Objective: Delirium is a common and often misdiagnosed condition associated with increased mortality and cognitive dysfunction in intensive care units. Critical care nurses have a unique opportunity as healthcare providers to assess for and early identify delirium. This study aimed to investigate the knowledge of critical care nurses about delirium care. Materials and Methods: The study were conducted between April 2022-July 2022 with critical care nurses who had at least one year of experience working in three hospitals. The study data were collected with the “Nurse Characteristic Form” and “Delirium Care Knowledge Questionnaire”. Results: In total, 253 nurses completed the test. The overall mean score was 10.66±2.29 (possible range 0-16). Correct answers for the subject areas were as follows: (a) 71.1% in symptoms, types, and outcomes; (b) 71.4% in high-risk groups; (c) 81.5% in predisposing and precipitating factors; and (d) 42.7% in assessment and detection. The questions with a high percentage of wrong answers were related to delirium subtypes and assessment. Delirium knowledge scores increased significantly with increasing age and with greater work experience (p

Amaç Bu çalışmada UpToDate ilaç etkileşimleri uygulaması ile potansiyel ilaç-ilaç etkileşimlerinin (PİİE) sıklığı ve kullanılan ilaç sayısının PİİE üzerindeki etkisinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem Çalışmaya 2016 yılında 3 gün ve daha fazla yoğun bakım ünitesinde tedavi gören 12 yaş üstü hastalar dahil edildi. 24 saatten fazla kullanılan ilaçların UpToDate uygulamasına girilmesiyle PİİE’ler tespit edildi. Hafif, orta ve ağır PİİE toplam sayısı ile kullanılan ilaç sayısı, kalış süresi, yaş, kronik hastalık sayısı, mekanik ventilasyon (MV) desteği, hastaneye yatış tanıları ve APACHE II skoru istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular Uygulanan ilaç sayısı arttıkça PİİE’nin arttığı bulunurken, hastanede yatış gün sayısı ile kesin bir ilişki göstermediği belirlendi. Ancak MV desteği alan, APACHE II skoru yüksek olan ve ölen hastalarda bu oran daha yüksekti. PİİE en az postoperatif takip tanı grubunda görüldü. Sonuç Kritik hastalarda kullanılan ilaç sayısı arttıkça PİİE’nin arttığı belirlendi.

Objective The primary aim of the study was to analyse the relationship between subjective sleep quality assessed with the numeric rating scale (NRS) and the presence of delirium identified with both the confusion assessment method for the intensive care unit (CAM-ICU) and intensive care delirium screening checklist (ICDSC). The secondary objective was to analyse the effect of other selected predictors on delirium. Materials and Methods The prospective observational study included 126 non-intubated patients staying in the intensive care unit for more than 24 hours. Delirium was assessed simultaneously with both instruments (CAM-ICU and ICDSC) twice daily, and perceived sleep quality (NRS) was evaluated once a day. From 126 patients, 1299 paired questionnaires and 278 NRS records were obtained. Results There were 37 (29.4%) and 40 (31.7%) patients identified as CAM-ICU positive or having an ICDSC score ≥4, respectively. An NRS ≤5 was found in 93 patients (73.8%). A statistically significant relationship between the incidence of delirium (assessed by two instruments) and sleep quality (NRS ≤5) was confirmed. The CAM-ICU positivity was 0.391 [95% confidence interval (CI), 0.36 to 0.421 (p

Amaç: Pandemi sürecinde koronavirus hastalığı-2019’a bağlı akut respiratuvar distres sendromu (C-ARDS) yoğunluğunun artması ile yüzüstü pozisyonun önemi artmıştır. C-ARDS hastalarında uzamış yüzüstü pozisyon sürelerinin hasta sırtüstü pozisyona çevrildikten sonra (post-yüzüstü etki) kan gazı parametreleri üzerine etkisinin, uzamış yüzüstü uygulamasının uygulanabilirliğinin, güvenliğinin ve 28 günlük mortalite üzerine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, 432’si yoğun bakım ünitesi olmak üzere toplam 1000 yataklı, tek merkezli, prospektif, gözlemsel bir çalışmadır. Şiddetli ve orta ARDS; standart yüzüstü (16 saat) ve uzatılmış yüzüstü (36 saat) pozisyonu uygulanan hastaların kan gazı parametreleri (PaO2/FiO2, PaO2, SpO2 vb.) karşılaştırıldı. Bulgular: Uzamış yüzüstü grubunda yüzüstü sonrası sırtüstü pozisyona alınarak 8. saatte (t4) (postyüzüstü) bakılan PaO2/FiO2, PaO2 ve SpO2 değerlerinin yüzüstü öncesine (t1) göre yüksek olduğu gözlenmiştir (p

Amaç Yoğun bakım ünitelerinde (YBÜ) tanı ve tedavi yöntemlerindeki gelişmeler sayesinde yaşam süresi uzamış olan onkolojik hasta sayısı artmaktadır. Hasta ve ailelerinin hekimlerin yararsız bulduğu tedaviyi talep etmeleri, en yaygın etik kurul konsültasyon nedenlerinden biridir. Uygulanan tedavinin yararsız olup olmadığına karar vermek için her ne kadar klinik kriterler kullanılsa da bu konudaki sorunların aşılmasında tek başına yeterli değildir. Bu çalışmanın birinci amacı ülkemizdeki terminal dönem maligniteli hastalarda uygulanan futil tedaviye dikkat çekerek futilite oranını azaltmak için gerekli stratejileri belirlemeye yardımcı olmak, ikinci amacı ise YBÜ’de uygulanan futil tedavinin sağlık sistemine getirdiği maliyeti belirlemektir. Gereç ve Yöntem 01 Aralık 2020-31 Aralık 2021 tarihleri arasında yoğun bakımda takip edilen maligniteli 127 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. On sekiz yaş ve üzeri malignite tanılı, onkologlar tarafından palyatif tedavi önerilen, inoperabl, terminal evre, metastatik malignitesi olan Evre-4 hastalar, nafile tedavi alan hastalar olarak kabul edilerek bu çalışmaya dahil edildi. Bulgular YBÜ de tedavi edilen 127 onkolojik hastanın 98’ine futil tedavi uygulandığı görüldü ve bu hastalarda mortalite oranı %86,73 (n=85) olarak tespit edildi. Mortalite oranı yüksek olan bu hastaların yoğun bakımda yattıkları süre boyunca nafile tedavinin sağlık sistemine maliyeti 1,071 yoğun bakım günü ve 187.907,4$ idi. Sonuç Yapılacak ilgili yasal düzenlemeler ile etik konsültanları tarafından terminal dönem onkolojik hastaların değerlendirilerek bakım protokollerinin belirlenmesi ile birlikte ara YBÜ’lerinin açılması ile hastaların yaşamlarının son dönemini kaliteli bir şekilde geçirmesi sağlanabilir.

Amaç Koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19) hastalarının taburculuk sonrası post COVID dönemde de semptomlarının devam ettiği, solunum sistemi yetersizliklerinin ve fonksiyonel durum kaybının olduğu bilinmektedir. Gereç ve Yöntem Yoğun bakım servisinde yatmış ve taburculuk sonrası 1. ay ve 3. ay post COVID semptom sorgulaması yapılabilen 101 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Bulgular Taburculuk esnasında en sık semptomdispne (n=89) olmuştur. Bu semptom komorbidite, hipoksi ve hipertansiyon ile ilgili bulunmuştur. Üçüncü ayda 50 hastada en az 1 semptomun devam ettiği ve en sık devam eden semptomun ise halsizlik ve unutkanlık olduğu görülmüştür. Sonuç Hastaların risk faktörleri, komorbiditeleri ve yatış sürecindeki durumları göz önüne alınarak erken taburculuk ve fonksiyonel durumlarına göre de daha etkin rehabilitasyon ile taburculuk sonrası normal hayata geçiş süreci hızlandırılabilir. Böylece iş gücü kaybı önlenerek, maliyet azaltılabilir.

Amaç Çalışmamızda weaning planlanan hastalarda basınç destekli ventilasyon moduna (PSV) tüp direnci kompanzasyonu (TRC) eklenmesinin metabolik parametreler üzerinde etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. PSV ve PSV + TRC modları, oksijen tüketimi (VO2), enerji tüketimi (ET) ve karbondioksit üretimi (VCO2) ölçülerek karşılaştırıldı. Gereç ve Yöntem Çalışmamız prospektif, randomize, crossover bir çalışmadır. Yetmiş sekiz yetişkin hasta başlangıç ventilasyon modları PSV veya PSV + TRC modu olmak üzere randomize edildi. Grup 1 PSV modu ile ventilasyona başlanan daha sonra PSV + TRC modunda ventilasyona devam edilen hastalardan, grup 2 ise önce PSV + TRC modu ile ventile edilen daha sonra PSV modu ile ventilasyona devam edilen hastalardan oluştu. Otuz dakikalık (dk) monitorizasyon ve stabilizasyonun ardından indirekt kalorimetre bağlanarak 30 dk boyunca 5 dk bir metabolik parametre ölçümü yapıldı ve son ölçüm değerleri 30. dk’de kaydedildi. Hasta daha sonra ikinci tedavi moduna geçildi ve işlem tekrarlandı. Bulgular PSV + TRC modu ile ventilasyonun, PSV modu ile karşılaştırıldığında metabolik parametreler üzerinde hiçbir klinik etkisi olmamıştır (sırasıyla ET; 1746, 1763, VO2; 255, 260, VCO2; 206, 208; tümü p>0,05). Sonuç PSV moduna TRC eklenmesi, weaning hastalarında gaz değişimi, hemodinamik değişkenler veya metabolik parametrelerde herhangi bir değişikliğe neden olmadı.

Amaç Koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19) pandemisi ile birlikte optimum trakeostomi zamanı önemli hale gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, COVID-19 pandemisinden önceki ve sonraki 4 yıllık süreçte tersiyer bir merkezin yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) gerçekleştirilen erken ve geç trakeostomi uygulamalarının hasta sonuçları ve mortalite üzerine etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem Retrospektif kesitsel olan bu çalışmaya Mart 2018 ile Mart 2022 tarihleri arasında YBÜ’de perkütan trakeostomi açılan hastalar dahil edildi. Hastalar Grup 1 (erken

Yayınlanan veriler, ensefalitin, hem yetişkin hem de pediatrik hastaları kapsayan, koronavirüs hastalığı-2019’un (COVİD-19) en ölümcül nörolojik belirtilerinden biri olduğunu öne sürmektedir. Herpes simpleks virüs (HSV) ensefaliti, sporadik ensefalitin en yaygın nedenlerinden biridir. COVİD-19 enfeksiyonunu takiben immün düzensizlik nedeniyle HSV’nin sistemik ve pulmoner reaktivasyonunu bildiren olgular olmuştur. Alzheimer tanısı alan 88 yaşındaki kadın, ateş ve genel durum bozukluğu şikayetiyle yoğun bakım ünitesine (YBÜ) kabul edildi. Başvuru sırasında ateşi ve ense sertliği olan hastanın lomber ponksiyon ile çalışılan beyin omurilik sıvı (BOS) örneğinde HSV DNA pozitifliği, birlikte alınan nazofaringeal sürüntü örneğinde ise COVİD polimeraz zincirleme reaksiyonu (PZR) pozitifliği belirlendi. Yoğun bakıma yatışının 9. gününde yapılan lomber ponksiyon (LP) ile çalışılan BOS örneğinde COVİD PZR testi pozitif çıkarken, asiklovir tedavisine devam edilen hastanın HSV DNA’sı negatif olduğu belirlendi. Aynı anda alınan nazofaringeal sürüntü örneğinde de COVİD PZR testi pozitif çıktı. YBÜ’ye yatışının 11. gününde ani desatürasyon sonrası kardiyak arrest gelişen ve 6 dakika süreyle kardiyopulmoner resüsitasyon uygulanan hasta resüsitasyona yanıt verdi. Yatak başı elektroensefalografide sol frontotemporal epileptik aktivite ve fokal dezorganizasyon lehine değerlendirildi. HSV ve COVİD-19 ensefalitinde frontotemporal lob tutulumunun yaygın olmasının yanı sıra bu iki virüsün bir arada varlığını da bildirmek istiyoruz. Bu olgu raporunun, profesyonellerin HSV ve şiddetli akut solunum sendromu koronavirüs-2’nin birlikte enfeksiyonlarını, morbiditeyi uygun şekilde tedavi etmek için hatırlatmalarına yardımcı olacağını düşünüyoruz.

Amaç: Ülkemizde birçok tıp fakültesi ve eğitim-araştırma hastanesinde yoğun bakım yan dal programları açılmıştır ve sahada mezun olan yoğun bakım uzmanları çalışmaktadır. Bu çalışmanın amacı, yoğun bakım yandal uzmanlık eğitiminin durumu ve sahada çalışan yoğun bakım uzmanlarının çalışma koşulları hakkında bilgi toplamaktır. Gereç ve Yöntem: Etik kurul izni alındıktan sonra yoğun bakım yan dal eğiticileri (E), araştırma görevlileri (AG) ve mezun olmuş uzmanlara (U) yönelik üç anket Google Survey aracılığıyla hazırlanarak sosyal medya üzerinden yayınlanmıştır. Anketlerde eğitimin durumu eğitici ve yan dal asistanlarına yöneltilmiş, mezuniyet sonrası sahadaki çalışma koşulları da yan dal uzmanlarına sorulmuştur. Gelen cevaplar için tanımlayıcı istatistik yöntemi kullanılmıştır. Bulgular: Anketler 38 E, 99 AG ve 46 U tarafından cevaplandı. E’lerin %54’ü 51-60 yaşları arasındaydı ve %65,8’i kadındı. E’nin %51’i bir üniversite hastanesinde çalışıyordu. Tam zamanlı E’lerin %47’si tam zamanlı olarak anesteziyoloji ve reanimasyon kliniğinin yoğun bakım bilim dalına bağlı olarak çalışıyorken ve tüm paydaş kliniklerin programa katılım oranı %86,5 idi. E’lerin 27’si (%71,1) TUKMOS temel eğitim programının değiştirilmesi gerektiğini düşünmektedir. AG’nin %54,5’inin ana uzmanlık alanı anesteziyoloji ve reanimasyon olup, %52’si devlet üniversitesinde çalışıyordu. Hastanede nöbet tutanların oranı %87,8, rotasyon eğitimini “orta” olarak tanımlayanların oranı ise %36,5 oldu. Yoğun bakım uzmanlarının %65’i anesteziyoloji ve reanimasyon uzmanı olup, %64,4’ü verimlilik ve kalite açısından öncelikli olarak eğitim ve araştırma hastanelerinde çalışmak istediğini, %87’si yoğun bakım uzmanının herhangi bir yoğun bakım ünitesinde çalışabilmesi gerektiğini belirtmiştir. Yoğun bakım uzmanı olanların %69,6’sı aldıkları eğitimin yeterli olduğunu düşünmektedir. Sonuç: Bu çalışmanın verilerinin değerlendirilmesi ve paylaşılmasının yoğun bakım yandal uzmanlık eğitimi ve mezuniyet sonrası çalışma koşullarında olumlu değişikliklere neden olabileceğine inanıyoruz.