Mukormikoz mucoraceae familyasının filamentli mantarlarına bağlı hızla ilerleyen bir mantar enfeksiyonudur. Bu olgu sunumunda rinoorbital mukormikoz gelişen bir hastanın tanı ve tedavi yöntemlerini sunmayı amaçladık. Elli dört yaşında hipertansiyon öyküsü olan hasta, dört gün önce başlayan ağızda yara şikayeti ile acil servise başvurdu. Burada yapılan tetkiklerde hastaya diyabetik ketoasidoz tanısı konuldu. Hastanın muayenesinde sol sert damakta nekrotik yara, sol alt konkadan nazofarenkse kadar uzanan nekrotik yara ve burun pasajında hifa tespit edildi. Üçüncü gün mantar kültüründe üreme olması üzerine hastaya agresif debridman operasyonu uygulandı. Hastanın sonraki klinik muayenesinde idrarda keton negatif çıktı ve asidoz durumu düzeldi. Aynı gün hasta pozitif koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19) polimeraz zincir reaksiyonu ile tedavi edildi. On beş günlük tedaviden sonra hasta COVID-19 pnömonisi nedeniyle eksitus kabul edildi. Kontrolsüz diabetes mellitus ve şiddetli sino-orbital enfeksiyon ile başvuran hastalarda mukormikozdan şüphelenilmelidir. Diyabetik ketoasidoz sonrası tüm hekimler hızla ilerleyen ve mortalitesi yüksek olan bu hastalığa karşı dikkatli olmalıdırlar.

The contain is extracted from the autumn crocus plant, colchicine that an antiinflammatory drug. The use of colchicine impairs mobilization and activation of neutrophil and supporting treating from some rheumatological diseases especially in childhood as familial mediterranean fever. Colchicine poisoning is rare but severe drug intoxication that can cause lifethreatening multiorgan failure at high doses. In this report, a girl who 15-year-old and has Familial Mediterranean fever was admitted to a hospital for ingesting 0.47 mg/kg colchicine. We treated her successfully receiving plasmapheresis and dialysis. The case of colchicine intoxication is a life-threatening problem requiring close monitoring. All the colchicine intoxication cases should be treated in the pediatric intensive care.

Amaç: Son yıllarda vankomisin dirençli enterekok (VRE) enfeksiyonları özellikle yoğun bakım ünitelerinde (YBÜ) sık karşılaşılan nozokomiyal enfeksiyon etkenleri arasındadır. Çalışmamızda hastanemizde yatan hastalardan, hastane enfeksiyonu (HE) etkeni olarak izole edilen enterokokların direnç oranlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde beş yıllık süreçte yatan hastalarda enterokoklara bağlı HE’lerinin kaynağı ve direnç oranları retrospektif olarak irdelenmiştir. Bu hastaların belirlenmesinde YBÜ izlem formları, Ulusal Hastane Enfeksiyonları Sürveyans Sistemi verileri dikkate alınmıştır. HE’leri “Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezi” (Centers for Disease Control and Prevention) tanı kriterlerine göre tanımlanmış, tüm örnekler konvansiyonel kültür yöntemleri ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Hastanemizde kayda alınan tüm nozokomiyal enfeksiyonlarda (2.835) etkenlerin %6,24’ü (177) enterokok spp.’ye bağlı bulundu. Enfeksiyonların %54,8’i (97) YBÜ, %45,2’si (80) servislerde yatmakta idi. Enterokokların %57,63’ü (102) idrarda, %27,11’i (48) kanda, %13,56’sı (24) yaranın sürüntü kültürlerinde üredi. Enterokoklara bağlı nozokomiyal enfeksiyon kabul edilen hastaların 7 tanesinde etken VRE idi. VRE oranı tüm (2.835) nozokomiyal enfeksiyonlar arasında %0,24, enterokoklara bağlı nozokomiyal enfeksiyonlar içinde ise %3,4 olarak bulundu. VRE enfeksiyonlarının 1’i kan dolaşımı, 6’sı idrar yolu enfeksiyonu olarak kaydedilmişti. VRE’lerin tümü Enterococcus feacium (%100) olarak saptandı. Hastalarda en sık rastlanan risk faktörleri ileri yaş, üriner ve santral venöz kateter kullanımı, akut böbrek yetmezliği veya kronik böbrek yetmezliği idi. VRE enfeksiyonu öncesinde glikopeptit kullanımı %42,85 olup, hastaların %100’ü önceden 3. kuşak sefalosporin kullanmıştı. Sonuç: Enterokokların yol açtığı enfeksiyonlarda etkenlerin izolasyonu, doğru tanımlanması ve antibiyotik duyarlılıklarının belirlenmesi ne kadar öncelikliyse, bu bakterilere ilişkin antibiyotik duyarlılık profillerinin izlenmesi de o denli yaşamsal önem taşımaktadır.

Amaç: Enteral beslenme sıklıkla gastrointestinal intolerans nedeniyle kısıtlanır. Enteral beslenme hızının gastrik rezidüel volüme (GRV) göre ayarlanmasının eşik değeri konusunda fikir birliği yoktur. Bu çalışmanın amacı enteral beslenme uygulanmakta olan yoğun bakım hastalarında, 150 mL ve 250 mL GRV eşiklerinin hedef kalori ve proteine ulaşma miktarını, morbidite ve mortaliteye etkilerinin saptanmasıdır. Gereç ve Yöntem: Çalışma klinik retrospektif olarak planlandı ve 2008-2017 tarihleri arasındaki dönemde kliniğimiz yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) takip ve tedavisi yapılan hastalar yatış anından itibaren 14 gün süreyle incelendi. GRV eşiğine göre 150 mL (grup 1) ve 250 mL (grup 2) olacak şekilde 2 gruba ayrılan hastaların kalori değerleri, protein değerleri, gastrik intolerans oluşumu, morbidite ve mortalite faktörleri incelendi. Bulgular: On dört gün sonunda verilebilen kalori-protein oranları grup 2’de anlamlı olarak daha yüksekti (p

Balon balığı tüm dünyada kirpi balığı, küre balığı, kurbağa balığı gibi isimlerle adlandırılan Tetrodontiformes ailesine ait bir balık türüdür. Bu balığın tüketimi ile oluşan intoksikasyon tetrodotoksin (TTX) adı verilen bir tür nörotoksin tarafından gelişir. Daha çok Güneydoğu Asya kıyılarında, Tayvan ve Japonya’da görülmesine rağmen son yıllarda Akdeniz kıyı ülkelerinde de rastlanan nadir görülen bir intoksikasyon türüdür. Balon balıklarının tüm türleri toksik değildir ve bazıları sadece hafif zehir içerir. Bugüne kadar yaklaşık 28 TTX analoğu kaydedilmiş ve bazıları deniz organizmalarında tespit edilmiştir. Ayrıca toksisitesi cinsiyet, mevsim ve coğrafik bölgelere göre değişkenlik göstermektedir. TTX insanlarda, uyarılabilir hücre zarında sodyum kanalını bloke ederek dil ve dudaklarda uyuşma, baş dönmesi, kusma, ekstremitelerde karıncalanma ve uyuşma, taşikardi, hipotansiyon ve paraliziye neden olmaktadır. Bu olgu sunumunun amacı, TTX’e maruz kalan insanlar için oluşabilecek riskler, toksisite ve tedavi yöntemleri hakkında bilgiler sunmaktır.

oXiris® hemofiltre gibi ekstrakorporeal tedavi (ET) yöntemlerinin kullanımı, özellikle yoğun bakım ünitelerinde septik akut böbrek hasarı (ABH) olan hastaların yönetiminde giderek artmaktadır. Sepsis ve ABH olan immünosüprese böbrek nakil alıcısında oXiris® hemofiltre ile sürekli renal replasman tedavisinin (SRRT) etkin kullanımını göstermeyi amaçladık. 2015 yılında kadavradan böbrek transplantasyonu yapılan 45 yaşında kadın hasta, akut solunum sıkıntısı sendromu (ARDS) ve Escherichia coli’ye bağlı idrar yolu enfeksiyonu nedeniyle septik şok ile yoğun bakım ünitesine kabul edildi. Akut fizyoloji ve kronik sağlık değerlendirme skoru 23, sepsise bağlı organ yetersizliği skoru 11 ve Glasgow koma skalası 15 idi. Orta derecede ARDS nedeniyle entübe edildi ve hemodinamik disfonksiyon nedeniyle vazopresör desteği başlandı. İmmünosüpresif tedavi için metilprednizolon 2x40 mg uygulandı. İntravenöz meropenem, linezolid, trimetoprim-sülfametoksazol, vorikonazol ve oseltamivir ile çoklu antimikrobiyal tedavi uygulandı. Septik ABH ve metabolik asidozu mevcuttu. Böbrek hastalığı; Küresel Sonuçları İyileştirilmesi Çalışma Grubu’na göre evre 3 olarak sınıflandırıldı ve yoğun bakım ünitesine kabulden sonraki 11. saatte oXiris® hemofiltre ile SRRT başlandı. Kabulden 7 gün sonra transplante böbrek fonksiyonunda ve diürezde tam bir iyileşme gözlendi. Dokuz gün sonra servise devredildi ve 2 hafta sonra RRT ihtiyacı olmadan taburcu edildi. ET, sepsis ve ABH için adjuvan bir tedavi olarak önerilmektedir. Yeni bir tedavi yöntemi olarak oXiris® hemofiltre ile SRRT’nin erken kullanımı, septik ABH olan solid organ nakil alıcılarında sağkalımı ve klinik sonuçları iyileştirebilir.

Ülkemizde ve dünyada yaşlanan nüfus ile birlikte yoğun bakım tedavi gereksinimlerinin ve yoğun bakım maliyetlerinin artması beklenmektedir. Tele-yoğun bakım ünitesi (Tele-YBÜ) uygulamaları kritik hastaların takip ve tedavilerinin uzaktan düzenlenmesine, mevcut kaynakların verimli kullanımına imkan sağlayarak yeni bir çözüm aracı olabilir. Tele-YBÜ programları sayesinde yoğun bakım uzmanlarının yer ve zaman sınırlaması olmadan ülkedeki tüm yoğun bakım yataklarına ulaşabileceği, hastalardan gelen tüm verileri elektronik kayıt sistemleri ile değerlendirebileceği ve bu veriler ışığında hastalara kanıta dayalı en iyi tedavi önerilerini sunabilecekleri öngörülmektedir. Ancak Tele-YBÜ’nün kullanılması sırasında karşılaşabilecek altyapı yetersizlikleri, hasta-hekim, hekim-hasta yakını ilişkisinin bozulmasının yaratabileceği problemler, hasta verilerinin korunması, depolanması ile ilgili güçlükler, yasal mevzuat ve görev tanımlarının eksikliği gibi problemler bu yeni çözüm stratejisinin potansiyel yararının önüne geçebilir. Bu derleme, Tele-YBÜ konusunda bilgilendirme, ülkemizde Tele-YBÜ uygulanırsa bu konudaki fırsatlarımıza, eksikliklerimize ve kısıtlamalarımıza dikkat çekmek ve bu eksikliklerin tamamlanması için gerekli adımların atılmasını sağlamak amacıyla yazılmıştır.

Amaç: Çin’in Wuhan kentinde ortaya çıkan ve tüm dünyayı etkisi altına alan koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19) pandemisinde mortaliteyi etkileyen risk faktörleri henüz açıkça belirlenmemiştir. Mortalite riski yüksek olan hastaların belirlenmesinde Charlson komorbidite indeksi (CCI) ve pnömoni şiddet indeksi (PSI) değerlendirmesi klinisyenlere yardımcı olabilir. Bu çalışmanın amacı, COVID-19 enfeksiyonunda komorbidite yükünü gösteren CCI ile hastalık şiddetini gösteren PSI arasındaki ilişkinin ve mortalite ile ilişkisinin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma, 10 Mart 2020-1 Haziran 2020 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin Yoğun Bakım Ünitesi’nde takip edilen COVID-19 tanısı almış 214 hastanın elektronik medikal kayıtlardan demografik, klinik ve laboratuvar verilerine ulaşılarak değerlendirilmesi ile retrospektif kohort olarak gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Hastalar; hayatta kalan (n=109; %50,9) ve mortalite gelişenler (n=105; %49,1) olmak üzere iki gruba ayrıldı. CCI’da bir puanlık artışın mortalite olasılığını %32 artırdığı belirlendi [olasılık oranı (OR): 1.324 %95 güven aralığı (GA): 1.178-1.488]. PSI’da bir puanlık artışın mortalite olasılığını %2 artırdığı belirlendi. (OR: 1.020; %95 GA: 1.012-1.0.27). CCI ve PSI arasındaki ilişkiyi belirlemek için yapılan korelasyon analizinde CCI ile PSI arasında çift yönlü ve kuvvetli bir korelasyon olduğu belirlendi (p

Rivastigmin demans tedavisinde kullanılan, oral veya transdermal formları bulunan bir kolinesteraz inhibitörüdür. Bu çalışmada Alzheimer tipi demansı olan 92 yaşında erkek hastada görülen ve mortal seyreden rivastigmin toksisite olgusunu sunuyoruz. Hasta yakını tarafından sekiz adet rivastigmin yamanın yanlışlıkla çoklu uygulanması sonrası akut kolinerjik sendrom düşünülen hasta yoğun bakım ünitesine kabul edildi. Pralidoksim tedavisi sonrası klinik bulgularda düzelme gözlenmeyen hastada bilinç kaybı ve solunum depresyonu gelişmesi sonrası endotrakeal entübe edilerek mekanik ventilatör desteği sağlandı. Çoklu organ yetersizliği gelişen hasta yatışının 20. gününde kaybedildi. Hatalı transdermal ilaç uygulamalarının ölümcül sonuçlara yol açabileceği göz önünde bulundurulmalı, hasta ve yakını bu ilaçların doğru uygulanması konusunda eğitilmeli ve tedavi sürecinde uygun hasta danışmanlığı sağlanmalıdır.

Amaç: Çalışmamızda, sepsis tanılı hastalarda enfeksiyona sebep olan mikroorganizmaların, hastalık ciddiyet skorlamalarının ve biyobelirteçlerin mortalite prediktörü olarak özgüllük ve duyarlılıklarını tespit etmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda hastanemiz reanimasyon ünitesinde 01.01.2017-01.01.2018 tarihleri arasında sepsis tanısı alarak takip ve tedavi edilen 18 yaşından büyük 76 hastanın kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastaların demografik verileri, yoğun bakım ünitesine yatış tedavileri, nedenleri ve süreleri, biyokimyasal analizleri, ilk yirmi dört saatinde hesaplanan Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi-II (APACHE-II) skoru ve Ardışık Organ Yetersizliği Değerlendirme (SOFA) skoru ile kültür analizi sonucunda üreyen mikroorganizmalar mortalite ve morbidite prediksiyonu açısından duyarlılık ve özgüllükleri kıyaslandı. Bulgular: Hastaların %46,05’i kadın,%53,95’i erkek, yaş ortalamaları 62,67±18,1 yıl, mortalite oranı %51,31 olarak tespit edildi. Hastaların %60,53 cerrahi operasyon sonrası, %39,47 dahili nedenler ile sepsis tanısı almış olup ortalama tedavi süresi 35±43,7 gündü. Enfeksiyona neden olan etken en sık Klebsiella pneumoniae, ikinci sıklıkta Staphylococcus aureus; fungal etken olarak ise Candida spp. olarak bulundu. Tedavilerin ilk 24 saatinde ölçülen yüksek SOFA, APACHE-II skorlarının, prokalsitonin değeri ve Enterococcus faecalis enfeksiyonu mortalite için bağımsız birer risk faktörü olarak belirlendi (p