Współczesna turystyka kulturowa ewoluuje w kierunku gospodarki doświadczeń ( experience economy ), co wymusza zmianę modelu obsługi ruchu turystycznego z biernego przekazu wiedzy na aktywną interpretację dziedzictwa. Zmiana ta stawia nowe wyzwania przed systemem kształcenia kadr, rekrutujących się obecnie z pokolenia Z (osoby urodzone po 1995 r.). Celem badania była diagnoza preferencji edukacyjnych studentów kierunków turystycznych oraz ocena ich predyspozycji do kreowania nowoczesnych produktów turystyki kulturowej (opartych na grywalizacji, storytellingu i nowych technologiach). W badaniu zastosowano triangulację metod: sondaż diagnostyczny na grupie studentów (N=55), analizę treści ( content analysis ) oraz obserwację uczestniczącą. Wyniki wskazują na wysoką zbieżność oczekiwań studentów (preferencja zajęć praktycznych – 60%, aktywności terenowych – 40%) z trendami w turystyce kulturowej ( questing , turystyka eventowa). Artykuł dowodzi, że metody dydaktyczne oparte na immersji i projektowaniu doświadczeń są kluczowe dla efektywnego przygotowania kadr zdolnych do nowoczesnej interpretacji dziedzictwa kulturowego.

Artykuł podejmuje temat wyznaczania regionów turystycznych na podstawie lokalizacji grodzisk wczesnośredniowiecznych w Karpatach, obejmując obszar od Cieszyna po Przemyśl. Publikacja koncentruje się na analizie dostępności poszczególnych stanowisk archeologicznych, uwzględniając ich odległość od przystanków komunikacyjnych, zabudowy miejskiej, muzeów oraz hoteli znajdujących się w najbliższej okolicy. Celem badań jest utworzenie spójnej bazy danych grodzisk, z uwzględnieniem ich powiązań z lokalną infrastrukturą. Na podstawie zgromadzonych danych zaproponowano podział Karpat Polskich na odpowiednie „regiony” turystyczne. Analiza wykazała istnienie blisko 50 grodzisk potwierdzonych metodami (geo)archeologicznymi, na podstawie których wytyczono 9 okołogrodziskowych regionów turystycznych. Publikacja wnosi istotny wkład w ocenę zalet i wad obecnego ruchu turystycznego na badanym obszarze, wskazując potencjalne kierunki jego rozwoju.

Celem pracy jest analiza preferencji, zachowań i motywów właściwych dla uczestników turystyki stadionowej oraz zwrócenie uwagi na kreowanie w oparciu o stadiony nowych atrakcji turystycznych. Wskazano również na obecne trendy w turystyce stadionowej. W badaniach posłużono się metodą sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem kwestionariusza ankiety, Wśród 588 respondentów większość stanowili mężczyźni (95,5%), w przedziale wiekowym 15-25 lat (75,8%). Ankietowani odwiedzają stadiony kilka razy w roku, najczęściej w czasie jednodniowych wycieczek, preferują wyjazdy ze znajomymi, a podstawowym środkiem transportu jest samochód. Najważniejsze motywy skłaniające do uprawiania turystyki stadionowej to mecze ulubionych drużyn, atmosfera stadionu i jego architektura. Analiza wykazała, że wpływ na atrakcyjność turystyczną stadionów mają odbywające się na nim wydarzenia oraz możliwości zwiedzania, muzea, a także nowoczesne technologie, takie jak wirtualna rzeczywistość, które wzbogacają doświadczenie odwiedzających. Kluczowe dla rozwoju turystyki stadionowej są więzi z kibicami, interaktywne doświadczenia podczas wydarzeń oraz rozwinięta infrastruktura. Istotne wyzwania organizacyjne dotyczą zapewnienia bezpieczeństwa, zarządzania tłumem oraz poprawy udogodnień, takich jak strefy gastronomiczne, parkingi czy dostępność dla osób niepełnosprawnych.

Analiza potencjału turystyczno-kulturowego powiatu szczecineckiego jest częścią projektu prowadzonego przez „Turystykę Kulturową” mającego na celu badania i porównanie potencjału poszczególnych mikroregionów w Polsce. Została ona przeprowadzona zgodnie z metodą opracowaną przez Armina Mikosa von Rohrscheidta w 2010 r. w oparciu o bonitację punktową z odpowiednio dobranymi kryteriami odnośnie do poszczególnych form wycieczek kulturowych i grup walorów. Analiza, podobnie jak wszystkie poprzednie, skupia się na potencjalnych celach turystyki kulturowej, zagospodarowaniu turystycznym oraz dostępności badanego obszaru.

W niniejszym artykule podjęto próbę wypełnienia luki w badaniach nad turystyką duchową w Polsce. Celem projektu była charakterystyka tej formy aktywności w perspektywie uprawiających ją osób oraz identyfikacja treści, znaczeń i funkcji, które jej przypisują Posłużono się metodą jakościową – netnografią. Polega ona na badaniu zachowań ludzkich i ich efektów, które dają się obserwować w Internecie – poddano analizie wypowiedzi aktywnych uczestników – prelegentów zamieszczone na stronie internetowej wydarzenia Harmonia Kosmosu . Przeprowadzone badania miały charakter wstępny, eksploracyjny. Ustalono, że poza treściami ezoterycznymi duchowość ta jest kontekstowa, zawiera liczne odniesienia do współczesnych uwarunkowań społeczno-gospodarczych i proponuje środki do radzenia sobie z nimi.

Mimo wysiłków precyzyjnego zdefiniowania problemów badawczych, indywidualne przeżycia i subiektywne doświadczenia często jawią się jako wyjątkowe, nieoczywiste. Takie egzystencjalne momenty uświadomienia, rozeznania, przełomu w podróżach, wyprawach, turystyce proponujemy poddać refleksji w aktualnej dyskusji. Obserwacja przeżyć innych, rozmowy z osobami, które dzielą się swoimi odczuciami, pytają, doświadczają nowych miejsc, obiektów, wyjątkowych lub prozaicznych elementów dziedzictwa kulturowego należą do codziennych doświadczeń przewodników, pilotów, muzealników. Podobnie jak akademicy eksplorujący tematy dziedzictwa i turystyki kulturowej mogą oni zastosować autorefleksję wobec swoich momentów zwrotnych w aktywności turystycznej. O takie, zaobserwowane lub indywidualne przypadki pytamy, żywiąc nadzieję na podzielenie się także przykładami z własnych wypraw osób zabierających głos w dyskusji. W jakim stopniu ukierunkowanie na cel podróży, przygotowanie do niej, wytyczenie miejsc i obiektów do zwiedzenia, odwiedzenia lub nawiedzenia wpływa na świadomość statusu turysty kulturowego? Jakie miejsca, obiekty, sytuacje przybliżają do takiej autodefinicji? Czy termin „turysta kulturowy” oprócz zastosowania w akademickich rozważaniach, opisach i analizach jest istotny dla „przeciętnych” klientów branży turystycznej? Jeśli tak, to kiedy turysta staje się turystą kulturowym?

Powiat sławieński jest kolejnym mikroregionem z obszaru województwa zachodniopomorskiego, dla którego przeprowadzono kompleksową analizę potencjału turystyczno-kulturowego. Została ona oparta na metodzie opracowanej w tym celu i opublikowanej pierwotnie w monografii A. Mikos v. Rohrscheidt "Turystyka Kulturowa. Fenomen, potencjał, perspektywy", Gniezno, 2008. Uwzględnione są w niej potencjalne cele turystyki kulturowej w powiecie, pozostała oferta czasu wolnego oraz inne czynniki wpływające na turystykę kulturową, infrastruktura turystyczna oraz komunikacyjna, noclegowa i gastronomiczna. Waloryzację przeprowadzono metodą bonitacji punktowej z odpowiednio dobranymi kryteriami oceny, odpowiadającymi skali popularności danej grupy atrakcji i typu wypraw kulturowych.

Analiza potencjału turystyczno-kulturowego powiatu grodzkiego Świnoujście jest częścią projektu prowadzonego przez „Turystykę Kulturową” mającego na celu badania i porównanie potencjału poszczególnych mikroregionów w Polsce. Została ona przeprowadzona zgodnie z metodą opracowaną przez Armina Mikos von Rohrscheidt w 2010 r. w oparciu o bonitację punktową z odpowiednio dobranymi kryteriami odnośnie do poszczególnych form wycieczek kulturowych i grup walorów. Analiza, podobnie jak wszystkie poprzednie, skupia się na potencjalnych celach turystyki kulturowej, zagospodarowaniu turystycznym oraz dostępności badanego obszaru.

Turystyka ma często negatywny wpływ na środowisko naturalne i kulturowe. Wyzwaniem jest zatem znalezienie sposobu na rozwijanie jej w sposób zrównoważony, tak aby przyczyniała się do ochrony dziedzictwa przyrodniczego, kulturowego i społecznego, a nie jego niszczenia. Takie wskazania odnoszą się zwłaszcza do najpopularniejszych obecnie typów turystyki, a mianowicie: turystyki miejskiej i kulturowej, turystyki krajoznawczej i aktywnej. Autorzy zakładają, że również aktywności turystyczne podejmowane w obiektach fortecznych (w ramach turystyki miejskiej i kulturowej), realizowane być powinny z zachowaniem zrównoważonych założeń. Celem artykułu jest zbadanie, czy wybrane obiekty forteczne: Twierdza Boyen w Giżycku, Twierdza Kłodzko, Twierdza Modlin, które pełnią rolę turystyczną rzeczywiście przez swoje działania (usługi, oferty itp.) przyczyniają się do realizacji założeń turystyki zrównoważonej. W artykule zostaną przedstawione różne przykłady działań podejmowanych na terenie tychże twierdz, które pozwalają na zachowanie dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego oraz rozwój turystyki w sposób zrównoważony.

Zaangażowanie społeczników i aktywistów w ochronę dóbr kultury, w kwestii ich zachowania, dbałości i troski jest nie do przecenienia. To główna myśl, jaka nasuwa się podczas lektury publikacji pt. Rola społeczników/aktywistów w systemie ochrony dóbr kultury w Kaliszu autorstwa dr Magdaleny Zdrowickiej-Wawrzyniak; „pachnącej jeszcze świeżością”, bo wydanej w lipcu 2023 roku przez Wydawnictwo Naukowe SILVA RERUM.