This paper presents a qualitative case study involving English language student teachers (STs) in Portugal, who participated in a program integrating Linguistic Landscapes (LLs) as a pedagogical tool. The study investigates how engaging with LLs supported the development of STs’ Critical Multilingual Language Awareness. Data were collected from whole-class discussions, written reflections and student-produced materials, and analyzed using content and discourse analysis. The results reveal that the program fostered a heightened awareness of the multilingual realities of public and educational spaces and encouraged STs to reflect critically on dominant language ideologies. Despite some tensions with curriculum constraints, participants increasingly envisioned their role as language educators in more inclusive and socially responsive terms. The study concludes that LLs can serve not only as objects of sociolinguistic inquiry but also as transformative resources in language teacher education, helping future teachers address linguistic and social inequalities and embrace multilingualism as a pedagogical asset in the EFL classroom.

Marek Bonifili (znany również jako Bonfil lub Bonfili) z Katalonii nie jest postacią szczególnie znaną. Zachowane źródła (zwłaszcza listy i kazania) przedstawiają go jako żarliwego kaznodzieję i niezwykle skutecznego retora. Był profesorem teologii, pełniącym posługę kapłańską w Gironie, Perpignan i Barcelonie. W latach 1440-1447 był ambasadorem soboru bazylejskiego w Polsce, a w latach 1452-1453 służył kardynałowi Antoniemu Cerdà i Lloscos. Jego kazania, głoszone w Perpignan, Rzymie, Bazylei, Lozannie i Krakowie znajdują się w kilku kodeksach (w Ołomuńcu, Oksfordzie, Brunszwiku, Augsburgu, Wrocławiu, Erlangen-Nuremberg i Budapeszcie) oraz w rękopisie, który wyszedł spod ręki samego Marka (kodeks z Barcelony). Artykuł składa się z czterech części. W pierwszej części omówiono te elementy biografii Marka Bonifilego, które zostały zrekonstruowane na podstawie źródeł drukowanych i rękopiśmiennych. Część druga dotyczy działalności Marka na soborze bazylejskim. Część trzecia zawiera analizę działalności Bonifilego jako przedstawiciela i ambasadora soboru bazylejskiego w Polsce w latach 1440-1447. W ostatniej części omówiono szczegóły pobytu Bonifilego w Krakowie w latach 1444-1450 oraz jego inicjatyw na rzecz Polaków w Rzymie w latach 1450-1453. W tej części szczególną uwagę poświęcono relacjom Marka z kilkoma wybitnymi przedstawicielami Uniwersytetu Krakowskiego i duchowieństwem. Dlatego też głównym celem artykułu jest rekonstrukcja biografii Bonifilego w oparciu o dokumenty bazylejskie i polskie oraz wskazanie jego wieloaspektowych powiązań z elitą intelektualną i wyższym duchowieństwem Polski późnośredniowiecznej, m.in. ze Stanisławem Sobniowskim, Janem Elgotem, Mikołajem Spicymirem, Janem z Dąbrówki, Janem Długoszem i Zbigniewem Oleśnickim.

Mimo że cantiga de amigo jest emblematycznym elementem poezji galicyjsko-portugalskiej, a w polszczyźnie dysponujemy nawet kilkoma przekładami pieśni należących do tego gatunku, pozostają one nadal dość słabo zbadane, a ich obraz bywa znacznie uproszczony. Celem niniejszego artykułu jest zwrócenie uwagi na te pieśni o kochanku, które zawierają elementy satyryczno-humorystyczne, zaproponowanie pewnych zmian w ich klasyfikacji genologicznej oraz zwrócenie uwagi na niejednorodny charakter miłosnej liryki galicyjskich trubadurów. Artykuł został uzupełniony o przekłady poetyckie i filologiczne nigdy wcześniej nietłumaczonych na język polski pieśni galicyjsko-portugalskich.

A CHANGE OF PERSPECTIVE: CZESŁAW MIŁOSZ’S POETRY AND ITS FIRST RECEPTION In the criticism and studies of Czesław Miłosz’s work, the cycles “The world (naive poem)” and “Voices of the poor people”, from the book Rescue (1945) occupy a place of enormous importance because it opens two lines of the postwar Polish poetry, initiates the so-called polyphony of the Polish author and establishes links with other literary traditions, especially the Anglo-Saxon and T. S. Eliot’s poem The Waste Land. But these elements should not necessarily always be kept in a translation, rather they can lead to other reminiscences. In the article, we study this fenomen based on the theories of Antoine Berman and focused in the first published translation of the Polish author’s poems in Spanish.

CALDERONIAN CONSTELLATIONS OF MEANINGS IN POLISH TRANSLATIONS OF LA VIDA ES SUEÑO: „UN BREVE CIELO” The text is devoted to the Polish versions of La vida es sueño in the context of the metaphor „little heaven” („un breve cielo”). Segismundo uses a syllogistic argument based on the concept of microcosm (el pequeño mundo del hombre) to define the beauty of women. Calderón’s dramaturgic strategy is outlined in order to relate it to the stage practice of the Polish theatre. The study is based on the contemporary and historical translations of La vida es sueño into Polish, respectively: Leon Rudkiewicz (1826), Józef Szujski (1882), Barbara Zan (1927), Edward Boyé (1937), Jarosław Marek Rymkiewicz (1969), Marta Eloy Cichocka (2013), Tomasz Jękot (2021).

El presente artículo tiene por objetivo identificar y analizar algunas peculiaridades de los empleos modales de la estructura poder + infinitivo en la documentación notarial gallega de la Edad Media (ss. XIII-XV). Mediante un análisis basado en datos procedentes del corpus Tesouro Medieval da Lingua Galega, tratamos de averiguar la influencia de la tradición discursiva en la distribución de los tres valores modales básicos expresados mediante ese complejo verbal y en las formas verbales adoptadas por el verbo poder.

<Desatar a + infinitivo> é uma construção que focaliza o ‘início’ da situação denotada pelo predicado cujo núcleo é a forma verbal de infinitivo. O “inceptivo”, que é o seu significado, não lhe é, contudo, exclusivo. Começar a, pôr-se a, romper a, largar a + infinitivo são só alguns exemplos de outras construções que também o partilham. Por conseguinte, e para se poder aquilatar as suas especificidades – o objetivo desta investigação –, convocarei argumentos vários, tanto de natureza estrutural quanto sintático-semântica, e tudo sempre com base num corpus constituído por material linguístico autêntico, recolhido na imprensa escrita e em textos literários dos finais do séc. xx e inícios do séc. xxi.

Neste artigo, propomos apresentar tarefas do Certificado de Proficiência em Língua Portuguesa para Estrangeiros (Celpe-Bras) e discutir seus aspectos constituintes. As tarefas são de natureza comunicativa e priorizam ações relevantes para interação em situação real de uso da língua. Para o contexto de ensino e aprendizagem de Português Língua Estrangeira, essas tarefas podem se configurar como potencial material didático. Levando em consideração o impacto de um exame em diversas esferas sociais, o Celpe-Bras também tem colaborado para o redirecionamento da ação docente por meio de reflexão sobre a prática em sala de aula. Nesse sentido, temos expectativa de que esta breve discussão possa ampliar reflexão sobre o fazer pedagógico.

Neste artigo tentarei examinar o fenómeno do silêncio na prosa portuguesa, especialmente o fenómeno do silêncio “feminino”. Esse silêncio específico não é causado por falta de voz ou de palavras, mas pela ausência de ouvintes. A protagonista do texto analisado, Kitty, do conto “A morte do cisne”, do livro A gente melancolicamente louca (Veiga, 2015) de Teresa Veiga, utiliza o seu corpo e as suas habilidades de sedução para uma comunicação alternativa, transformando- -os posteriormente num instrumento de revolta. No conto, a mulher é comparada a um cisne. A partir de e um estudo literário centrado na psicanálise de Água e sonhos de Gaston Bachelard (1942), tentarei interpretar esse motivo.

W artykule omówiono dotychczasowe badania nad strukturą uzgodnienia negacji (concordança negativa) w języku katalońskim. Opcjonalne negowanie orzeczenia po n-słowie jest wśród języków romańskich cechą charakterystyczną tylko dla języka katalońskiego i niektórych języków kontinuum pirenejskiego. Przyczyn zróżnicowania dialektalnego tej struktury należy szukać przede wszystkim w kontakcie językowym. W tekście uwzględnione zostały również uwarunkowania historyczne oraz niektóre czynniki społeczne. Zwrócono szczególną uwagę na dość obszerną klasę minimalizatorów, podlegającą podobnym do n-słów procesom desemantyzacji i gramatykalizacji jako partykuły emfatyczne.