises an introductory chapter and three subsequent chapters.The sentence was rewritten to make it more understandable., is studied of the leaders in the twentieth century Arabic literature Najib al-Kilani life, works, literary character. This research consists of an introduction chapter and three other chapters. The introduction chapter is divided into two sections. in the first section of the introduction chapter, there is brief information about the history of the Arabic literature. The general information about Egypt, where the writer is from, is given in the second section of the same chapter. The first chapter is related to the writer’s life. in this chapter, the writer’s life is mentioned with these subchapters; political events of that period from the perspective of Necib el-Kîlanî, his birth, his family and childhood, his youth and education, his literary life, his character and his death. The second chapter is based on the writer’s literary aspects. in this chapter, we explore his writing style, the properties of his novels, his literary aspects, the authors influenced by el-Kilani, and his thoughts on islamic lite- rature and islamic writers.i The last chapter is about his place among twentieth-century Arabic literature. This chapter consists of the author’s position in the literature in the twentieth-century Arabic world and his works.

Sıralı çiftler, konuşmada etkileşimin ikili düzen içinde sağlandığı bir söz sırası alma etkinliğidir. Bu etkinliğin sorunsuz sürdürülmesi toplumsal yaşamın düzenlenmesi, iletişimin ve anlaşılabilirliğin sağlanması için önemlidir. Bu çiftler konuşmanın katılımcılarının konumlarına, ait oldukları kültüre ilişkin dilsel çözümlemelerin yapılmasına olanak sağladığından birçok disiplinin konusu olmuştur. Ancak uluslararası alanyazında geniş yer bulan sıralı çiftlerle ilgili çalışmalar, Türkçede sınırlı sayıda çalışmanın konusu olmuştur. Bu nedenle, çalışmanın amacı Konuşma Çözümlemesi’nin bir aşaması olarak sıralı çiftlerin tanıtılması, ilkelerinin ve özelliklerinin betimlenmesidir. Bu amaçla sıralı çiftlerin konuşma düzenindeki yeri, katılımcıların söz sırası almada gerçekleştirdiği eylemler, iletişimde ortaya çıkan engeller ve iletişim sorunlarının çözümünü sağlayan onarım ilkesi açıklanmış ve Türkçe alanyazında yapılan çalışmaların sunduğu katkılar sınıflandırılarak tanıtılmıştır.

Folk stories referring to “compiling and bringing together diverse ancient rumors and adventures of people” are among the leading literary dynamics in the oral tradition, according to the expressions of the minstrels (ashiks). Folk stories, which harbor the traditions, folkways, and values preserved by the Turkish nation from antiquity to the present, as a narrative form, constitutes one of the important and colorful rings of our cultural heritage. It is a comprehensive oral culture treasure with its prayers–curse, proverbs, idioms, poems, tales, legends, minstrels, and narra- tor–audience relationship. As their archetype was discovered in the 16th century, revolved around the lives of the minstrels, and is acknowledged as the origin of minstrel literature, folk stories have a significant role in transmitting and disseminating cultural richness between old and young generations. Love and heroism are the main themes of folk tales, which are among the earliest literary byproducts of the transition from nomadism to settled life in Anatolia. One of the primary genres that incorporate the cultural values of the Turkish people is the folk story, which poses a composite form in verse and prose and is explicitly distinguishable from other folk narratives by its lengthy volumes. They are the verse–prose blend mainly narrated by Turkish, Arab, Iranian, and Indian encomiastic (public storytellers) and minstrels. Cities play a critical role in Turkish folk stories as the spatial component, whether they are fictional or real. However, the locations of settlements, especially cities, vary significantly among the real places. Yet, several locales are frequently mentioned in dozens of Turkish folk stories, emphasizing their exclusiveness. In this context, the city of Erzincan is a prominent place in the stories narrated in the Azerbaijan–Kars–Erzurum–S ivas–Tokat–Kayseri–Adana strip. Hitherto, there are 120 written and oral folk stories identified in Erzincan province and its surroundings. The love stories of Asuman and Zeycan, Kerem and Aslı, Kerem’s Erzincan Vineyards, Erzincan Scorpion Vineyards, Ashik Garip, Heartache Mahmut, Köroğlu, Abdullah Khan, Arzu and Kamber, and Ahmet and Mehmet are all narrated in and around Erzincan province as folk tales. Therefore, this study will focus on folk stories in which Erzincan is the center.

Atlar birçok kültürde önemli olarak kabul edilmektedir. Farklı kültür bölgelerinde yaşayan insanların benzer özellikleri değerlendirildiğinde, atların birçok kültürde benzer bir konumda olduğu görülecektir. Özellikle motorlu taşıtların olmadığı dönemlerde atlar insanlığın adeta yoldaşı konumundadır. Atların önemi, geçmişe kıyasla azalmasına rağmen, fonksiyonel olarak farklılaşmıştır. Artık atların rekreasyon gibi farklı amaçlar ile kullanıldığı görülmektedir. Atların rekreasyon amacıyla yoğun bir şekilde kullanıldığı yerlerden biri olan Erzurum kenti, Doğu Anadolu Bölgesinin, Erzurum-Kars Bölümünde yer almaktadır. Alışverişten kayak sporuna kadar birçok alanda rekreasyon faaliyeti bulunan Erzurum kenti, son yıllarda yeni gelişme gösteren rekreasyon faaliyetlerine de ev sahipliği yapmaktadır. Son 10 yılda gelişme gösteren at biniciliği en önemli rekreasyon faaliyetlerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Erzurum kentinin at biniciliği faaliyetleri değerlendirilirken mülakatlar ile veriler toplanmıştır. Elde edilen veriler değerlendirilmiş ve kentin at biniciliği alanındaki rekreatif değeri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu açıdan kentte son yıllarda açılan tesislerin özellikle tarihi dizilerden etkilenen insanlar nedeniyle ortaya çıktığı sonucuna varılmış ve ardından çeşitli önerilerde bulunulmuştur.

“El açıklığı”, “cömertlik”, “paylaşmayı sevmek” gelenek ve toplumumuzda kabul gören erdemlerdir. Aksine “eli sıkılık”, “malını paylaşmamak” ve “metaperest olmak” ise kültürümüzde tasvip edilmemektedir. Zira “Maldan veren, candan verir.” düsturuna uymadığından cimrilik edenlerin samimiyetinden de şüphe duyulmaktadır. Bu çerçevede bu çalışmada klasik Türk şiirine yansıyan yönüyle “cimri/lik” kavramı örnekli olarak tanımlanmakta, “cimrilerin yaygın tipolojileri” hakkında bir tafsilat sunulmaktadır. Hususen “cimri-cömert” kıyasıyla da toplumumuzdaki “kötü” ve “iyi” insan profillerinin izahı yapılmaktadır. Bu şekilde ana hatlarıyla toplumumuzdaki cimri ve cimriliğe dair söz varlığı tespit edilmekte; gelenek ve toplumun cimrilere bakışı klasik şiir perspektifiyle işlenmektedir. Erişilen metin örneklerinin tanıklığıyla da cimrilerin belirgin özellikleri; tarihî, dinî, edebî, psikolojik, sosyolojik kaynaklar, metaforlar gibi yazılı-yazısız kültür öğelerinin tanıklığında mukayeseli olarak tenkit edilmektedir. Böylece gelenek ve toplumumuzda cimrilere dair tespit edilen hâkim menfi bakışın sebepleri; buna bağlı olarak gelişen hiciv dili ve terminolojisinin de klasik Türk şiirine yansımaları işlenmektedir.