Witness testimony is the primary means of evidence in many types of proceedings, but before the Parliamentary Commission of Inquiry, it plays an exceptionally important role. As the provisions of the Code of Criminal Procedure apply accordingly to the proceedings before the committees, it is important to consider whether the principles of a criminal trial should also be followed. The article will discuss such a possibility, based on the interpretation of the concept of “appropriate use”. In the context of the right to defence and the principle of directness, the right of a witness to request free speech will be analysed. The issue of the principle of objectivity will be considered – whether the commission’s questions and actions can realise this principle’s assumptions at all.The summary will include demands for the committees to properly apply the law. This is because, despite their political nature, it is to be expected that the regulations applied will retain their essence.

W niniejszym artykule poruszono problematykę przemocy mającej miejsce w podstawowej grupie społecznej, jaką jest rodzina, w wyniku której upoważnione organy przymusowo odbierają dziecko rodzicom. Część artykułu został poświecony omówieniu wspomnianej procedury stosowanej przez pracowników socjalnych, kuratorów, funkcjonariuszy policji. Artykuł zawiera również wyniki badań w nurcie jakościowym. Do ich realizacji została zastosowana metoda studium przypadku. Uzyskane wyniki ukazały praktyczne zastosowanie procedury odebrania dziecka rodzicom. Prezentowany tekst ma na celu być przyczyną głębszej analizy omówionej procedury oraz wprowadzeniu zmian, aby organy przymusowo odbierające dziecko nie miały wątpliwości w jakim zakresie mogą postępować.

The article focuses on selected rulings of German courts that deal with behaviour defined in the German Criminal Code as the crime of incitement to popular hatred. The purpose of this article is to present how courts have assessed specific statements from the point of view of the occurrence of prohibited acts characteristics in hate speech. The article presents the facts and legal evaluation of the behaviour to indicate which behaviors fulfill the characteristics of the criminal act of inciting to popular hatred under German laws.Also selected rulings of Polish courts, which relate to the interpretation of the characteristics of the hate speech crime, are taken into consideration. The author has selected some rulings of Polish courts, which are thematically similar to the rulings of German courts. In conclusion, the author has pointed out the differences between the characteristics of criminal acts in German laws and Polish laws, and thus a different approach of two judicial systems to some specifically indicated contents.

W pracy przedstawiono rozważania dotyczące poszczególnych instytucji prawnych, które z jednej strony umożliwiają dotarcie do prawdy w trakcie postępowania karnego, z drugiej zaś – ograniczają taką możliwość. Ukazano wpływ tych instytucji na możliwości poznawcze organów procesowych, a także celowość istnienia zarówno gwarancji, jak i ograniczeń prawdy w procesie karnym. Prawda jest bowiem jedną z wartości realizowanych przez polski system prawa karnego procesowego, w związku z czym musi ono zapewniać warunki, by można było do niej dotrzeć. Niemniej prawda może wchodzić w konflikt z innymi wartościami wyrażanymi przez polski porządek prawny, dlatego niejednokrotnie musi zostać ograniczona lub wyłączona. Rozważania poświęcono relacjom między prawdą a innymi zasadami procesu karnego, instytucjami prawa dowodowego, postępowaniem odwoławczym i gwarancjami procesowymi. Zarysowano także potencjalne pozaprawne zagrożenia dla możliwości osiągnięcia prawdy.

Przedmiotem artykułu jest analiza tego rodzaju oszustw w ujęciu kryminologicznym. W pracy omówiono zagadnienia definicyjne, przedstawiono skalę zjawiska i jego charakterystykę. Ponadto przeanalizowano wyniki zagranicznych badań dotyczących ofiar, a także strategie psychologiczne stosowane przez sprawców. Na podstawie zebranych danych sformułowano kilka ogólnych wniosków.

Cel niniejszego artykułu stanowi analiza kwestii adekwatnego rozumienia pojęć „gwałt” i „zgwałcenie”. W pierwszej kolejności autorzy skupili się na genezie badanych terminów i ich umiejscowieniu w pomnikach prawa obowiązujących w przeszłości na ziemiach polskich. Konstytutywnym elementem części historycznej opracowania jest interpretacja wskazanych pojęć połączona z określeniem relacji między nimi. Następnie przeanalizowano kodeksy karne z 1932 r., 1969 r. oraz aktualny z 1997 r., które kontynuują rodzimą myśl prawną w zakresie stosowania terminów „gwałt” i „zgwałcenie” w ustawodawstwie karnym.

Przemysław Krawczyk discusses the impact of institutions related to the continuity of a crime on the substantive validity of judgments in criminal cases and the ne bis in idem prohibition that flows from it. The study presents the views of doctrine and judicature which treat the scope of the validity of substantive judgment in relation to conduct (acts) committed in the conditions of continuity. It should be noted at the outset that positions on this issue tend to be diametrically different. Moreover, Krawczyk points out how important it is to set temporal limits to the continuity of an offence. This issue is of considerable importance from the point of view of the substantive validity of a ruling issued in a criminal trial, because incorrect or insufficiently precise delimitation of these limits may result in a violation of some fundamental principles of criminal law, both substantive and procedural.

The subject of the article is to discuss the issues related to the crime against security in communication, and above all, specified in Art. 177 of the Criminal Code for the offense of causing a road accident. Despite the fact that, in its basic elements, the features of this prohibited act do not raise any doubts, and the crime functioned in all penal codifications, it is still problematic to determine who can actually be the subject of it. Expression of this problem are the recent judgements, which ought to be subject to criticism. This is related to the possibility of responsibility for the so-called extended perpetration, which should be denial.

The paper analyses two provisions of the Act of 10 May 2018 on Personal Data Protection. It describes the structure and characteristic features of acts which obstruct or frustrate an inspection of compliance with personal data protection provisions. The paper emphasises the importance of powers held by a supervisory authority, the President of the Office for Personal Data Protection, especially in the context of the EU legislation. The article also gives examples of interrelationship between the controller and the entity that is controlled and discusses the way this impacts criminal liability. It presents a comparative analysis of the said provision alongside its analogous provision which is related to inspection carried out under Article 55 of the Act of 14 December 2018 on Personal Data Protection in Connection with Preventing and Fighting Crime. The final conclusions include some proposals for, inter alia, the analysis of problems noted by the Personal Data Protection Office while conducting control proceedings in the years 2018–2019.

As of 27 November 2017 the deadline passed by which the European Union Directive 2013/48/EU on the right of access to a lawyer should have been implemented by the Member States in their respective legal systems. Poland completed the said responsibility only ostensibly, for no legal norms which regulate the standard of the right to formal defence contained in Polish Code of Criminal Procedure have been amended. This very situation makes it necessary to consider whether the norms of the directive in question may cause the so-called direct effect in Poland’s domestic legal system, particularly: whether prosecuted individuals may directly invoke the directive in order to, based on its content, seek the assistance of a lawyer in the course of criminal proceedings. Therefore, it stands to reason that, at least in relation to some of the competences envisioned in the directive, such eventuality exists, whereas in remainder of the cases the judicial bodies are obliged to interpret the respective norms of the Code of Criminal Procedure in pro-EU manner, thereby elevating the standard of right to formal defence present in Polish criminal proceedings. Nonetheless, the real transposition of this directive should be postulated, since invoking its direct effect cannot exempt a Member State from implementing it in accordance with EU treaties as a way to harmonize domestic legal systems.