Institute of Educational Sciences

Abstract Background Mild Cognitive Impairment (MCI) represents a transitional stage between normal aging and Alzheimer’s Disease (AD) and constitutes a critical target for preventive interventions. Growing evidence suggests that adapted physical activity may influence cognitive trajectories; however, its potential role as both a screening tool and a long-term preventive strategy remains insufficiently clarified. Objective This systematic review aimed to evaluate whether preventive adapted physical activity can (1) support early detection of cognitive decline in individuals with MCI and (2) reduce or delay cognitive and functional impairments associated with Alzheimer’s Disease over the long term. Methods A systematic literature search was conducted across PubMed, Scopus, Web of Science, Embase, CINAHL, Cochrane CENTRAL, and SPORTDiscus databases. Studies involving adults with MCI or AD who participated in structured physical activity interventions were included. Eligible study designs comprised randomized controlled trials, quasi-experimental studies, and cohort studies. Primary outcomes were cognitive performance measures; secondary outcomes included functional status, activities of daily living, quality of life, and progression to dementia. Risk of bias was assessed using validated methodological tools. Results The included studies demonstrated that adapted physical activity interventions—particularly multicomponent and combined physical-cognitive programs—were associated with modest but significant improvements in global cognition and executive function, as well as stabilization of functional outcomes in some cohorts. Evidence also suggested that individuals with MCI engaging in regular physical activity showed lower rates of conversion to dementia. However, substantial heterogeneity in intervention protocols, outcome measures, and follow-up duration limited quantitative synthesis and generalizability. Conclusion Preventive adapted physical activity appears to be a promising non-pharmacological strategy for both mitigating cognitive decline and potentially aiding early identification of functional vulnerability in individuals with MCI and early AD. Given its low cost, scalability, and feasibility in community and clinical settings, adapted physical activity may represent an effective public health approach to reducing the burden of dementia. Future studies should prioritize standardized intervention frameworks, long-term follow-up, and implementation research to inform clinical guidelines and population-level prevention strategies.

People encounter the vital concept of communication at every stage of life. Communication is not just a social topic with defined boundaries; it is also a scientific field with various facets that attract the interest of different disciplines. Therefore, the eagerness to investigate and understand subjects of interest, produce concrete data and contribute to the world of science is reflected in the quantity of academic work. Such a broad field of study, particularly communication, has been the focus of numerous scientific studies. The number of studies produced by scientists and researchers has steadily increased over the years. Nevertheless, the lack of extensive, systematic studies in communication suggests that this knowledge remains scattered. From this perspective, it’s important to classify and categorize the studies that have been carried out. In this study, which adopted a qualitative research approach, document analysis was conducted to collect materials, and the data were categorized using content analysis. This study aims to analyze doctoral theses with the word “Communication” in their titles and to present a systematic and comprehensive overview of the studies. It examined 1140 doctoral theses published at the National Thesis Centre between 1985 and 2024 (a 39-year period), and the data were revealed through content analysis between March 28 and April 26, 2025. The obtained data was processed using SPSS and Excel software, and then converted into tables and figures. Over the past 39 years, the concept of communication has consistently featured in the titles of interdisciplinary theses. The highest number of these theses were found to have been conducted at Marmara University, specifically within the Public Relations and Promotion Department of the Social Sciences Institute. It has been determined that the highest number of theses were submitted in 2023 and that the highest number of supervisors held the title of Professor.

This article examines how conservative religious groups in modern Turkish history have perceived the doctrine of mahdism. The study begins in the 1950s—a pivotal era marking Turkey’s shift from single‑party rule to a more liberal multiparty system—and spans the subsequent fifty years. Until the 1950s, the Republic’s strict secularism had severely curtailed religious organizations, limiting their visibility and preventing their ideas from reaching broader audiences. With the partial liberalization introduced by successive governments after the 1950s, however, these groups regained public prominence. In this changing environment, print media—particularly journals—emerged as the primary vehicle for conservative Islamists to disseminate their views. These periodicals not only offered regular, systematic publication schedules but also hosted vibrant intellectual exchange through scholarly articles, reader correspondence, and interviews, effectively reflecting the cultural climate of Islamist circles. The decades following World War II saw significant political and social developments in Turkey, alongside vigorous debates about the Mahdī. A survey of Islamist journals published between 1950 and 2000 reveals a remarkable proliferation of Mahdī claimants and a dynamic field of discourse that underscores how central messianic expectations were to mid‑century Republican Turkey. Central to these debates was the centennial/millennial beliefs. The writings in Islamist journals point to Said Nursi as the contemporary religious authority at the centre of the Mahdist debates of the period. Virtually almost every contributor to these journals, whether supportive or critical, felt compelled to address his ideas. İzmirli İsmail Hakkı likewise exerted considerable influence, his writings on messianic themes helping to shape the intellectual contours of conservative discourse. Within this rich corpus, three principal orientations toward the Mahdī phenomenon emerge. First are the “Mahdīsts,” who openly champion the coming of the Mahdī and articulate robust messianic expectations. Second is a critical faction that rejects Mahdī anticipation and seeks to redirect Muslims’ attention away from eschatological waiting toward confronting the pressing issues of their age. Third is a cautious cohort that neither fully embraces nor outright rejects the belief, instead focusing on its social and ethical ramifications and employing a deliberately measured tone. All three groups ground their arguments in relevant hadith literature.

International audience

Toplumsal hafızada ötekinin oluşumunu sağlayan en önemli disiplinlerden biri de tarihtir. Tarih disiplini sayesinde bir milletin dost ve düşman algısı ortaya çıkmaktadır. Birey tarih kitapları aracılığıyla kendisine sunulan öteki algısı sayesinde “öteki”yi bir dış unsur olarak algılamaktadır. Bütün dünya milletlerinin tarihinde olduğu gibi Türk tarihinde de ötekiyle karşılaşılmaktadır. Türk tarih yazımında bir tehdit unsuru olarak algılanan öteki, genellikle sınırların dışında kalan ve Müslüman olmayan devlet ve topluluklara işaret etmektedir. Osmanlı tarih yazımında ise öteki doğu ve batı olmak üzere iki temel alanda görülmektedir. Batı Hıristiyanlığı, doğu ise Osmanlıların sağlamaya çalıştığı İslam birliğini engellemeye çalışanları ifade etmektedir. Osmanlı Devleti’nin 1908’de meşrutiyeti tekrar ilan etmesiyle birlikte yeniden yazılmaya başlanan tarih ders kitaplarına devletin resmî ideolojisine uygun nitelikte vatandaş yetiştirme görevi yüklenmiştir. Bu dönemde tarih ders kitaplarına Osmanlı Devleti’nin içinde bulunduğu savaşlardan kaynaklı olarak biz ve onlar ekseninde ideolojik bir söylem yansımıştır. Bir bakıma tarih ders kitapları aracığıyla “biz” ve “öteki” ayrımı derinleştirilmiştir. Bu çalışmada II. Meşrutiyet döneminde Osmanlı Devleti’nin öteki olarak tanımladığı devlet ve milletleri nasıl algıladığını ilköğretim tarih ders kitapları üzerinden ortaya koymak amaçlanmaktadır. Araştırma nitel araştırma desenlerinden tarihsel durum çalışması olarak tasarlanmıştır. Araştırmanın verileri II. Meşrutiyet döneminde ilköğretim düzeyinde okutulan Resimli Küçük Tarih-i Osmani, Muhtasar Tarih-i Umumi, Resimli ve Haritalı Küçük Tarih-i Osmani, Küçük Tarih-i Osmani ve Çocuklara Tarih Dersleri adlı ders kitaplarından doküman incelemesi tekniğiyle toplanmıştır. Elde edilen veriler içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırma sonucunda Tehditkâr ve Tehlikeli Öteki, Güvenilmez Öteki, Olumsuz Sosyo-ekonomik Öteki, Sömürgeci ve Fırsatçı Öteki, Medeni ve Gelişmiş Öteki ve Rakip ve Farklı Kimlik Taşıyan Öteki olmak üzere 6 kategori ve bunlara bağlı temalara ulaşılmıştır. Ders kitaplarında Batılı devletler, fırsatçı, sömürgeci, Osmanlıyı bölmeye çalışan ve ikiyüzlü gibi olumsuz temalarla nitelendirilirken, İran, Akkoyunlular, Karamanoğulları ve Timurlular gibi doğu kökenli devlet ve beylikler de saldırgan, provokatör, fitneci, entrikacı ve zalim gibi olumsuz temalarla kodlanmıştır. Osmanlı Devleti ise mazlum, âdil ve güçlü bir imparatorluk olarak resmedilmiştir.

The aim of this study was to investigate the stress coping levels and aerobic toughness of soccer referees. In the study, descriptive model from quantitative research approaches was used. The population of the study consisted of football referees working in Turkey and the sample consisted of 58 referees working in Trabzon province. In the study, the scale of "individual, environmental and organizational stress sources of football referees" prepared by Çakmak (2011) was used to collect data and aerobic toughness data were obtained from Trabzon Provincial Referee Board as a result of the Cooper test administered by TFF to referees before each season. IBM SPSS Statistics for Windows, Version 22.0. was used for statistical analysis and calculations. According to the findings of the study, there was no statistically significant difference between the individual, environmental and organizational factors in terms of coping with stress in terms of age, gender, marital status, classification groups, refereeing period, profession other than refereeing and aerobic toughness (p>0.05). The difference between the educational level groups in the distribution of individual factors among the levels of coping with stress was found statistically significant (p<0.05). There was no statistically significant difference between the referees' stress coping levels and aerobic toughness (p>0.05). A positive, moderate and statistically significant relationship was found between individual, environmental and organizational factors in terms of coping with stress levels (p<0.05). As a result, it is thought that football referees with different age, gender, marital status, classification groups, refereeing time, occupation other than refereeing and aerobic toughness have similar levels of coping with stress.

Yaygın din eğitimi görevlisi olan vaizler yüzyıllardır camilerde vaazlar yoluyla halkı bilgilendirmektedir. Son yıllarda vaizlerin niteliği ve hizmet alanlarının çeşitlendirilmesi ile ilgili önemli gelişmeler yaşanmıştır. Ancak önemli bir yaygın din eğitimi faaliyeti yapan vaizlerle ilgili, daha özelde vaizlerin problemleriyle ilgili alan yazında herhangi bir çalışma bulunmamaktadır. Buna bağlı olarak bu araştırmada; vaizlerin, vaizlik mesleğini tercih nedenleri, yürüttüğü din eğitimi faaliyetleri, karşılaştıkları sorun ve beklentilerinin neler olduğu sorusuna yanıt aranmaktadır. Çalışma, alan yazına sağlayacağı katkının yanında, Trabzon özelinde vaaz hizmetlerini değerlendirme açısından ve yaygın din eğitiminin uygulayıcıları olan vaizlerin görüşlerinin bilimsel bir bakış açısıyla incelenmesi açısından önem arz etmektedir. Bu çalışma, vaizlerin sorun ve beklentilerinin derinlemesine incelenmesi hedef alındığı için nitel yaklaşımlardan durum çalışmasına göre tasarlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubu 2024 yılında Trabzon ili ve ilçelerinde görev yapan 14 vaiz ve uzman vaizden oluşmaktadır. Katılımcılardan 8’i 10 yıl ve altı tecrübeye, 6’sı ise 10 yıldan daha fazla tecrübeye sahiptir. Katılımcılardan veriler görüşme yoluyla elde edilmiştir. Görüşmeler 2024 Ocak ayında yüz yüze uygulanmıştır. Ses kaydı yoluyla elde edilen veriler yazıya dönüştürüldükten sonra içerik analizi yöntemi ile analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda vaizler; mesleğe olan sevgi, Diyanet İşleri Başkanlığı’nda vaizliğin iyi bir görev alanı olması gibi daha çok kişisel; insanlara faydalı olma, geniş bir kitleye ulaşma, dezavantajlı gruplara hizmet gibi toplumsal; dini anlatma ve sorumluluk gibi dini motivasyonlarla vaizlik mesleğini tercih etmektedir. Vaizler cami içinde sohbet, vaaz, Siyer ve Hadis gibi özel dini dersler, mübarek günlerde programlar yürütmektedir. Bununla birlikte cami dışında da okul, hastane, sevgi evi, cezaevi vb. kurumlarda konferans, gençlik faaliyetleri, esnaf, ev, hasta ve yaşlı ziyaretleri ve din görevlilerine seminerler gibi birçok faaliyette bulunmaktadır. Vaizlerin başta müftülüklerdeki oda, bilgisayar gibi araç gereç tahsisi gibi fiziki imkânsızlıklar; kurum içerisinde vaizlere gereken önemin verilmemesi, asli görev dışında yüklenen görevler, bürokratik yazışmalar gibi idari sorunlar yaşamaktadır. Bununla birlikte cemaatin vaaza gelmemesi veya geç gelmesi, cemaatin vaaza müdahil olması, anlatılanları dikkatle dinlememesi veya anlamaması, konuyu beğenmemesi, cemaatin farklı eğitim ve kültür seviyelerinden oluşması, yaşlı kesimden olması, vaizi şikâyet etmesi gibi cemaatle ilgili sorunları ön plana çıkarmışlardır. Ayrıca özlük haklarında adaletsizlikler, maaşın yetersizliği, uzman veya baş vaiz olmanın zorlukları, vaizlik mesleğine gereken önemin verilmemesi gibi memuriyetten kaynaklı sorunları vurgulamışlardır. Son olarak vaazların yanlış aktarılması, hazırlıksız vaaza çıkma, görevde aksaklık gösterme, kendini yenileyememe ve gençlere ulaşmada zorlanma gibi vaizlerden kendilerinden kaynaklanan bazı sorunları da vurgulamışlardır. Diyanet İşleri Başkanlığı, müftülük ve cami cemaatinden kaynaklı zikredilen bu sorunların giderilmesi vaizlerin en büyük beklentilerini oluşturmaktadır. Mesleğe severek başlayan ve çok çeşitli alanlarda hizmet sunması beklenen vaizlerin problem ve beklentilerinin dikkate alınması, daha nitelikli yaygın din eğitimi için elzemdir. Bununla birlikte vaizlere farklı sosyo-kültürel seviyedeki cami cemaatiyle iletişimini artıracak, vaazların ilgi ve dikkatle dinlenilmesini sağlayacak pedagojik formasyon becerileri kazandırılmalıdır.

Dijital teknolojinin hızla gelişmesiyle birlikte çocuğun çevrimiçi ortamda karşılaşabileceği cinsel istismar riski hızla artmaktadır. Bu durum uluslararası platformda çocuğun çevrimiçi cinsel istismardan nasıl korunacağına ilişkin birtakım soruları da beraberinde getirmektedir. Çalışma Birleşmiş Milletler tarafından hazırlanmış olan Çocuk Hakları Sözleşmesi, BM Çocuk Hakları Komitesi’nin 25 Sayılı Genel Yorumu ve Avrupa Konseyi tarafından hazırlanan Lanzarote Sözleşmesi, Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi'nin Dijital Ortamda Çocuk Haklarına Saygı Gösterme, Koruma ve Yerine Getirme Yönergeleri Hakkında 2018/7 Sayılı Tavsiye Kararı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin çocuğun çevrimiçi cinsel istismardan korumaya yönelik olarak devletlere getirdiği yükümlülükleri ele almaktadır. Çalışmada incelenen söz konusu belgeler çevrimiçi çocuk istismarına karşı etkin bir koruma mekanizması sağlama noktasında önemli bir role sahiptir. Nitekim dijital teknolojinin gelişmesinin bir sonucu olarak ortaya çıkan çevrimiçi cinsel istismar kavramı devletlerin yükümlülüklerinin görünümünü de değiştirmektedir. Bu çerçevede çocuğun çevrimiçi cinsel istismardan korunması için devletlere yükümlülük getiren düzenlemelerin sürekli gözden geçirilmesi gerekmektedir. İşbu çalışmada, BM ve Avrupa Konseyi temelinde hazırlanan insan hakları belgeleri ışığında, çocuğun çevrimiçi cinsel istismardan korunmasına ilişkin olarak devletlerin yükümlülük alanlarının genişlediği ve dijital dünyanın beraberinde getirdiği risklere karşı devletlerin değişen koşullara uygun tedbirleri alması gerektiği değerlendirilmektedir.