Yazarlar; makalelerin sisteme yklenmesi, kr hakem deerlendirmesi ve yayn srelerinde gecikmeleri nlemek

Kırsal yerleşmeler, bireylerin günlük ihtiyaçlarına yönelik, doğayla bütünleşik, çevresel verilere uygun, geleneksel ve kültürel değerleri yaşatan yerleşim alanlarıdır. Bu kırsal yerleşmeler, dağ ve ova yerleşmeleri olmak üzere iki ana kategoride incelenmektedir. Son yıllarda kırsal yerleşmeler doğal ya da yapay çeşitli sebeplerle ve özellikle baraj projeleri nedeniyle yok olma tehdidi altında kalmakta veya yer değiştirme süreçlerine tabi tutulmaktadır. Çalışmada, Konya/Hadim ilçesine bağlı Dedemli Köyü'nün Bozkır Barajı yapımı nedeniyle Meram Dedemli Mahallesi'ne taşınması üzerine yerleşim ölçeğinde morfolojik açıdan bir analiz yapılması amaçlanmıştır. İlk olarak yerleşme alanları tanımlanmış, yollar ve sınırlar, parsel-yapı-yol ilişkileri, ortak kullanım mekanları, doluluk-boşluk, işlev, kat sayısı, yeşil alan analizleri gerçekleştirilerek karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmaya nicel bir bakış sağlamak amacıyla Mekansal Dizim Yöntemi kullanılmış, bütünleşme haritaları ve verileri ortaya konmuş, aksiyel analizler ile bu veriler desteklenmiştir. Yapılan analiz sonuçlarına bakıldığında yeni yerleşmenin integration, connectivity, intelligibility değerlerinin ve aksiyel analiz sonuçlarının eski yerleşmeye kıyasla daha yüksek olduğu, mean depth değerinin ise daha düşük olduğu tespit edilmiştir. Dolayısıyla organik dokudaki kırsal dağ yerleşmesine kıyasla planlı kırsal ova yerleşmesinin daha okunabilir, bağlantıları güçlü ve bütünleşik bir yerleşim sistemine sahip olduğu görülmüştür. Sonuç olarak yeri değiştirilen kırsal yerleşmelerde alan seçimi ve planlamasının etkin ve sağlıklı bir yerleşim sağlaması açısından kritik bir süreç olduğu söylenebilir.

Capacity building, as a frequently emphasized approach in the global discourse, takes precedence in all disciplines with regard to the possibilities it offers. The idea of applying this approach to the field of conservation can be considered one of the prominent topics in current heritage studies. Various endeavors, such as improving the knowledge, skills, abilities, and behaviors of individuals and communities, strengthening institutional/organizational structures, and dynamizing the relationship between heritage and its context, are becoming increasingly important from the relevant perspective. In this light, this article primarily aims to adapt capacity building to the field of conservation and examine its conceptual framework in detail. It scrutinizes the approach within the context of the “involvement of communities, NGOs, and other stakeholders in the management process”, as mentioned in the World Heritage Capacity Building Strategy. Within this scope, the research specifically focuses on the urban core of the UNESCO World Heritage Site of Bergama (Pergamon) and Its Multi-layered Cultural Landscape, where daily life and, accordingly, heritage-community relations continue to form and evolve. It can be argued that a unique methodological construct has been proposed for this research, based on the general capacity building framework presented by United Nations Development Programme (UNDP). Firstly, the key actors of the heritage area were examined. Moreover, the existing and targeted capacity, as well as the needs of the area, were evaluated. The identification of research-specific capacity indicators through keyword scanning, a survey conducted with the local dwellers, semi-structured interviews, the utilization of a capacity building scale developed for experts, and frequency analysis are among the dominant tools employed in the above-mentioned process. In this framework, the research ultimately aims at developing a holistic capacity building approach towards Bergama.