École Biblique et Archéologique Française de Jérusalem

Los aspectos bíblicos y teológicos en la obra del cronista dominico Francisco de Burgoa (siglo XVII) han sido frecuentemente marginados en los estudios historiográficos, al considerárseles accesorios o irrelevantes para la comprensión de la información histórica que ofrecen las crónicas. Este artículo propone una reconsideración de dichos elementos, presentando: a) una síntesis de la figura de Burgoa y de la finalidad de su escritura; b) una aproximación a su comprensión de la Sagrada Escritura y de la Historia como loci theologici; y c) una exploración de la correlación entre ambas disciplinas, tensión dialógica que atraviesa y configura esas crónicas.

La guerre du Kippour en octobre 1973 marque une transformation profonde et durable. Pour Israël, le mythe de son invincibilité s’effondre ; pour l’Égypte, l’honneur militaire retrouvé permettra le dialogue avec Tel-Aviv. Pour les Européens, dont la France, c’est le constat d’une marginalisation au profit des États-Unis.

Abstract The composition of and the relationship between the Second Intermediate Period dynasties are still unclear. The present study proposes that Egypt is united during the first half of Dynasty 13 but divided following Merneferra Ay. The Middle Kingdom wꜥrwt system is applied to this division: late Dynasty 13 rules the District of the South (centered at Itjtawy), Dynasty 15 rules the District of the North (centered at Avaris), and Dynasty 16 the District of the Head of the South (centered at Thebes). Dynasty 14 consists of a conglomeration of kinglets in the Delta contemporary with Dynasty 15. Dynasty 17 evolves from the Thinite subdistrict and takes over half of the territory of Dynasty 16, at the end of the reign of Nebiryrau I. The number of kings for each dynasty can be reconstructed on the basis of a combination of the data in Manetho and in the Turin King List.

Niniejsze studium przedstawia propozycję interpretacji nauczania zawartego w paragrafie 19 Konstytucji Dei Verbum o historyczności Ewangelii jako typowego przykładu soborowego ressourcement, a nie całkowicie „nowego schematu” (José Caba), wypracowanego przez formgeschichte i specjalnie dostosowanego do krytycznego poszukiwania Jezusa historycznego. Sobór Watykański II przywraca tu nowe spojrzenie na ostateczny paradygmat Pisma Świętego, zaś nauczanie Kościoła na temat historyczności Ewangelii najlepiej rozumieć jako zarys schematu Łukaszowego. W istocie tekst soborowy stanowi swego rodzaju egzegezę wstępu do Ewangelii Łukasza. Chociaż to odwołanie do natchnionego Pisma pozostaje otwarte na profesjonalne badania historyczne, a nawet do nich zachęca, asphaleia Ewangelii jest częścią samego głoszonego orędzia. Studium jest skonstruowane wokół kilku przeplatających się tematów. Po pierwsze, kontekstualizuje nauczanie paragrafu 19 Dei Verbum historycznie i hermeneutycznie, wskazując na nieprawdopodobieństwo istnienia jakiegokolwiek zasadniczego „nowego schematu”. Następnie przedstawiony jest opis dwóch głównych poglądów na kwestię historyczności: perspektywy „wielkiego obrazu” i perspektywy „plenarnej”. Wreszcie omówione zostały ostatnie tendencje w nauczaniu o Ewangelii, zwłaszcza studia nad pamięcią w relacji do doktryny soborowej.

Ancient latrine sediments, which contain the concentrated collective biological waste of past whole human communities, have the potential to be excellent proxies for human gastrointestinal health on the population level. A rich body of literature explores their use to detect the presence of gut-associated eukaryotic parasites through microscopy, immunoassays and genetics. Despite this interest, a lack of studies have explored the whole genetic content of ancient latrine sediments through consideration not only of gut-associated parasites, but also of core community gut microbiome signals that remain from the group that used the latrine. Here, we present a metagenomic analysis of bulk sediment from medieval latrines in Riga (Latvia) and Jerusalem. Our analyses reveal survival of microbial DNA representative of intestinal flora as well as numerous parasites. These data are compared against parasite taxon identifications obtained via microscopy and ELISA techniques. Together, these findings provide a first glimpse into the rich prokaryotic and eukaryotic intestinal flora of pre-industrial agricultural populations, which may give a better context for interpreting the health of modern microbiomes.This article is part of the theme issue ‘Insights into health and disease from ancient biomolecules’.

L’exclusivité du culte rendu par les Juifs au Dieu unique semble avoir coexisté pacifiquement avec la religion des Perses, qui présentait certains caractères monothéistes. Par contraste, un conflit majeur a éclaté avec les Grecs lorsque ceux-ci ont voulu interdire le culte de YHWH au Temple et la Torah. Mais la polémique juive contre les idoles révèle une affinité avec certains aspects de la philosophie grecque, dont plusieurs représentants ont admiré les Juifs pour leur interdiction de toute représentation. Le monothéisme devient dans ce contexte le résultat d’un processus raisonné où la conversion du patriarche Abraham prend la forme d’une démarche philosophique.

Dire la ville – dire Jérusalem Du fait de sa centralité dans le judaïsme, le christianisme et l’islam, Jérusalem occupe une place unique parmi les villes méditerranéennes, décrites et dépeintes à maintes reprises et pour de nombreuses finalités, depuis l’Antiquité. Deux traits dominent l’imaginaire occidental de cette ville : d’une part, sa sacralité, enracinée dans l’Ancien et le Nouveau Testament et dans les descriptions des visiteurs qui, comme Aristée (sans doute iie-ier s. av. J.‑C., cf....