تأثیر مقادیر مختلف علفکش متریبیوزین و تراکمهای مختلف کاشت بر عملکرد و صفات فیزیولوژیک گندم (Triticum aestivum)

به‬منظور بررسی عوامل مؤثر بر تراکم علف‬های‬هرز و کاهش عملکرد ناشی از آنها در گندم دیم، آزمایشی به‬صورت پیمایشی با استفاده از 45 مزرعه گندم در شهرستان بندرگز(روستای سرمحله) در سال 1391 انجام گردید. نمونه‬برداری از گندم و علف‬های‬هرز در دو مرحله (سنبله‬دهی و رسیدگی) به‬صورت تصادفی از پنج نقطه از هر مزرعه با استفاده از کوادراتی به ابعاد 1*1 متر انجام شد. در این تحقیق کلیه اطلاعات مربوط به مدیریت زراعی شامل مساحت اراضی، تجربه کشاورزان، عملیات تهیه بستر بذر، تاریخ‬کاشت، روش کاشت، رقم مورد استفاده، محل تهیه بذر، میزان بذر مصرفی، روش مبارزه با علف‬‬هرز، نوع، مقدار و زمان مصرف علف‬کش و قارچ‬کش و زمان برداشت گندم، در قالب پرسش‎نامه و در طول فصل رشد از طریق پرسش از کشاورزان جمع‎آوری و تکمیل شد. در پایان فصل رشد میزان عملکرد واقعی برداشت‬شده توسط کشاورزان، ثبت گردید. از میان پارامترهای مختلف مورد بررسی تراکم بوته، تراکم سنبله، سابقه کشاورز، نوع رقم و استفاده از علف‬کش تاپیک+گرانستار تأثیر معنی‬داری بر جمعیت علف‬های‬هرز داشتند. با افزایش تراکم بوته گندم در واحد سطح، تراکم علف‬هرز کاهش یافت. هم‬چنین در مزارع کشاورزان با سابقه بیشتر تراکم علف‬هرز کمتر بود. در مزارع تحت کشت رقم N8118در مقایسه با N8019 تراکم علف‬های‬هرز کمتر بود و عدم استفاده از علفکش تاپیک+گرانستار، منجر به افزایش تراکم علف‬هرز شد. در میان گونه‬های مختلف علف‬هرز ، یولاف‬وحشی، علف‬خونی و خردل‬وحشی، بیشترین تأثیر منفی بر عملکرد گندم را در پی داشتند. بررسی مدل نشان می‬دهد که در شرایطی که تراکم بوته گندم در حد مطلوب باشد و این علف‬های‬هرز نیز وجود داشته باشد عملکرد حاصله برابر 2713 کیلوگرم در هکتار خواهد بود و در صورت حذف آنها عملکرد به 2877 کیلو گرم در هکتار افزایش می یابد (خلأ عملکردی معادل 164 کیلوگرم در هکتار). در میان گونه‬های حاضر، 12 بوته علف‬خونی در مترمربع، 3 بوته خردل‬وحشی در مترمربع و 2 بوته یولاف‬وحشی در مترمربع به ترتیب با 65، 18 و 17 درصد کاهش عملکرد قوی‬ترین رقبا برای گندم بودند.

پیزور علفهرزی چند ساله و مقاوم به غرقاب از خانواده اویارسلام است که در سالهای اخیر جمعیت آن در مزارع برنج شمال کشور رو به افزایش است. بهمنظور کنترل شیمیایی پیزور در برنج، آزمایش مزرعهای طی دو سال متوالی در مؤسسه تحقیقات برنج کشور واقع در رشت اجرا شد. در سال اول، کارایی علف‌کش‌های رایج مزارع برنج شامل پرتیلاکلر، بوتاکلر، بنسولفورونمتیل، اکسادیارژیل و تیوبنکارب در کنترل پیزور مطالعه شد. بر مبنای نتایج سال اول، کارایی برخی علف‌کش‌های انتخابی و جدید از گروه سولفونیل اوره ها ( ALSها) مزارع برنج از جمله فلوستوسولفورون، پنوکسولام، مت‌سولفورونمتیل و نیز علف‌کش پیرازولیت از خانواده پیرازول‌ها در مقایسه با بنسولفورونمتیل در سال دوم مورد بررسی قرار گرفت. نتایج سال اول نشان داد که حداقل زیست‌توده پیزور در کرت‌های تیمار شده با بنسولفورونمتیل (5/1 گرم بر متر مربع) و پرتیلاکلر (6/10 گرم بر متر مربع) در شش هفته پس از نشاکاری مشاهده شد، درحالی‌که سایر علف‌کش‌ها کارایی مطلوبی در کنترل پیزور نداشتند. نتایج آزمایش سال دوم مشابه نتایج آزمایش اول، یعنی کارایی بسیار خوب بنسولفورونمتیل (97%≤) در کنترل پیزور بود. بعلاوه، نتایج نشان داد که کاربرد فلوستوسولفورون و پیرازولیت سبب کاهش معنی‌دار زیستتوده پیزور (91%≤) در مقایسه با شاهد عدم کنترل گردید، درحالی‌که علف‌کش‌های پنوکسولام و مت‌سولفورون تأثیر بسیار کمی در کاهش زیستتوده پیزور (49%≥) داشتند. با توجه به مکانیزم عمل متفاوت علف‌کش‌های جدید و سازگاری آنها با برنج، کاربرد آنها در تناوب با علف‌کش‌های موجود برای کنترل شیمیایی پیزور و اجتناب از مقاومت در صورت ثبت در کشور توصیه میشود.

In 1984-1986, a survey was carried out to determine weed species, density and widespread in second crop soybean fields in Adana, Antalya, Hatay, Icel, Kahramanmaras provinces. The possibilities of the most effective control measures were also studied with various chemical and mechanical control methods; and then studied on soybean yield and rotation crop wheat. According to the results of survey; in the second crop soybean fields in desity in Adana, nudsedge species ( Cyperus rotundus L.) common purslane ( Portulaca oleracea L), Johnson grass [ Sorghum halepense (L.) Pers.], in Icel common purslane, nudsedge species, tumble pigweed ( Amaranthus albus L.); in Antalya nudsedge species, common purslane, johnson grass; in Kahramanmaras, awnless barnyard grass ( Echinochloa colonum (L.) Link.), common purslane, johnson grass; in Hatay tumble pigweed, nudsedge species, awnless barnyard grass were determined weed species which are the most important, and their density were above 10 plant/m2. In widespread nudsedge species was the most important weed in all provinces; at the same time the other species were also important weeds which are widespread in second crop soybean field. In 1984-1985, control experiments were carried out in Cukurova Agricultural Research Institute, metolachlor, prometryn, terbutrin, linuron, trifluralin, metribuzin, vernolate, fluazifop-butyl, bentazon and mechanical control were tested against all weeds. Metolachlor (500 ml/da prep.) was found effective against purple nudsedge, and fluazifop-butyl (100 ml/da prep.) gave sufficient effect against johnson grass. It was not found different among chemical and mechanical control to effect and yield. For that purpose, mechanical control could be recommended against weeds in soybean fields. I has been found that the herbicides were not phytotoxicity to germination of rotation wheat seeds.

Weed management is the most important limiting factor in butternut production by smallholder irrigation farmers in South Africa. Post-emergence chemical weed control options for butternut farms are very limited and often ineffective since most of the registered selective herbicides control annual grasses but not the broadleaf weeds. An on-farm experiment was therefore conducted to investigate the effects of pre-plant weed control (application or non-application of glyphosate to kill the first flush of weeds before planting), nitrogen (N) rate (60, 90, 120, 150 and 180 kg ha-1) and plant density (10, 000, 20, 000 and 30, 000 plants ha-1) on weed biomass and butternut yield. Pre-plant weed control resulted in a six-fold decrease in weed biomass, while increasing plant density from 10,000 to 30,000 plants ha-1decreased weed biomass by 47%. No marketable fruits were obtained when planting was done without prior weed control. Yield increased significantly with increase in plant density and the optimum density was estimated to be 25,000 plants ha-1. Yield increased with N rate and the rate giving the highest marginal rate of return was 120 kg N ha-1, which gave a yield of 26.7 t ha-1. These findings suggest that pre-plant weed control, and use of optimum N rate and plant density are pre-requisites to successful butternut production. Key words: Pre-plant weed control, plant density, N rate, butternut yield.

Summary Field experiments were carried out in 2007–2008 at the Research Station in Chylice in potatoes cultivar Ditta and Irga. The aim of the study was to assess the effectiveness of herbicide Sencor 600 SC mixed with herbicide Titus 25 WG. Weed infestation in potatoes was varied depending on the course of vegetation. The number of recorded weed species ranged from 10 to 13. The dominant weed species were: Echinochloa crus-galli, Chenopodium album, Amaranthus retroflexus, Viola arvensis, Matricaria inodora and Solanum nigrum. The mixture of herbicide Sencor 600 SC + Titus 25 WG + Trend 90 EC irrespective of the application date was showed good results in controlling a wide range of weed species as well as full selectivity to potato plants. The efficacy of the applied herbicide mixture ranged in 87–100%. A lower effectiveness was observed for Fallopia convolvulus and Solanum nigrum.

به منظور مطالعه تأثیر دزهای مختلف علف‌کش ترفلان و دو گونه قارچ‌ میکوریزایی بر اجزاء سبز شدن (سرعت سبز شدن، یکنواختی سبز شدن و زمان تا 10، 50 و 90 درصد سبز شدن)، برخی صفات رشدی و کلونیزاسیون میکوریزا در گیاه شبدر سفید (Trifolium repens L.)، آزمایشی به-صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در دانشکده کشاورزی دانشگاه شاهرود در سال 1391 انجام شد. عوامل مورد بررسی در این آزمایش شامل کاربرد میکوریزا در سه سطح M1: عدم تلقیح، M2: Glommus intraradices و :M3 Glommus mosseae و دزهای مختلف علف‌کش ترفلان در چهار سطح T1: شاهد عدم کاربرد علف‌کش، T2: 1000،:T3 1500 و T4 : 2000 میلی‌لیتر علف‌کش ترفلان از نوع تجاری در هکتار انجام شد. نتایج نشان داد با افزایش دز علف‌کش ترفلان، یکنواختی سبز شدن (EU) کاهش و زمان تا رسیدن به 10(D10) و 90(D90) درصد سبز شدن افزایش یافت. در غلظت های مختلف علف‌کش، تلقیح با میکوریزا حداکثر جوانه زنی (Emax) و وزن خشک اندام هوایی را بطور معنی داری نسبت به عدم تلقیح افزایش داد. همچنین، درصد کلونیزاسیون ریشه در دز پایین علف‌کش تحت تاثیر تلقیح میکوریزا نسبت به عدم تلقیح بطور معنی داری افزایش یافت. تلقیح با قارچ G. intraradices طول ریشه را در دزهای 1000 و 1500 میلی لیتر علف‌کش نسبت به عدم تلقیح در همین تیمارها به ترتیب 34 و 57 درصد افزایش داد. بر اساس نتایج این پژوهش، قارچ های میکوریزا از طریق بهبود رشد گیاه سبب کاهش اثرات تنش دزهای پایین علف کش ترفلان بر گیاه شبدر می شوند.

Wheat is one of the major grain crops worldwide and provides approximately 20% of the total caloric and protein input for the world’s population. An increase in crop yields is required to meet the demands of the increasing world population in a challenging scenario of less predictable climatic conditions and sustainability requirements. There is an urgent need to develop crop plants that are more productive per land area and yield more stable outputs, without having to increase inputs of fertilizer or water. The canopy light-driven carbon uptake through photosynthesis is the primary determinant of plant biomass and yield. In this context, it is crucial to understand crop physiology and plant behaviour, with a focus on carbon balance, in contrasting environments, as well as to map the interactions between traits that drive wheat yields. Exploiting new methods of enhancing yield through successful strategies observed in other organisms can be used to achieve positive results for crop improvement. The impact of contrasting environments in wheat development and yield was studied in a panel of elite wheat cultivars over 3 seasons in UK. Late sowing and lower rainfall decreased the duration of grain development, impacting on grain yields. Yield stability was related to the crop resilience to shorter grain development periods and was partially explained by genetic similarities between cultivars or by the presence of genes related to crop development. The interaction between traits recognized as potential yield drivers and their stability and correlation to yield were studied in a double-haploid wheat mapping population. Traits correlated to light interception and use, and biomass allocation were strong yield drivers. Different lines adopt different strategies, based on these traits, to achieve high yields. The possible effect of the insertion of the ictB gene, related to carbon concentration in the chloroplast in cyanobacteria and to improved yields in plants, was studied in genetically modified wheat plants. No improvement was observed for photosynthetic traits or yield in the transgenic plants when compared to control plants, although unforeseen experimental problems could have hidden the expected phenotype. The achievements of this research contribute to improve the knowledge of wheat yield formation, its correlation to the carbon uptake process and stability in different climatic conditions. It may lead to a better understanding of new potential strategies to be applied in the breeding of genotypes for higher and more stable yields.

On Australian soils, where water is only available at depth during the grain filling period, growing deep rooting cultivars increased wheat yields by approximately 15%. Seedling root angle is associated with adult root system depth in Australian field-grown wheat cultivars (Triticum aestivum L.), but it is not yet known whether selection for root angle and rooting depth could benefit UK wheats. A soil-based, 3D, basket pot screen identified distinct root angle phenotypes (ranging from 35° to 52° from the vertical) among a selection of UK commercial cultivars. These phenotypes were generally stable despite varying soil water content, soil strength, and aerial temperature, but two cultivars showed significant changes in root angle in response to soil moisture. Cultivars Istabraq and Battalion displayed contrasting shallow and deep root angles, respectively. In fully factorial pot trials, with contrasting vertical soil moisture gradients and terminal drought treatments, genotype did not significantly affect early growth and physiology of young (tillering) wheat plants, but there were significant interactions with moisture gradient and water availability in some treatments. Under soil drying, ABA-mediated stomatal closure maintained Ψleaf in Battalion, whereas leaf decreased in Istabraq in the absence of changes in foliar ABA concentrations. This suggests contrasting water use strategies (isohydric Battalion and anisohydric Istabraq) are responsible for the observed physiological differences, rather than root angle. Field trials investigated whether these laboratory observations were correlated with root system development and yield of mature fieldgrown wheat. Soil cores taken from experimental wheat plots at Rothamsted Research’s Woburn farm were split at 10 cm intervals, and the number and positioning of roots and bio-pores at the exposed faces counted. Roots were washed from core sections to measure root length density by depth. Root length density declined with soil depth in all cultivars, and was not associated with seedling root angle phenotype, nor did yield correlate with root system traits. In the drier year only, Battalion had the most roots in the surface soil layers, which experienced greater soil drying under Battalion than under other cultivars. These studies contribute to the growing body of research on root system ideotypes in rainfed temperate climates, by identifying genetic variation in seminal root angle in high performing commercial wheat cultivars. While seedling root angle was not correlated with yield in field trials, it was associated with ability of roots to penetrate hard soils and access water in deeper strata of the soil profile. These traits would be especially beneficial during the grain-filling phase, and may potentially increase UK wheat yields during dry summers.

به منظور بررسی تأثیر فاصله ردیف و تراکم بوته بر عملکرد کمی و کیفی سویا در شرایط رقابت علف‌های هرز، آزمایشی در مزرعه دانشکده کشاورزی یاسوج در تابستان 1389 اجرا شد. این آزمایش به‌صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. عامل اصلی شامل رقابت علف هرز (در دو سطح کنترل و عدم کنترل علف‌های ‌هرز طبیعی مزرعه) و عامل فرعی شامل فاکتوریل فاصله ردیف سویا (با سه سطح 30، 45 و 60 سانتی‌متر) و تراکم کاشت (با سه سطح 40، 50 و 60 بوته در مترمربع) بود. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که با افزایش تراکم کاشت سویا و کاهش فاصله ردیف آن عملکرد دانه این محصول به طور معنی داری افزایش می گردد، به طوری که بیشترین عملکرد دانه در تراکم 60 بوته در متر مربع (2405 کیلوگرم در هکتار) و فاصله ردیف 30 سانتی متر (2368 کیلوگرم در هکتار) به دست آمد. همچنین رقابت علف های هرز باعث کاهش معنی دار 37 درصدی عملکرد دانه سویا شد. افزایش تراکم و کاهش فاصله ردیف سویا، عملکرد روغن را افزایش داد در حالی که رقابت علف های هرز منجر به کاهش 38 و 41 درصدی عملکرد روغن و پروتئین گردید. همچنین با افزایش تراکم و کاهش فاصله ردیف سویا، وزن خشک علف های هرز کاهش یافت، به طوری که کمترین وزن خشک از فاصله ردیف 30 سانتی-متری (3/531 گرم) و تراکم کاشت 60 بوته در مترمربع (2/523 گرم) به دست آمد. نتایج به دست آمده حاکی از موثر بودن افزایش تراکم کاشت و کاهش فاصله ردیف سویا برای کنترل علف های هرز می باشد

Here's a look at what's coming up in the July 2015 issue of JoVE: The Journal of Visualized Experiments. In JoVE Medicine, we feature an approach for diagnosing halitosis, commonly known as bad breath, in man's best friend: the dog. The approach is much more advanced than simply smelling the dog's breath-it involves taking breath samples and using a gas chromatograph to quantify stinky compounds found in bad breath, such as hydrogen sulfide, methyl mercaptan, and dimethyl sulfide. Di Cerbo et al. use this assay in a randomized, placebo-controlled trial of dog food specially formulated to fight halitosis. The results of their study suggest that certain dietary supplements might reduce embarrassing bad breath in our beloved canine companions. In JoVE Behavior, we know all too well that working in a chronically stressful environment can have deleterious effects-so we feature a stress reduction intervention that might retrain the brain to change its usual responses to stressful situations. Klatt et al. present a structured group program that incorporates mindful meditation, yoga, and relaxing music. This intervention can be delivered onsite, at the workplace, so it's a potentially viable method of stress reduction for busy working adults. In JoVE Environment, we have two articles that explore how plants interact with certain environmental factors. Like animals, plants can transmit electrical signals over long distances, which is an advantageous trait because it allows quick responses to external stimuli. But plants have no nerves, so Salvador-Recatala and Tjallingii examine the plant vasculature, namely the sieve elements of the phloem, as a possible conduit of stimulus-induced electrical signals. They wire up aphids to record signals transmitted from another part of the plant that is sustaining damage, such as a leaf getting cut by scissors or eaten by a caterpillar. The resulting data may reveal how phloem sieve elements integrate information from different environmental stimuli. Another article in JoVE Environment demonstrates methods for testing herbicide resistance in weeds. Overuse of herbicides, combined with natural genetic variability in plants, has selected for resistance in hundreds of weed species reported to date. This is a major concern for ecosystem management and for agriculture. Panozzo et al. present protocols for testing herbicide resistance, inferring the tolerance level by using multiple herbicide doses in the experiments. Besides being highly robust and reliable, these protocols can easily be adapted to a wide range of weeds. The data obtained from these experiments can inform further research and optimize the management of herbicide use. You've just had a sneak peek of the July 2015 issue of JoVE. Visit the website to see the full-length articles, plus many more, in JoVE: The Journal of Visualized Experiments.

The Impact of climate change on irrigated wheat yield in Iran was studied using a simulation model under different climatic scenarios. SUCROS-wheat model which was adapted for the effect of CO2 concentration on photosynthetic parameters, were calibrated and validated against observed wheat yield obtained from different regions of country. Interaction effect of CO2 concentration and temperature on wheat yield was simulated at 3 CO2 concentrations including 350 (current), 550 and 700ppm (doubled) in combination with increasing mean daily temperature by 0 (unchanged), 1, 2, 3 and 4°C. In addition climatic conditions of the year 2050 were predicted by using GISS and GFDL General Circulation Models (GCM) based on IPCC scenarios for the target year. The GCMs were first calibrated by the long term (40 years) weather data from 25 stations located in different wheat production regions across the country. Predicted weather data of GCMs were used as the inputs of simulation model after statistical downscaling and generating daily weather parameters. Wheat yield at different regions was estimated for the climatic conditions of the target year with and without increased CO2 concentration. Finally adaptation strategies for improving wheat yield under future climate were evaluated by means of simulation model. The results showed that despite of some deviation between the two GCMs, average temperature will be changed in the range of 3.5-4.4°C with an increasing gradient from West to East and North to South of the country. This warming pattern will be led to the higher frequency of temperatures above 30°C during the flowering stage of wheat in the most regions. Increasing CO2 concentration without warming showed positive effects on wheat yield. However, the effect of CO2 was compensated for by temperature. Based on simulation results wheat yield was reduced when mean temperature was raised above 3°C even at doubling CO2 concentration. Predicted wheat yield for the year 2050 indicated that while the effects of higher temperatures was partly moderated by increased CO2 concentration the overall wheat yield will be decreased by 13-28% in different production regions. Changing planting dates and improvement of new cultivars with higher heat tolerance at flowering were evaluated as the most effective adaptation strategies for the future climate. Simulation results showed that wheat yield reduction at the target year could be prevented considerably with increasing temperature threshold of wheat cultivars at flowering by 2-4 °C.

نماتدهای ریشه گرهی (Meloidogyne spp) از جمله عوامل بیماریزای بسیار مهمی هستند که خسارت زیادی به محصولات کشاورزی وارد می‌سازند. روش‌های متعددی (تناوب زراعی، ارقام مقاوم و ترکیبات شیمیایی) برای کنترل آنها به کار گرفته شده است. هزینه بالا و مشکلات زیست‌محیطی (ترکیبات شیمیایی)، توجه محققان را به استفاده از روش های غیر‌شیمیایی همچون استفاده از گیاهان و فرآورده های گیاهی برای مدیریت این نماتدها معطوف کرده است. جهت بررسی تأثیر حضور تعدادی از گیاهان خانواده نعناع روی نماتد ریشه‌گرهی، از سه گیاه دارویی آویشن باغی (Thymus vulgaris)، مرزه (Saturea hortensis) و زوفا (Hyssopus officinalis) استفاده شد. این آزمایش در گلخانه ای بصورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار با کشت تنها و مخلوط گوجه‌فرنگی با گیاهان دارویی زوفا، آویشن و مرزه، در حضور و بدون حضور نماتد انجام شد. ارزیابی نتایج سه ماه بعد از تلقیح نماتد و بر اساس شاخص های رشدی گوجه فرنگی و پارامترهای بیماری زایی نماتد صورت گرفت. تجزیه و تحلیل آماری داده های حاصل ‌‌نشان دهنده اثر معنی‌دار حضور سه گیاه دارویی مذکور روی کاهش خسارت نماتد بود. مؤثرترین گیاه در کاهش خسارت و بیماری زایی نماتد مرزه بود و آویشن باغی، و زوفا در درجات بعدی قرار گرفتند. در مجموع بررسی‌های گلخانه‌ای گیاهان دارویی مورد آزمایش، اثرات کنترلی مطلوبی علیه نماتد ریشه گرهی از خود نشان دادند و می‌توان استفاده از آنها را در برنامه‌های مدیریت نماتد ریشه‌گرهی مورد توجه قرار داد.

Robinson, M. A., Letarte, J., Cowbrough, M. J., Sikkema, P. H. and Tardif, F. J. 2015. Winter wheat (Triticum aestivum L.) response to herbicides as affected by application timing and temperature. Can. J. Plant Sci. 95: 325-333. Field studies were conducted to determine the effects of cold temperatures and physiological growth stage at the time of application on the tolerance of winter wheat (Triticum aestivum L.) to 10 herbicides used in Ontario, Canada. Herbicides were applied: early during a frost event (when forecasted temperatures ≤ 0°C); at a normal timing (Zadoks 21-29); and a late timing (Zadoks 39). Visible injury, yield, plant height at maturity, test weight and 1000-kernel weight were measured to determine if environmental conditions or growth stage at the time of herbicide application influenced wheat tolerance. Cold temperatures at the time of herbicide application resulted in injury with three treatments: 2,4-D, dicamba/MCPA/mecoprop and dichlorprop/2,4-D. Visible injury was greatest at 14 d...

Summary In 2008–2010 at the qualification of influence was the aim of investigations tillage systems and weed control methods on effectiveness of destruction of the weed air‐dry mass as well as the influence of damage herbicides applied in the blue lupine tillage. In 2008–2010 a field experiment was carried out at the Agricultural Experimental Farm Zawady of the University of Natural Sciences and Hummanities in Siedlce. The experiment was set up in split‐plot design with four replications. The aim of the study was to evaluate the efficacy of weed regulation in blue lupin crops with the use of: I – different tillage systems (conventional and simplified) and II – five weed control methods. Phytotoxicity of applied herbicides to the plants of blue lupin was also taken into consideration. The best results in weed controlling were obtained after the use of the herbicide mixture: Afalon Dyspersyjny 450 SC + Metron 700 SL + Fusilade Forte 150 EC at both dates of observations, and its efficacy amounted to 81.7 and 53.3% respectively. The results the studies revealed that the efficacy of weed regulation in blue lupin crops depended on such factors as tillage systems, applied herbicides and their mixtures and weather conditions.

به‌منظور بررسی تأثیر کودهای آلی (اسید هیومیک و عصاره ورمی‌کمپوست) بر خصوصیات رشدی، مورفولوژیکی و فیتوشیمیایی مرزه خوزستانی (Satureja khuzistanica Jamzad.) آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی شرکت دارویی خرمان در شهرستان خرم آباد در بهار 1392 به‌ صورت فاکتوریل در قالب بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارهای مورد بررسی شامل سه غلظت 5، 10و 15 درصد عصاره ورمی‌کمپوست و مقادیر 5/1، 5/2 و 5/3 لیتر در هکتار اسید هیومیک بودند که به صورت محلول‌پاشی مورد استفاده قرار گرفتند. فاکتورهای مورد بررسی شامل، ارتفاع بوته، تاج بوته، طول و عرض برگ، عملکرد وزن خشک اندام هوایی، عملکرد وزن خشک برگ، بازده اسانس، عملکرد اسانس، محتوای فنل و فلاونوئید کل بودند. تیمارهای مختلف اسید هیومیک و عصاره ورمی‌کمپوست بر صفات مورفولوژیکی (ارتفاع بوته، تاج بوته، طول و عرض برگ) در طی چهار مرحله نمونه‌برداری قبل از گلدهی تأثیر معنی‌دار نداشتند. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار وزن خشک اندام هوایی (460 گرم در متر‌مربع)، وزن خشک برگ (33/195 گرم در متر‌مربع) و عملکرد اسانس (38/6 گرم در متر‌مربع) در تیمار 5/3 لیتر در هکتار اسید هیومیک و غلظت 20 درصد عصاره ورمی‌کمپوست به‌دست آمد، که با تیمار شاهد اختلاف معنی‌داری را نشان داد. بیشترین درصد اسانس (43/3 درصد) در تیمار 5/1 لیتر در هکتار اسید هیومیک و غلظت 20 درصد عصاره ورمی‌کمپوست دیده شد. تیمار 5/2 لیتر در هکتار اسید هیومیک و غلظت 5 درصد عصاره ورمی‌کمپوست با (56/46 میکروگرم گالیک اسید در میلی‌گرم عصاره خشک) و تیمار 5/3 لیتر در هکتار اسید هیومیک و غلظت 5 درصد عصاره ورمی‌کمپوست با (13/749 میکروگرم روتین در میلی گرم عصاره خشک) به ترتیب بیشترین تأثیر را بر محتوای فنل و فلاونوئید داشتند. به نظر می‌رسد مصرف مقادیر مناسب از اسید ‌هیومیک و عصاره‌ ورمی‌کمپوست با افزایش مواد آلی خاک، از طریق بهبود فعالیت‌های میکروبی خاک و نیز فراهمی جذب بیشتر عناصر غذایی، سبب افزایش میزان فتوسنتز و ماده خشک گیاهی می‌گردد و در بین تیمار‌های بررسی شده، تیمار 5/3 لیتر در هکتار اسید هیومیک و غلظت 20 درصد عصاره ورمی‌کمپوست به عنوان یکی از بهترین تیمار شناخته شد.