Türkiye’de tatlı su kaynaklarının %70’i tarım sektöründe kullanılmakta ve bu durum, özellikle yaz aylarında artan su talebi ile birlikte kentlerin su kaynakları üzerinde büyük bir baskı yaratmaktadır. Normal mevsim koşullarında dengede olan bu durum, iklim değişikliği etkileri ile sarsılmakta; yağış rejimlerinin değişmesi, karlı ve soğuk günlerin azalması, artan sıcaklık ve buharlaşma nedeniyle su kaynakları üzerindeki baskı giderek artmaktadır. Tarımsal üretim için artan su tüketimi, kentsel ve kırsal alanlar arasında su paylaşımını yeniden değerlendirmeyi zorunlu hale getirmektedir. Sanayi ve evsel su tüketimi, toplam su tüketiminin görece küçük bir kısmını oluşturmasına rağmen, bu kesimlerde büyük su tasarrufu kampanyaları ve su kesintileri uygulanmaktadır. Ancak, nüfusun büyük bir kısmının kentlerde yaşadığı göz önünde bulundurulduğunda, kentlerde uygulanan bu tedbirlerin, suyun büyük kısmını kullanan tarım sektörü için öngörülmediği dikkat çekmektedir. Tarım sektörünün gıda güvenliği açısından stratejik bir öneme sahip olması, devletin ve sivil toplumun tarımda su kullanımına daha esnek yaklaşmalarını beraberinde getirmektedir. Avrupa’da ve ABD’de olduğu gibi Türkiye’de de tarım sektörü, devlet desteklerinden en çok yararlanan kesimlerden biri olup, su tüketiminde öncelik sahibi olarak görülmektedir. Ancak iklim değişikliği, Türkiye gibi su kıtlığının arttığı bölgelerde tarım ve kentlerin su paylaşım dengesini yeniden düzenlemeyi zorunlu kılmaktadır. Bu doğrultuda, mevcut su ve tarım politikalarının iklim değişikliğine uyumlu hale getirilmesi gerekmektedir. Tarımda kullanılan suyun daha etkin kullanılması amacıyla akıllı sulama teknolojilerinin ve dijital tarım uygulamalarının yaygınlaştırılması önerilmektedir. Ayrıca, tarımsal üretimde su tüketimi yüksek bitkiler yerine iklim koşullarına daha uygun, su tüketimi düşük bitkilerin teşvik edilmesi önemlidir. Kentlerde düzenlenen su tasarrufu kampanyalarının tarım sektörüne de entegre edilmesi ve çiftçilerin sürdürülebilir su kullanımı konusunda bilinçlendirilmesi hedeflenmelidir. Kuraklık yönetim planlarının uygulanması ve yeraltı su kaynaklarının yeniden dolması için çalışma yapılması, su kaynaklarının sürdürülebilir yönetimi için kritik bir adım olacaktır. Bu çalışma, iklim değişikliği karşısında su kaynaklarının dengeli ve sürdürülebilir yönetimini sağlamaya yönelik mevcut su ve tarım politikalarının eksiklikleri üzerinde duracaktır. Araştırmanın yöntemi istatistik verilerini kullanarak uygulanan politikanın irdelenmesidir. Türkiye’nin su kaynaklarını, kırsal ve kentsel su tüketimi dengesi oluşturarak daha etkin ve verimli kullanabilmesine dair politika üretim süreçlerine katkı sunmak amaçlanmaktadır.

Due to legal frameworks, the roles that local governments assume or could assume in education are intrinsically linked to the administrative approaches and organizational structures of states. In countries with a central framework, numerous responsibilities, tasks and activities, such as policy formulation, school construction and maintenance, the appointment of teachers and school administrators, curriculum design and the preparation and selection of educational materials are predominantly managed by central authorities. This scenario is particularly pronounced in countries with large populations, significant ethnic and cultural diversity, and extensive geographical areas with various physical challenges. In contemporary contexts, the provision of educational services is no longer regarded solely as the responsibility of central governments, schools and teachers. In countries acknowledged for their educational success, various institutions and organizations also play crucial roles, either directly or indirectly, in the educational sphere. Local governments, in addition to providing infrastructure and resources, are significantly involved in the formulation and implementation of educational policies. This study examines the role of local governments in providing educational services to students in Türkiye and offers recommendations for further enhancement.

İklim değişikliği son dönemde dünyanın karşı karşıya olduğu en büyük tehditlerden biri haline gelmiştir. Bilimsel veriler, sera gazlarının artışıyla atmosferdeki sıcaklık düzenlemesinde bozulmalar yaşandığını, iklimdeki belirgin değişikliklerin ve doğal afetlerin artışını tetiklediğini göstermektedir. Bu durumun önlenmesi ve etkilerinin azaltılması için uluslararası kuruluşlar, küresel ve yerel ölçekte birçok strateji belgesi yayınlayarak tüm dünyayı acil eylem çağrısına uymaya davet etmektedir. Özellikle yerel düzeyde belediyelerin iklim eylem planları, küresel ısınmanın etkilerini azaltmada kritik bir rol oynamaktadır. Çalışma alanı olarak TUİK 2022 nüfus sayım sonuçlarına göre en fazla nüfusa sahip ilk beş büyükşehir olan İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa ve Antalya büyükşehir belediyeleri seçilmiştir. Belediyelerin iklim eylem planları incelenerek Belediye Başkanları Küresel İklim Enerji Sözleşmesi (GCOM), Belediye Başkanları İklim Sözleşmesi (CoM), Sürdürülebilirlik için Yerel Yönetimler (ICLEI), Enerji Şehirleri (EC), C40 İklim Liderliği Grubu gibi uluslararası kuruluşlar, topluluklar ve/veya kent ağları tarafından hazırlanmış iklim eylem stratejileri ve politika belgeleri karşılaştırmalı analiz edilmiştir. Çalışmanın amacı, büyükşehir belediyelerinin iklim eylem planlarının uluslararası iklim stratejileri ile ne derece uyumlu olduğunun belirlenmesi, örtüşen, ayrışan kısımların ortaya çıkarılması, iklim politikalarının geliştirilmesi ve iklim değişikliği ile mücadeledeki etkinliklerini arttırmak için yerel yönetimlere öneriler sunulmasıdır. Nitel bir araştırma gerçekleştirilerek belge analizi yöntemi kullanılan bu çalışmada küresel ve yerel ölçekte politikaların örtüştüğü, ayrıştığı alanların belirlenmesi, gelecekteki araştırmalar için çerçeve sunulması hedeflenmektedir.

The starting point of this paper is that science and religion, alongside social and political dynamics, have massive effects on global challenges such as conflicts (national, geopolitical, ideological, or religious), environmental matters, growing radicalism, nationalism, or influence social justice. Historically, the relationship between science and religion has recently ranged from conflict to hostility. The normative action of mutual understanding and the interaction and cooperation between science and religion depend primarily on the participants (non-politized theologians and scientists), in constructive dialogue, particularly regarding global issues. Conflicting narratives between science and religion is an opportunity for joint learning and contribution to a better world and a compassionate culture. Therefore, the leading ideas of the discourse across borders are the promotion of synergy between sciences and religions, as well as cooperation between nations in promoting a compassionate society – an empathetic civilization. Nonviolent dissent to global challenges should be involved in changing the power imbalance as a source of structural violence, but the practice of liberation must focus on social justice, sociopolitical stability, and critical human security. In facing global challenges, science and religion must have diplomatic value by promoting mutual understanding and using a common language through collaboration. Religious traditions, and science, strengthened by global non-religious spiritualism as the valuable means of general spiritual growth, should assert a culture of peace and dialogue for transnational challenges. However, material science and theology are not explicitly formative to growing radical nationalism, racism, conflicts, hegemonism, destruction of the earth, and socioeconomic inequality. The healthy strategic union between science and religion enforced by ethical and constructive politics can support and enhance the resolution of global issues and antagonistic practices. Such a normative-formative framework should ensure that knowledge is developed to advance human, social, economic, and environmental goals according to the moral principles of each religion.

Bu makalede, 1995 genel seçimlerinden sonra kurulan Anayol hükümetinin devam edememesi ile kurulan Refahyol hükümetinin, Temmuz 1996’da başlayıp, 11 ay süren dış politikalarının analizinin yapılması amaçlanmıştır. Necmettin Erbakan liderliğinde kurulan koalisyon hükümeti sonrasında uygulanacak olan dış politikalar yurtiçinde ve yurtdışında çeşitli endişelere yol açmıştır. Burada, Refahyol hükümetinin icraatları sonrası oluşan endişenlerin ne ölçüde gerçekleştiği veya gerçekleşmediği ile ilgili günümüze gelen bilgi ve belgeler ışığında değerlendirmeler yapılmıştır. Çalışmamızda yapılan teknik ve dökümante analizler sonrasında, devlet geleneğine sahip Türkiye Cumhuriyeti’nin kurumsal yapıları, sivil toplum örgütleri, özgür basını, yetişmiş değerli devlet adamları ve dış politika uzmanları (büyükelçi, ateşe) ile; kurulan hükümetlerin ideolojik eğilimleri ne olursa olsun dış politikalarda tek başlarına karar verme yetkileri sınırlı kalmaktadır. Ayrıca koalisyon hükümetlerinde hükümeti oluşturan digger parti veya partilerin farklı görüşlerinin olması, liderlerin güvenoyu endişesi taşıması ile dış politikalarda daha çok ortak görüşe dayalı kararlar verdikleri görülmüştür. Bu doğrultuda Türk dış politikasının Refahyol döneminde realist rasyonel-aktör yaklaşım çerçevesinde şekillendiğini, karar alma sürecinin ise Allison’un “bürokratik siyaset” modeline uygun olduğu sonucuna erişilmiştir.

Serious concerns have been raised by strategic plan formulation and implementation experts on the best strategic plan implementation style to result in effectiveness and efficiency in organisational performance. Nonetheless, empirical studies on this issue are at its infancy. In the developing economies no effort has been made by researchers to establish the best strategic plan implementation style. The literature indicated that an effort was made by researchers to establish the best strategic plan implementation style for effectiveness and efficiency in Turkish Municipal Authorities. The purpose of the study was to establish the strategy implementation styles used by local authorities on the Copperbelt Province of Zambia to realize their strategic objectives. Five out of ten local authorities were used for the study. Four strategy implementation styles from the literature were adopted and used as independent variables, i.e., rational, instrumentalism, logic-instrumentalism and no implementation style were adopted. The multiple linear regression model used to test the hypotheses revealed that, none of the hypotheses was significant (i.e., p value less than .05) The conclusion was that, though in all the local authorities strategic plan implementation has been carried out using a mixture of rational and incremental styles have been adopted. However, the two styles are not firmly adhered to because of lack of finances to oversee to the plan implementation. The possible reason could be that the organizational culture and systems affect the implementation process; leadership vision in driving the implementation is non-existent, hence poor and ineffective implementation style.

Yeni bir ekonomik gelişim dönemini ve toplum yapısını tanımlamak amacıyla kullanılan Endüstri 4.0 ile IoT, yapay zeka, artırılmış gerçeklik, sanal gerçeklik, bulut bilişim, büyük veri, eklemeli üretim, uçtan uca bütünleşme ile kendi kendini yönetebilen teknoloji ve inovasyona dayalı bir üretim ve iş yapma ortamı temsil edilmektedir. Yeni teknolojiler yeni işler yaratırken, işlerin vasıflarına göre istihdamdaki paylarının da değişmesi beklenmektedir. Kadın iş gücünün bu değişim ve dönüşüm sürecinin neresinde yer aldığı, gelecekte iş gücü piyasasında nasıl konumlanacağı, yeni iş alanlarından yararlanma koşulları, oluşacak fırsatlara erişmede yeterli bilgi ve beceriye sahip olabilmesi incelenmesi gereken önemli konulardandır. Bu çalışmanın amacı Endüstri 4.0’ın özelliklerinin, içerdiği teknolojilerin ve çalışma hayatı üzerinde yarattığı etkilerinin incelenerek, bu yeni sanayi ortamında iş yapma ve yönetme anlayışındaki değişimle oluşacak yeni mesleklerin yapısının Türkiye’deki kadın istihdamına yansımalarını değerlendirmektir. Bu kapsamda çalışmada Türkiye’de kadın istihdamının Endüstri 4.0 ortamında yeni ve değişen mesleklere hazır olma durumu eğitim, dijital okur-yazarlık ve STEM eğitimi açılarından ele alınmıştır. Ayrıca çeşitli ülkelerde BİT endüstrilerindeki mevcut kadın işgücü arzı ve Endüstri 4.0 politika ve uygulamalarına da yer verilmiştir. Çalışmada kadın işgücünün yeterli bilgi ve beceriyi edinmesi, gerekli koşullar oluşturulması ve eşit fırsatlar tanınması durumunda Endüstri 4.0 ortamının yarattığı yeni iş ve yeni mesleklerde nasıl yer alabileceği tartışılmaktadır.

Kamu yönetiminde maddi ve beşeri kaynakların, zamanın rasyonelce kullanılmasının temini için stratejik planlamanın ve buna bağlı olarak da performans yönetiminin önemi ve işlerliği giderek artmakta, stratejik yönetim araçları merkezi idare dışında yereli de kapsayacak şekilde uygulanmaktadır. Diğer taraftan kentleşmenin artmasına, dolayısıyla da yönetim sistemlerinin gelişerek değişmesine bağlı olarak Türkiye’de yerel düzeyde Su ve Kanalizasyon İdarelerinin (SUKİ) sayısı artmış, bu özel amaçlı metropoliten kuruluşların da stratejik amaç ve hedeflerini belirlemeleri, hedeflere ulaşılıp ulaşılamadığını denetleyecek göstergelerin tespit edilmesi gerekmiştir. Bu çalışma kapsamında otuz büyükşehir belediyesindeki SUKİ’lerin stratejik dokümanları incelenmiş, aynı mevzuata tabi olan bu idarelerin performans göstergelerinin oldukça farklılaştığı görülmüştür. Göstergeler arasında SUKİ’lerin kuruluş amacı ile doğrudan ilgili olmayanları tespit edilmiş, bazı göstergelerin ise uygulanabilirliğinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır. Özellikle kaçak tutanağı hedefi, soruşturma raporu, lehte ve aleyhte açılan dava sayısı, Kamu İhale Kurumu tarafından iptal edilen ihale sayısı gibi önceden öngörülmesi mümkün olmayan göstergelere rastlanılmıştır. Ayrıca mevzuatla hüküm altına alınan, gösterge olamayacak nitelikteki rutin iş ve işlemlerin gösterge olarak belirlendikleri anlaşılmıştır. Bu tespitlerden hareketle çalışmada SUKİ’lerin daha etkili ve ekonomik hizmet sunabilmeleri için amaçlarına hizmet edecek asli göstergelerin belirlenmesi aracılığıyla iyileştirici önerilerde bulunulmakta, önceden öngörülemeyecek nitelikte olan göstergelerin neden bir performans göstergesi olamayacağı tartışılmakta, nihayetinde ise uygulanması halinde amaca hizmet edemeyecek olan göstergelerin muadili olabilecek göstergeler önerilmektedir.

The purpose of the study was to determine the constraining factors in realizing strategic plan objective by Kitwe City Council in Zambia. This was a case study that focused on the strategic plan of the Council for the period 2012 to 2016. The research used qualitative methodology that also employed grounded theory methods during the data collection, i.e., interviews and documentary reviews. Content analysis was the main analytical tool utilized for the analysis. The results of the study indicated that, the City Council had an ambitious plan which was unrealistic in the sense that within the plan period, too many priority projects were incorporated in the plan. Furthermore, the implementation of the plan lacked committed leadership drive and visioning at the departmental level of the institution, lacked ownership of the strategic plan document, inadequate financial resources generated by the Council to finance the projects, non-coordination and harmonization of strategies in implementation of strategic activities by the departments within the \council, political interference and non-collaboration of potential cooperating partners affected the implementation of the plan, hence achieving virtually insignificant proportion of the expected outcomes of the strategic objectives. The findings of the study provide significant and valuable information to all management of Local Authorities in Zambia and perhaps in the developing economies that perceive that formulation of strategic plan is significant to improve the service delivery to their citizenry under their areas of jurisdiction.

İnsanların topluluklar halinde yaşamaya başlamasından bu yana var olan yönetim olgusu zaman içerisinde çeşitlenmiş, yeniliklere, yönetilen toplulukların kültürüne ve amacına göre değişikliklere uğramıştır. Temelde yönetim, insan ve diğer kaynakları mümkün olan en iyi şekilde birleştirerek, örgütsel amaçlara etkin ve verimli ulaşma sürecidir. Bu çalışmada yönetim bilgi alanının bir kolu olan stratejik yönetimin kavramsal çerçevesine ve gelişim sürecine değinilecektir. Sonrasında stratejik yönetimin pratikte kullanımı genel hatlarıyla açıklanacaktır. Son kısımda bu yönetim türünün Türkiye kamu yönetiminde karşılaştığı on sorunu ve bunların sebepleri hukuksal, yapısal ve yönetsel kategoriler altında aktarılacaktır.