Dynamic changes in the endometrium are crucial for establishing early pregnancy in ruminants. Blastocyst elongation and implantation require hormones and nutrients to be secreted from the maternal endometrium. The fatty acid-binding protein FABP4 is a widely expressed fatty acid transport protein that promotes cell proliferation, migration, and invasion and is involved in conceptus implantation. However, the mechanism underlying the functional regulation of endometrial epithelial cells (EECs) by FABP4 during ovine peri-implantation remains unclear. We simulated hormonal changes in vitro in sheep EECs (SEECs) during the peri-implantation period and found that it elevated FABP4 expression. FABP4 inhibition significantly reduced cell migration, endoplasmic reticulum stress, and autophagy, suggesting that FABP4 regulates endometrial function in sheep. Moreover, the FABP4 inhibitor BMS309403 counteracted hormone-mediated functional changes in SEECs, and an endoplasmic reticulum stress activator and autophagy inhibitor reversed the abnormal secretion of prostaglandins induced by FABP4 inhibition. These results suggest that FABP4 affects ovine endometrial function during early gestation by regulating endoplasmic reticulum stress and autophagy in SEECs.

بازگشت مهاجران روستایی از شهر به روستا، مانند سایر مهاجرت­ها، اتفاقی و تصادفی نبوده است بلکه علل و انگیزه ­هایی موجب شده است تا این مهاجران از شهر به روستا باز گردند. در این راستا، زعفران به عنوان یکی از مهم­ترین محصولات کشاورزی استان خراسان رضوی، نقش بسیار مهمی را در بازگشت مهاجران به شهر رفته، ایفا می‌نماید. لذا هدف تحقیق حاضر، بررسی اثرات کشت زعفران بر مهاجرت معکوس بر روستاهای دهستان رشتخوار است. این پژوهش به روش توصیفی‌ ـ تحلیلی انجام شده است. در این راستا، بررسی پیامدهای نقش زعفران در 355 خانوار نمونه (از جمله 76 خانوار مهاجر معکوس) در 26 روستای این دهستان مورد بررسی قرارگرفت. بدین منظور، ابتدا ضمن مطالعات اسنادی و بازدید­های اولیه میدانی، طیف گسترده­ای از شاخص‌ها متناسب با شرایط روستاهای مورد مطالعه تعیین گردید. سپس جمع­ آوری داده­ ها براساس شاخص ­های انتخابی و با استفاده از پرسشنامه‌های روستا و خانوار انجام شده است. برای تجزیه و تحلیل داده­ ها نیز از تحلیل‌های آماری و فضایی و نرم‌افزارهای اکسپرچویس، تاپسیس، اس پی اس اس، ارک جی ای اس استفاده شده است. یافته­ های تحقیق حاکی از آن است که افزایش سطح زیر کشت زعفران و درنتیجه افزایش تولیـد آن، با سطح اطمینان 99 درصد بر میزان بازگشت مهاجرین در محدوده مورد مطالعه کمک می ­کند. یافته­ های دیگر پژوهش مؤید آن است از بین عوامل تاثیرگذار در مهاجرت معکوس خانوارها، عامل اقتصادی (ایجاد درآمد فوق العاده زعفران با شاخص اولویت 971/0، پایداری درآمد زعفران با شاخص اولویت 902/0، توانایی پس­انداز با شاخص اولویت 879/0)، نقش بیشتری در بازگشت خانوارها به روستاها دارد و بازگشت مهاجرین توانسته است فرصت­ هایی همچون افزایش سطح اشتغالزایی، پایداری درآمد از طریق کشت زعفران و بهبود سطح معیشت را برای خانوارهای نمونه بوجود آورده است.

جدایی­ گزینی فضایی به تراکم فضایی افراد با وضعیت ­های اجتماعی مشابه، صرف نظر از اینکه ملاک ­های تفاوت اجتماعی آن‌ها با دیگران چه باشد، اشاره دارد. در کلان شهر تهران به دلیل افزایش ظرفیت دانشگاه ­ها و موسسات آموزشی، تعداد افرادی که تحصیلات دانشگاهی دارند به طور قابل ملاحظه­ ا ی افزایش یافته است، اما هنوز مشخص نیست که تا چه میزان جدایی­ گزینی فضایی بر اساس سطوح تحصیلی در این شهر وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی جدایی­ گزینی فضایی گروه ­های مختلف تحصیلی و تمایزات مکانی این گروه ­ها در سطح حوزه­­ های آماری کلان شهر تهران بر مبنای داده ­های سرشماری 1390 است. داده ­های مورد نیاز در قالب نقشه با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی و تحلیل جدایی ­گزینی فضایی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که میزان جدایی گزینی فضایی افراد دارای تحصیلات دانشگاهی بیش‌تر از سایر گروه ­های تحصیلی است و گروه ­های دارای سطح تحصیلات پایین ­تر در همدیگر ادغام شده ­اند و بیش­تر در مناطق جنوب و جنوب شرق شهر سکونت دارند. جدایی­ گزینی فضایی زنان دارای تحصیلات دانشگاهی بیش‌تر از مردان است. توزیع و تحلیل فضایی، تفاوت و نابرابری را میان بخش جنوبی و شمالی شهر آشکار می ­سازد. همچنین نتایج نشان از آن دارد که افراد به صورت خوشه ­ای و با توجه به ویژگی­ های اقتصادی و اجتماعی­ شان در کنار گروه ­های مشابه قرار گرفته ­اند. در نهایت اینکه، کلان شهر تهران در حال تجربه جدایی­ گزینی قابل ملاحظه­ ای میان اقشار مختلف اجتماعی است.

در سه دهه اخیر، جنبش‌های اجتماعی متعددی در ایران ظهور کرده است. این مقاله بدنبال بررسی این ظهور و گسترش جنبش‌ها در جامعه ایران معاصر است. ما با چارچوب نظری ترکیبی، برگرفته از نظریه‌های جنبش‌های جدید اجتماعی و همطرازی فریم‌ها، و به روش اسنادی سه بعد مهم هر یک جنبش‌های اجتماعی را بررسی کرده‌ایم: تضاد اجتماعی، کنشگران، و مطالبات. این جنبش‌ها علاوه بر تضادهایشان، بر مبنای دامنه دربرگیرندگی در دو دسته جنبش‌های فراگیر و جنبش‌های محدود دسته‌بندی شده‌اند. جنبش‌های شهری، معلمان و کارگران به دلیل دامنه دربرگیرندگی محدود به خودشان در ردیف جنبش‌های محدود، و جنبش‌های اصلاحات، زنان، دانشجویی، و جنبش دی‌ماه 1396 به عنوان جنبش‌های فراگیر در نظر گرفته شده‌اند. یافته‌هانشان می‌دهد، تضادهای متعدد و متنوعی بستر ظهور جنبش‌های اجتماعی در سه دهه اخیر بوده‌اند. این تضادها شامل نحوه ارائه خدمات شهری، سیاست‌گذاری اقتصادی، رویه‌های اجتماعی، و شیوه حکمرانی می‌شود. کنشگران این رخدادها، چه در جنبش‌های محدود و چه در جنبش‌های دربرگیرنده، متکثر بوده و از جای جای جامعه ایرانی برآمده‌اند. مطالبات این جنبش‌های اجتماعی به‌رغم پراکندگی، حول عدالت اجتماعی، بهبود سیاست‌گذاری‌ها و حکمرانی مطلوب قابل دسته‌بندی هستند. ما نتیجه گرفته‌ایم که این ظهور پر تعداد جنبش‌های اجتماعی نتیجه تضادهای حل‌نشده در بخش‌های مختلف جامعه ایرانی است. مختصات تکینه جنبش‌ها، بویژه تضادها و کنشگران متکثر و برآمده از اغلب بخش‌های جامعه، بیانگر پدیدارشدن «جمعیت معترض» در ایران معاصر است. جمعیت معترض نیروی بی‌شکل/پرشکل اجتماعی جدیدی است که در سرتاسر جامعه بدنبال تغییر اجتماعی با مطالبه مشخص برقراری عدالت اجتماعی و برابری است.

Advanced maternal age is a risk factor for female infertility, and placental dysfunction is considered one of the causes of pregnancy complications. We investigated the effects of advanced maternal aging on pregnancy outcomes and placental senescence. Female pregnant mice were separated into three groups: young (3 months old), middle (8–9 months old), and aged (11–13 months old). Although the body weights of young and middle dams gradually increased during pregnancy, the body weight of aged dams only increased slightly. The placental weight and resorption rate were significantly higher, and live fetal weights were reduced in a maternal age-dependent manner. Although mRNA expression of senescence regulatory factors (p16 and p21) increased in the spleen of aged dams, mRNA expression of p16 did not change and that of p21 was reduced in the placenta of aged dams. Using a cytokine array of proteins extracted from placental tissues, the expression of various types of senescence-associated secretory phenotype (SASP) factors was decreased in aged dams compared with young and middle dams. The aged maternal placenta showed reduced immune cell accumulation compared with the young placenta. Our present results suggest that models using pregnant mice older than 8 months are more suitable for verifying older human pregnancies. These findings suggest that general cellular senescence programs may not be included in the placenta and that placental functions, including SASP production and immune cell accumulation, gradually decrease in a maternal age-dependent manner, resulting in a higher rate of pregnancy complications.

Studying geophysical station deployment on Earth is essential preparation for future geophysical experiments elsewhere in the solar system. Here, I investigated how single-station seismometers and small-aperture seismic arrays in analog settings can quantify instrument capabilities, develop methodologies to detect and locate seismicity, and constrain internal structure. First, I used a single-station seismometer in Germany to study how the NASA InSight mission could constrain core depth. I showed that InSight could recover the Martian core within ±30 km if ≥ 3 events are located within an epicentral distance uncertainty of < ±1 degree. Increasing the number of detected events reduces core depth uncertainty, and higher signal-to-noise events will not affect core depth uncertainty or recovery rate. Next, I used environmental analogs in Earth's cryosphere to quantify how seismometer placement on a mock-lander would affect instrument performance and seismic science results for a future surface mission to an icy ocean world. If mock-lander instruments were unprotected from the wind, noise levels were 50 dB higher than those on the ground. However, once seismometers were shielded via burial, noise performances were similar to the ground-coupled seismometers, although spacecraft resonances were found at frequencies ~100 Hz. For icy ocean worlds lacking atmospheres, I showed that deck-mounted flight-candidate seismometers recorded ground motion comparably to surface-deployed instrumentation, with responses similar to terrestrial seismometers at frequencies > 0.1 Hz. Finally, I investigated seismicity detection capabilities of single-station and small-aperture seismic arrays. Small-aperture arrays were more effective at distinguishing low-frequency seismic events from noise and had fewer false positive events than a single-station. The Greenland site detected a higher percentage of teleseismic and regional tectonic events while the Gulkana Glacier, Alaska site observed more high frequency events. The high frequency seismicity was interpreted as originating from moulins, drainage events, icequakes, and rockfalls. Both sites had very high frequency events (> 100 Hz) that came from poles left in the field. These studies inform landing site selection criteria, such that there were trades between detecting local seismicity at the expense of seeing more distant events, and detecting larger teleseismic events that inform on deeper internal structure.

Several successful in vitro culture experiments have used oocyte-cumulus cell-mural granulosa cell complexes (OCGCs) from early antral follicles (0.5–0.7 mm) for the growth of bovine oocytes. However, in studies related to in vitro oocyte maturation and in vitro embryo production, oocyte-cumulus cell complexes (OCCs) that have no mural granulosa cells have been widely used instead of OCGCs. The purpose of this study was to determine whether cumulus cells alone support oocyte growth. First, OCCs and OCGCs were cultured in vitro for 14 days to compare the integrity of the complexes as well as antrum formation. After 14 days, the diameter and meiotic competence of oocytes in OCCs and OCGCs were examined. Oocytes in OCCs grew fully and acquired meiotic competence similar to OCGCs, whereas antrum formation occurred later in OCCs as compared to OCGCs. Subsequently, the effects of follicle stimulating hormone (FSH) on in vitro growth of OCCs were examined for 14 days. When FSH was added to the culture medium, OCCs formed antrum-like structures one day earlier than those cultured without FSH. Oocytes cultured with 1 mIU/ml FSH grew fully and acquired meiotic competence. In contrast, when oocytes were cultured in media containing high concentrations of FSH, some of the OCCs collapsed and the number of degenerated oocytes increased. In conclusion, bovine oocytes in OCCs grow and acquire meiotic competence similar to OCGCs and, 1 mIU/ml FSH supports the development of OCCs and oocyte growth as observed in our culture system.

توسعۀ محلی در ایران اکثرا به نام توسعۀ محله‌محور یا مبتنی بر اجتماع محلی ترجمه شده است. در الگوی توسعۀ محلی، اجتماع محلی خیلی کلی و عام در نظر گرفته شده است، درحالی‌که در الگوی توسعۀ مبتنی بر اجتماع محلی، اجتماع محلی بر بافت‌ها و ساختارهای محلی معطوف و متمرکز است که دارای مسائل و مشکلات اجتماعی باتوجه‌به ظرفیت‌های توسعۀ مبتنی بر اجتماع محلی است. مدیریت شهری در شهر تهران در یک‌دهۀ اخیر با مجموعه‌ای از اقدامات مختلف (تعیین مرز محلات، برگزاری انتخابات شورایاری‌ها، احداث سراهای محلات، برگزاری برنامه‌های اجتماعی و فرهنگی و برنامه‌های حوزۀ سلامت در سطح محلات شهری و ....) به دنبال نهادینه کردن این نوع توسعه بوده است. مقالۀ حاضر با تمرکز و اتکا به مباحث نظری و تجربی در حوزۀ توسعۀ مبتنی بر اجتماع محلی و الزامات این نوع توسعه، به بررسی چالش‌های آن در شهر تهران و مجموعه اقداماتی که در این راستا صورت گرفته است، می‌پردازد. مقاله با اتکا به داده‌های دو پژوهش «آسیب‌شناسی مدیریت محله» و «گونه‌شناسی اجتماعی و فرهنگی محلات تهران» که در سطح شهر تهران و به روش کمی و کیفی انجام شده است، به چالش‌های این نوع توسعه در شهر تهران می‌پردازد. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که توسعۀ مبتنی بر اجتماع محلی، مبتنی بر بسترها و الزاماتی است و معطوف به اهداف خاص و بافت‌های خاصی از شهرها است، نه همۀ بافت‌های آن. درحالی‌که راهبردهای توسعۀ مبتنی بر اجتماع محلی در تهران (انتخابات شورایاران، دایر کردن سرای محله و مدیریت محله، برنامه‌های اجتماعی و فرهنگی و حوزۀ سلامت و ...) بدون توجه به بسترها و الزامات این توسعه صورت گرفته است و همین امر به عدم موفقیت این راهبردها و دستیابی به پیامدهای این نوع توسعه منجر شده است. عدم توجه به بسترها و الزامات این نوع توسعه در شهر تهران، منجر به صرف هزینه‌های زیادی تاکنون شده است که به نظر می‌رسد نتایج قابل‌توجهی را مبتنی بر این نوع توسعه به بار نیاورده است. در پایان مقاله چند پیشنهاد خاص برای حل چالش‌های این نوع توسعه ارائه شده است که تأکید اصلی آن‌ها بر تغییر برداشت از اجتماعات محلی است که باید هدف و محور توسعه قرار گیرند.

The controlled activation of dormant primordial follicles is important for the maintenance of periodic ovulation. Previous reports have clearly identified the signaling pathway in granulosa cells and oocytes that controls the activation of primordial follicles; however, the exact cue for the in vivo activation of dormant primordial follicles is yet to be elucidated. In this study, we found that almost all activated primordial follicles made contact with blood vessels. Based on this result, we speculated that the contact between primordial follicles and blood vessels may provide a cue for the activation of dormant primordial follicles. To confirm this hypothesis, we attempted to activate dormant primordial follicles within the ovaries by inducing angiogenesis through the use of biodegradable gels containing recombinant vascular endothelial growth factor and in cultured ovarian tissues by increasing the serum concentration within the culture medium. The activation of dormant primordial follicles was promoted in both experiments, and our results indicated that an increase in the supply of the serum component, from new blood vessels formed via angiogenesis, to the dormant primordial follicles is the cue for their in vivo activation. In the ovaries, angiogenesis often occurs during every estrous cycle, and it is therefore likely that angiogenesis is the crucial event that influences the activation of primordial follicles.

Embryo transfer uses embryos developed in vivo or in vitro for cattle production, however there is a difference in the quality of the embryos obtained by the two methods. This study addresses the differences in gene expression between blastocysts developed in vitro and in vivo. In vivo blastocysts were flushed from the uteri of super-ovulated cows and blastocysts developed in vitro were derived from in vitro matured and fertilized embryos. The same batch of frozen bull sperm was used for insemination and in vitro fertilization. Blastocysts were then subjected to RNA sequencing. Differentially expressed genes upregulated in in vitro blastocysts were annotated to focal adhesion, extracellular matrix (ECM)-receptor interaction, and PI3K-Akt signaling and the genes that were upregulated in in vivo blastocysts were annotated to oxidation-reduction processes, mitochondrion organization, and mitochondrial translation. Although the total cell number of the two types of blastocysts was similar, the mitochondrial quantity (determined by mitochondrial DNA copy numbers and expression levels of TOMM20), and ATP content in the blastocysts were lower in in vivo blastocysts compared with those developed in vitro. In conclusion, RNAseq revealed differential molecular backgrounds between in vitro and in vivo developed blastocysts and mitochondrial number and function are responsible for these differences.