Abstract Water Practice & Technology issues a formal retraction in relation to the above article by Abdul Ghaffar. The publisher issues this retraction due to the author not having the proper permission to publish the data used in the article.

Abstract In this study, the sites of Beit Aana, Al-Qutailbiya, Quorfase and Al-Waha Spring were characterized by high levels of leaching whereas the highest concentrations of ammonium leaching were measured in December 2019 and March 2020, ranging between 5.74 and 5.81 mg/L. However, the lowest concentration (0.97 mg/L) was recorded in February 2020 in the sites of Bestwair, Beit Al-Alouni, Geiboul and Al-Rahbeyia with lower levels of leaching. The highest concentrations of ammonium leaching were obtained during November 2019 and April 2020, ranging between 3.51 and 4.31 mg/L whilst the lowest concentration of ammonium (0.59 mg/L) was determined in January 2020. It was found that the levels of ammonium leaching decreased with depth. The statistical study showed a correlation between ammonium leaching and the following variables: organic matter (OM), the saturated hydraulic conductivity (SHC) and pH. Regression equations representing ammonium leaching in soil horizons and their role were also obtained.

The article analyses the Thomistic understanding of Tradition in the context of the contemporary theological discussion on the extent of changes proposed by recent papal texts, which for one group of theologians is a change of Tradition, and for another a faithful development of it. By recalling the 19th-century understanding of “developing” Tradition forged on the dispute with modernism by Newman, Möhler or Blondel, and juxtaposing it with a Thomistic approach, a conviction is shown that fidelity demands the theologian to develop what is conveyed in the Revelation. Contemporary debates, however, reveal old theological problems, including ultramontanism, which is voiced when the primacy of the Bishop of Rome is reduced to guarding formulas, rather than receiving and illuminating the current problems with the light of Revelation. On the base of the biblical commentaries of St Thomas Aquinas to the Letters of St Paul, the vision of the exercising primacy of the Bishop of Rome will be analysed.

Niniejsze studium przedstawia propozycję interpretacji nauczania zawartego w paragrafie 19 Konstytucji Dei Verbum o historyczności Ewangelii jako typowego przykładu soborowego ressourcement, a nie całkowicie „nowego schematu” (José Caba), wypracowanego przez formgeschichte i specjalnie dostosowanego do krytycznego poszukiwania Jezusa historycznego. Sobór Watykański II przywraca tu nowe spojrzenie na ostateczny paradygmat Pisma Świętego, zaś nauczanie Kościoła na temat historyczności Ewangelii najlepiej rozumieć jako zarys schematu Łukaszowego. W istocie tekst soborowy stanowi swego rodzaju egzegezę wstępu do Ewangelii Łukasza. Chociaż to odwołanie do natchnionego Pisma pozostaje otwarte na profesjonalne badania historyczne, a nawet do nich zachęca, asphaleia Ewangelii jest częścią samego głoszonego orędzia. Studium jest skonstruowane wokół kilku przeplatających się tematów. Po pierwsze, kontekstualizuje nauczanie paragrafu 19 Dei Verbum historycznie i hermeneutycznie, wskazując na nieprawdopodobieństwo istnienia jakiegokolwiek zasadniczego „nowego schematu”. Następnie przedstawiony jest opis dwóch głównych poglądów na kwestię historyczności: perspektywy „wielkiego obrazu” i perspektywy „plenarnej”. Wreszcie omówione zostały ostatnie tendencje w nauczaniu o Ewangelii, zwłaszcza studia nad pamięcią w relacji do doktryny soborowej.

Od czasu zwołania III synodu nadzwyczajnego refleksję nad posługą wobec małżeństwa i rodziny zdominowało zagadnienie Komunii eucharystycznej dla rozwiedzionych, którzy zawarli ponowne związki cywilne. Trwa to już ponad sześć lat. Chociaż to bardzo poważna kwestia doktrynalna, to jednak nie może ona przysłonić innych istotnych problemów i wyzwań związanych z nowymi sytuacjami duszpasterskimi. Trzeba przezwyciężyć ten impas. Tym bardziej że dyskusje są podsycane raczej przez dziennikarzy czy pewne środowiska, usiłujące narzucić duszpasterzom własną narrację. Tymczasem postąpiło urzeczowienie Boga i człowieka, a w konsekwencji depersonalizacja relacji z Bogiem i relacji w ciele oraz desakralizacja instytucji małżeństwa. Negatywne idee mają swoje negatywne konsekwencje, przed którymi trzeba ratować rodzinę „mocami Kościoła”, czyli kształtując życie rodzinne w perspektywie wiary, a zatem w kluczu sakramentalnym i eucharystycznym. Równocześnie trzeba zgłębiać prawdę teologiczną o relacjach w ciele oraz tłumaczyć sens życia sakramentalnego w małżeństwie. Apostolstwo świeckich rozumiane nie jako pomoc duchownym, ale jako właściwe małżeństwu i rodzinie zaangażowanie się w służbę Ewangelii ma tutaj niezastąpioną rolę do spełnienia.

Artykuł przedstawia fundamentalne aspekty encykliki Fides et ratio Jana Pawła II w odniesieniu do kontekstu historycznego i teologicznego współczesnej kultury. Wskazuje na aktualne problemy w harmonijnym egzystowaniu społeczeństw funkcjonujących według paradygmatów sprzecznych z prawdą absolutną stanowiącą przedmiot teologiczny. Omówione są tu błędy wynikające z modernizmu (subiektywny racjonalizm, poznawcza negacja wiary), postmodernizmu (relatywizacja prawdy, ateizm i antyteizm, redukcjonizm wiary). Wyjaśniono wartość egzystencjalną wiary religijnej jako ukazującej korelację sensu i prawdy, w ten sposób dokonując apologii racjonalnego charakteru wiary. Wyakcentowano prawdę jako dar zawarty w Bożym Objawieniu, niezbędny do odkrycia sensu ludzkiej rzeczywistości.

Na podstawie analizy katechezy na przestrzeni wieków można stwierdzić, że pochodzenie i rozwój kerygmatu datuje się już na początki Kościoła. Zawsze katecheza ta była podstawą odnowy wiary. W historii Kościoła każdy wiek realizował swój własny styl głoszenia kerygmatu. Na początku Kościoła była to pierwsza proklamacja Jezusa Chrystusa. Z biegiem wieków osiągnięcia tego nurtu zakorzeniły się w katechezie, przynosząc obfite owoce. Do tradycji kerygmatycznej katechezy w Kościele nawiązuje Papież Franciszek w swoich wypowiedziach, a zwłaszcza w adhortacji Evangelii Gaudium, mając na uwadze współczesny kryzys wiary w Kościele.