Response to Ota, Allison and Fabinyi on ‘Evolving the narrative for protecting a rapidly changing ocean, post COVID‐19’

Introduction: Narrative abilities have been shown as good predictors of reading skills and academic achievements. Assessment of narrative skills includes two parts of macro- and micro-structures. The current review systematically investigates narrative studies in terms of describing and comparing different narrative assessment methods to report adequacy of the methods in various contexts. Materials and Method: The search strategy included key words like “narrative skills”, “narrative in children”, “language skills assessment” and “narrative assessment tool”. Data bases included ASHA publication, PubMed, Science direct, Google Scholar, Cochrane, Wiley, IranMedex, IranDoc, and SID between 1946 and 2014. The abstract and title of papers were evaluated based on inclusion/exclusion criteria. Results: Sixty one out of 105 published documents were eligible to be reviewed. The reviews showed that children’s oral narratives are assessed through language samples. Various methods have been developed to measure children’s narrative skills including story generation, story retelling, and personal narratives. Moreover, different narrative assessment tools are developed to assess either narrative production or narrative comprehension in both levels of micro- and macro- structures. Except for Narrative Assessment Protocol (NAP), scoring procedures in other tools is transcription. Discussion: Familiar pictures and story retelling provide more complex and longer narratives. Narrative generation task is more difficult than narrative retelling task and is more capable to differentiate language disabilities. Narrative assessments recently available in Iran include NAP, SRT, and ENNI. Among them, it has been claimed that NAP is more user-friendly due to the convenient of online scoring procedure which needs further research. Key words: narrative, narrative assessment, language skills, children, systematic review

Kitâb-ı Mukaddes’te zikredilen bir kıssada Hz. Dâvûd’un kendisini görerek beğendiği Bat-Şeba isimli bir kadınla evlenmek istemesi sebebiyle, asker olan kocası Hittî Uriya’yı ölmesi için ordunun en kritik yerinde görevlendirdiği rivayeti yer almaktadır. İslâmî kaynaklarda da bu konu ile ilgili İsrâiliyat menşeli bazı rivayetler pek çok farklı şekilde aktarılmıştır. Yine bazı İslâmî kaynaklarda Hz. Dâvûd’a isnad edilen bu olay Hz. Peygamber ve Hz. Zeyneb bint Cahş’ın evlilikleri ile de irtibatlandırılmaktadır. Ayrıca son dönemlerde bazı kişiler tarafından Hz. Peygamber’in de Hz. Zeyneb bint Cahş’ın eski kocası Zeyd b. Hârise’yi pek çok savaşa gönderdiği ve nihayetinde Mu’te Seriyyesi’nde öldürülmesine sebep olduğu şeklinde bir iddia dillendirilmektedir. Çalışmamızda öncelikle Hz. Dâvûd ve Hittî Uriya arasında geçtiği iddia edilen olay tüm yönleriyle ele alınacak akabinde de Hz. Peygamber ve Hz. Zeyneb bint Cahş’ın evlilikleri detaylı bir şekilde incelenecektir. Ayrıca Hz. Dâvûd’a isnad edilen olayın, Zeyd b. Hârise’nin komutan olarak görevlendirilmesi hadisesine hiçbir surette benzemediği ortaya konulacaktır.Özet: Kitâb-ı Mukaddes’te geçen bir kıssaya göre Hz. Dâvûd bir gece sarayının damında gezinirken yıkanmakta olan bir kadını görerek ondan çok etkilenir. Hz. Dâvûd bu kadının kim olduğunu araştırması için birini gönderir ve yapılan araştırma sonucunda bu kadının, Hz. Dâvûd’un komutanlarından Hittî Uriya’nın karısı Bat-Şeba olduğu ortaya çıkar. Hz. Dâvûd bu kadını getirmeleri için birilerini gönderir ve kadın kendisine getirildiği zaman onunla zina eder. Hatta bu birliktelik sebebiyle kadın hamile kalır ve bu durumu Hz. Dâvûd’a haber verir. Hz. Dâvûd bu gebelik haberini aldıktan sonra ordusu ile birlikte savaşta olan başkomutanı Yoab’a haber göndererek Hittî Uriya’yı kendisine göndermesini ister. Hz. Dâvûd, Hittî Uriya’yı sarayda birkaç gün misafir ettikten sonra onu başkomutan Yoab’a verilmek üzere bir mektupla birlikte tekrar cepheye gönderir. Hz. Dâvûd bu mektubunda başkomutan Yoab’dan Hittî Uriya’yı savaşta en tehlikeli yere göndererek öldürülmesinin sağlanmasını ister. Yoab, Hz. Dâvûd’un mektubunda belirttiği emri yerine getirerek Hittî Uriya’yı savaşın en çetin geçeceği bir bölgeye göndererek burada öldürülmesine sebep olur. Bat-Şeba’nın, kocası Hittî Uriya için yası bittikten sonra da Hz. Dâvûd onunla evlenir.İslâm inancına göre, peygamberler Allah tarafından korundukları için Kitâb-ı Mukaddes’te zikredildiği şekliyle bu olayın meydana gelmesi mümkün değildir. Çünkü kıssada Hz. Dâvûd’un zina yaptığı belirtilmektedir.Olay hakkında en net bilgiyi alabileceğimiz kaynak olan Kur’ân-ı Kerîm’de bu olay Sâd sûresi 21-25. âyetlerde aktarılmaktadır. Âyetlerde, Kitâb-ı Mukaddes ile kısmî bir benzerlik bulunmakla birlikte, ne kadından ne de o kadınla evlenmek istediği için Hz. Dâvûd’un kocasını savaşa gönderdiğinden bahsedilmektedir.Diğer İslâmî kaynaklarda konu ile ilgili İsrâiliyat menşeli bazı rivayetler pek çok farklı şekilde aktarılmaktadır. İsrâiliyat menşeli bu rivayetlere tefsir âlimlerimiz itibar etmeyerek Hz. Dâvûd’un öldürülmesi için Hittî Uriya’yı savaşa gönderdiğine dair aktarılan rivayetlerin gerçek olmadığını, böyle bir şeyin değil bir peygambere, namaz ehli bir Müslüman’a dahi yakışmayacağını ifade etmişlerdir.Yine aynı kaynaklarda olayın çözümlenmesi adına pek çok farklı ihtimal dile getirilerek Hz. Dâvûd’a isnad edilen bu olay daha makul bir zemine oturtulmaya çalışılmıştır. Bu gayretlerin bir sonucu olarak da Hz. Peygamber ile Hz. Zeyneb bint Cahş’ın evlilikleri, bu olayla çeşitli şekillerde irtibatlandırılmıştır.Zeyd b. Hârise ile Hz. Zeyneb’in evliliklerine baktığımızda kesin bir tarih vermek mümkün gözükmese de bu evliliğin Medine’ye hicretin ilk yılında Hz. Peygamber’in aracılığıyla gerçekleştiği görülmektedir. Hz. Peygamber’in, halasının kızı ile azatlı köle Zeyd’i evlendirmesi toplumda var olan hür ve mevâlî ayrımını ortadan kaldırmak amacına matuftu.Zeyd ve Hz. Zeyneb evliliğinde buraya kadar ciddi bir problem bulunmamaktadır. Ancak bu evliliğin sona ermesi noktasında kaynaklarımızda bazı rivayetler bulunmaktadır ki bu rivayetler ile Hz. Peygamber zan altında bırakılmıştır. Bu rivayetlere göre Hz. Peygamber Zeyd ile görüşmek için onun evine gitmiş ve evin dışından Zeyd’e seslenmiştir. Hz. Zeyneb de Hz. Peygamber’i kapıda bekletmemek için üzerindeki elbiseler çok da uygun olmamasına rağmen hızla kapıyı açarak Zeyd’in evde olmadığını belirtip Hz. Peygamber’i içeri davet etmiştir. Hz. Peygamber, Hz. Zeyneb’in bu halini görünce kafasını hemen çevirerek Hz. Zeyneb’i beğendiği için: “Yüce Allah’ı tenzih ederim. Kalpleri çeviren Allah’ı tenzih ederim.” sözlerini mırıldanarak söylemiştir. Bir müddet sonra Zeyd eve gelip Hz. Peygamber’in söylediği şeyleri haber alınca derhal Rasûlullah’ın yanına giderek: “Ey Allah’ın Rasûlü! Anam babam sana feda olsun. Zeyneb hoşuna gittiyse, onu senin için boşayayım.” demiştir. Hz. Peygamber ise ona eşinden ayrılmamasını tembihlemiştir. Kaynaklarımızda tespit edebildiğimiz kadarıyla buna benzer iki farklı rivayet daha bulunmaktadır.Bu rivayetler hem isnad yönüyle hem de mantıkî tutarlılık yününden pek çok problemi içinde barındırmaktadır. Rivayetlere isnad yönünden baktığımızda her üç rivayetin de mürsel olduğunu görürüz. Rivayetlerin güvenilirliğini azaltan etkenlerin ilkinin bu olduğunu söyleyebiliriz. İkinci olarak rivayetlerin tamamında zayıflıkla veya daha da ileri seviyede yalancılıkla itham edilen en az bir ravi bulunmaktadır. Dolayısıyla Hz. Peygamber hakkında ileri sürülen ciddi bir iddianın bu tarz zayıf rivayetlere dayandırılması uygun değildir. Ayrıca Hz. Peygamber’in halasının kızı olan, üstelik evli bir bayan olan Hz. Zeyneb’i görerek sanki ilk defa görüyormuş gibi beğenmesi ve onun kocasından ayrılmasını temenni etmesi kabul edilebilir bir mantıkî örgüye sahip değildir.Zeyd ile Hz. Zeyneb’in evliliğinin çabuk bitmesinde Hz. Zeyneb’in sert bir mizaca sahip olmasının büyük payı vardı. Üstelik Hz. Zeyneb bu evliliği istememesine rağmen hakkında inen âyet sebebiyle Hz. Peygamber’in emrine karşı gelememişti. Bu sebeplerden dolayı Hz. Zeyneb, kocası ile geçinemiyor, bu evlilikten duyduğu memnuniyetsizliği sürekli Zeyd’e yansıtıyordu. Zeyd de sürekli gelip Hz. Zeyneb’i Rasûlullah’a şikâyet ediyor, ancak Hz. Peygamber Zeyd’e hep aynı tavsiyede bulunarak: “Eşini yanında tut, bırakma!” buyuruyordu. Zeyd, Hz. Peygamber’in kendisini sürekli men etmesine rağmen bir gün dayanamayarak Hz. Zeyneb’i boşadı. Zeyd b. Hârise’nin Hz. Zeyneb’i boşamasından sonra el-Ahzâb sûresi 37. âyeti nâzil oldu. Böylelikle Hz. Peygamber ve Hz. Zeyneb’in evlilikleri ilahî bir irade neticesinde gerçekleşmiş oldu.Ayrıca son dönemlerde bazı kişiler tarafından Hz. Peygamber’in de Hz. Zeyneb’in eski kocası Zeyd b. Hârise’yi pek çok savaşa gönderdiği ve nihayetinde Mu’te Seriyyesi’nde öldürülmesine sebep olduğu şeklinde bir iddia dillendirilmektedir.Hz. Peygamber’in Zeyd’i komutan olarak görevlendirdiği dokuz seriyyenin tarihlerine baktığımızda ilk seriyyenin 3/624 tarihinde gerçekleştiği diğerlerinin ise 6/627 tarihi ve sonrasında gerçekleştiği görülmektedir. Dolayısıyla Zeyd’in komutan olarak görev yaptığı dokuz seriyyeden en az sekiz tanesi Hz. Peygamber ile Hz. Zeyneb’in evliliklerinden sonra gerçekleşmiştir. Dolayısıyla bu bilgiler ışığında Zeyd’in komutan olarak görevlendirilmesinin hiçbir surette Hz. Dâvûd’a isnad edilen rivayetlerdeki duruma benzemediği ortadadır.

This article attempts to define the form that action takes when it is the focus of narrative plot, in a manner that avoids certain detours in the interpretation of narrative phenomenon and its anthropological function. Two such detours are evoked at the outset. First, structuralist narratology has had a tendency to analyze the “actional” structures of the narrative fabula autonomously. This has led narratalogists to lose sight of the function that actions have in conversational, or oral narrative, and to generalize a theory of action from this partial view. Second, cognitive theorists, despite having decompartimentalized narrative structures, have generally based their work on a schematic model of intentional action that is too general and too simplistic to properly determine the function that narrated actions fulfill. The author highlights the ways that certain forms of narrated action produce suspense or curiosity when used in conversational narrative. Drawing attention to the fundamental role of polemical actions in the dynamics of narration allows oppose two complementary conceptions of action: whereas “narrative” approaches highlight the uniqueness, the under-determinedness, or the surprising character of the narrated event, other forms of analysis seek to draw attention to the rules behind the apparent novelty of the event.

唐代的詩歌創作發達，在唐代的小說叙述中往往出現詩歌，成為唐代小說一個特殊的文體現象，尤其在中晚唐之際，出現了許多專門記載有關詩人及其詩歌軼事的小說，形成了唐代小說舆詩歌的交涉類型之一。本篇論文嘗試以最具代表性的載錄詩事小說―《本事詩》和《雲溪友議》，来探究此一小說舆詩歌交涉類型的叙述面貌。由於二書内容多為載錄詩事之作，在全書性質的判定上，出現了曖昧的情形，本篇從二書「觸事與詠」的叙事内容，理解産生此曖昧之因，也藉此掌握二書故事事件舆詩歌交錯的為形制，進而探析詩歌舆故事事件交互作用的模式具體運作的情形，和因之而産生的叙事效果。本文進一步根據探析所得的叙述内容和形式，釐清《本事詩》和《雲溪友議》舆「詩序」、「詩話」和其他夾雜詩歌敘事的唐代小說的關係，探得載錄詩事的小說實建構出唐代小說中詩歌舆故事事件交互作用而完成敘事的一種敘事類型，上承「詩序」，下啓「詩話」，别塑一記載詩事的敘述模式，既具文體的多元性，又游移在紀實舆虛構之間。

In globalizing landscapes, Indigenous ways of knowing and being persist in their connectedness to specific geographies, even as they are transformed by migrations, both forced and voluntary, and dynamic exchanges. This paper presents narratives of Indigenous and ally scholars which explore what it means to enact language and culture reclamation from a place of hope—by Indigenous peoples, for Indigenous communities—and in connection with distinct historical, political, and geographic sites. By naming the identities the authors represent—Chickasaw, Nez Perce, Eastern Shoshone/Northern Arapaho, Hopi, San Carlos Apache and Euro-American—we use a framework of hope to counter damaging assumptions of homogeneity of Indigenous communities while also searching for common themes to advance an agenda of decolonization across positionalities. Understanding that Indigenous sovereignties are built on “contingency with the beliefs, and understandings of the past” (Grande 250), we interrupt settler-colonial narratives which portray Indigenous languages and cultures as deficient and vanishing. Further, through narratives, we explore how disciplines such as linguistics, anthropology, education, and cultural studies can be interwoven to highlight experiences of identity reconciliation, spirituality through language revitalization, and storytelling as narrative reclamation. A critical culturally sustaining/revitalizing pedagogy unifies the narratives and provides a framework for attending to “asymmetrical power relations and legacies of colonization” (McCarty and Lee 8). In this way, Indigenous narratives of persistence and optimism find relevance in the global and local here and now while emphasizing the relevancy of hope as a rooted practice of relationality in Indigenous language and cultural education. Sharing narratives of hope acknowledges the experience of colonization, while privileging the hope in Indigenous knowledge as a return to the community and generator of new narratives.

Oral/aural narratives, although often overlooked as being commonplace or intangible, are highly complex in nature, consisting of numerous multidirectional relationships among the various real and fictional participants: creator, narrator(s), character(s), listener(s). As such, narrative theory constructed with textual narratives in mind is inadequate to address the unique nature of oral/aural narratives, which also incorporate community, time, and space. This article proposes and makes a case for various additions and modifications to current narrative theory models to address the unique nature of oral/aural narratives.

Yirminci yüzyılın başlarında, modernist yazarlar gerçekliğin geleneksel temsili ifade biçiminden uzaklaşarak yeni deneysel anlatım teknikleri ile karakterlerin iç dünyalarına ve içsel düşünce akışlarına yönelmişlerdir. Modern İngiliz edebiyatında kullanılan anlatım teknikleri yazarlar tarafından hem benzer hem de farklı biçimlerde sunulmaktadır ve bu da her yazara özgün yazım teknik ve yöntemi kazandırmaktadır. Karşılaştırmalı yöntem kullanan bu çalışma modern romanın en önemli iki özgün yazarı olan Woolf ve Joyce’un romanlarını kullandıkları anlatım teknikleri türleri açısından inceleyerek bir sentez sunmaktadır. Woolf’un duyarlı, döngüsel ve sarmal kadın anlatımı ile Joyce’un sınırlı noktalama işaretleriyle, rasyonel, doğrusal ve sinematik anlatımı bu ayrıma birer örnektir. Ayrıca Woolf’un varolma anlatı tekniği Joyce’un tezahür (epifani) tekniği ile hem benzeşir hem de ayrışır. Her iki yazar da farklı üslup, stil ve yöntem aracılığıyla tıpkı bir nehir gibi akışkan olan zamanda ileri ve geri giderek tek bir güne sığan anlatıları ile karakterlerin ruhsal deneyimlerini, duygu ve bilinç akışlarını ortaya çıkartırlar. Bu bağlamda bu makale modern İngiliz edebiyatında bilinç akışı, iç monolog, serbest dolaylı söylem, tezahür (epifani), varolma anları gibi modern anlatım tekniklerini ustaca kullanan iki öncü yazar olan Virginia Woolf ve James Joyce’un yazı tekniklerindeki benzerlikler ve farklılıkları karşılaştırmayı amaçlar.

This study is based on oral narratives collected during six months fieldwork from December 1989 to May 1990 in Tunis. The work examines the role and importance of story-telling in the lives of my three Beldi informants - all women from the city of Tunis - and explores the themes contained in their tales in the light of their personal histories and their own interpretations. Through the act of narration women produce a vision of themselves and of their moral and physical world. In the narratives discussed here, contradictory and competing pictures are painted. One narrator presents a conservative moralistic view of the role of women. The two others produce through their narratives a rebellious, racy and subversive view of women. These contradictory visions of women are produced by women for women. The introduction first reviews research into Tunisian story-telling, then relevant methodology and theory in general, and finally outlines the approach adopted in this thesis. Background information is also provided on story-telling in Tunis, the conduct of fieldwork and the three narrators used in this study. Chapters two and three concentrate on the narrators and their backgrounds. Chapter Two presents the social background of Beldi - people of the city of Tunis - who form the subject matter of the tales. Chapter Three concentrates on the relationship between the women and their tales. Chapter four, five and six identify and group the recurring themes contained in the tales. The thematic categories relate to power, honour and shame, fate and other topics of concern to women in their daily lives. Chapter seven, finally, concentrates on the use of formulae, asides and diminutives as salient features which give the tales their particular character. Appendix I contains the full list of stories and the English translations of the stories discussed in the body of the thesis. Appendix II contains the Arabic texts of selected stories.

The thesis titled as ‘About the Narrative Space and Spatial Narrative in Lou, Yi-chun’s “Xi-Xia Hotel”’. Narratology, Heidegger-Gadamer’s ontology and hermeneutics are applied in practice, focusing on Lou, Yi-chun’s “Xi-Xia Hotel” as the main research topic. To discuss more aspects of Lou, Yi-chun and his novel researches, author tried to return to essence of literature research from the narrative space and the spatial narrative. Author discussed the narrative techniques of Lou, Yi-chun (e.g., structure types of complex, spatial form in modern literature, narrator and so on.) from literature forms (the narrative space). Afterwards, literature content is discussed by analyzing the spatial images in “Xi-Xia Hotel”. It is found that the flow of time is not mechanical, fixed moving forward. Instead, the flow is displayed like still, disturbed, inverted and randomly accessed. Among the spatial images, the images of “dream space” and “story space” are the most representative for the two images both display the property of “the spatialization of time”. The purpose of “the spatialization of time” is to find the first moment of hurts which is the common expression of all spatial images of “Xi-Xia Hotel”. Self-will spirit, imagination of story and the memory of the past are kept in non-existent “Xi-Xia Hotel” in narrating subject. Time here is not objectively exists, but the subjective mind. It opens up an enlarged space for narrative to reflect and view it. Therefore, thinking about the past and understanding how the critical moment of things changed influences the development of the whole thing. It allows us to force to watch the damage in the past and attempt to find what had been shaped quietly in the beginning of the hurts happened.

The effects of the application of neo-liberal policies in Turkey after 1980 in terms of deregulation are as follows: concentration observed in the media ownership structure, emergence and proliferation of commercial broadcasting and the problem of the uniformity observed in the media products. The uniformity observed as serials in the prime time zone of the widespread television channels. According to this paper, the dominant uniform narratives of the serials are as follows: The narrative of the community based affiliation which is based on the solidarity of the big family or the neighborhood (originated in Istanbul or originated in an Anatolian city/countryside), the narrative of the living together of the rich and the poor people without class conflict (originated in istanbul or originated in an Anatolian city/countryside), the narrative of the luxury way of life and the narratives which legitimate the vulgar nationalism. Within the narrative of the luxury way of life of the serials, since 1990 the 'super luxury houses set in a garden with swimming pool' had appeared as a uniform signs of the richness. In this paper, these luxury houses set in a garden which appears as a uniform signs of the richness in the serials were discussed with the application of the studies on urbanization, new richness and the middle class in Turkey. In the social theory, the people who settle in these luxury houses set in a garden are both new rich people who become a rich in the economic growing up model based on export after 1980 and the new middle class who work especially in the multinational companies. According to the social theory, this new rich people want to stay in these luxury houses set in a garden, to separate themselves from the poor people/lower classes. According to narrative of the serials as the opposite of the social theory, rich people represented as the people who do not want to draw a border for the poor people/lower classes. In local serials rich and poor people represented as a living together without class conflict. This differentiation was discussed in the paper, as the Turkish media's softening of its severe discourse after the economic crisis of the 2001, which was mainly based on the well representation of the richness and the consumer culture

In the development of the scientific tradition of hadith is always interesting to discuss. This development was not missed by contemporary era hadith scholars. their participation to contribute scientific scholarship in the future. Surely the struggle was only aimed at maintaining the authenticity of the Prophet's hadith from counterfeiting. Among these contemporary scholars are Muhammad ‘Ajjaj al-Khatib and Mahmud al-Tahhan. They have different concepts about the problem in testing the personal qualities of the narrator. One of the objects studied is related to the concept of the hidden narrator (jahalat al-ruwah) and improving the quality of his hadith. Basically a hadith that is detected by the hidden narrators, the quality of the hadith becomes daif (weak). According to Muhammad ‘Ajjaj al-Khatib, every hadith whose daif is caused by the hiding of the narrator or the personal quality of the narrator is unknown, the tradition cannot be elevated from daif to hasan lighairihi even though it is supported by many sanad. This is due to the very bad cause of the daif. Unlike the case according to Mahmud al-Tahhan, daif hadith can be lifted from the quality of daif to hasan lighairihi, even though the cause of his daif is the hiding of the narrator (jahalat al-ruwah). The statements of the two scholars indicate there are differences in understanding of the concept of Jahalat al-Ruwah and its improvement. This study uses a descriptive analysis method in which it contains an analysis of the concept of Jahalat al-Ruwah and its improvement in the hadith perspective of Muhammad 'Ajjaj al-Khatib and Mahmud al-Tahhan. This research produced a critical view of Muhammad' Ajjaj al-Khatib and Mahmud al- Tahhan is related to the personal qualities of the hadith narrators.

Hz. Peygamber’in sahâbîlerinden bir tanesi Tâifli Sakîf kabilesinden Urve b. Mes‘ûd’dur. O, kabilesinin en önde gelenlerinden birisidir. O, Sakîf kabilesinin Ahlâf koluna mensuptur ve bu kolun yöneticisidir. Urve Mes‘ûd’un nesebi, Kasî’ye (Sakîf) kadar ihtilafsız bilinmektedir. Onun künyesi Ebû Ya‘fûr bir rivayate göre de Ebû Mes‘ûd’dur. Urve’nin babası da önemli bir şahsiyet-tir. O da kabilesinin reislerindendir ve Ficar savaşlarında Sakîf kabilesinin Ahlâf koluna komu-tanlık yapmıştır. Urve’nin annesi ise Mekkeli Ümeyyeoğullarından Sübey‘a bint Abdüşems’dir. Böylece Urve’nin hem Ümeyyeoğulları ile hem Hz. Peygamber ile akrabalık bağı olmaktadır. Dolayısıyla nesebi, babası ve annesi itibariyle Urve, çok önemli bir konuma sahiptir. Onun Mekke ve Kureyş ile ilgisi de bu konumunu güçlendirmektedir. Kaynaklarımızda Urve b. Mes‘ûd’un doğum tarihi veya vefat yaşı ile ilgili bir bilgi bulunamamıştır. Kabilesinin reisi olu-şuna, vefat ettikten sonra oğlunun Müslüman oluşuna bakıldığında Müslüman olduğunda orta yaşın üzerinde olması muhtemeldir. Urve b. Mes‘ûd’un evlilikleri ile ilgili bilgi de azdır. Onun Müslüman olmadan önce on eşi olduğu rivayet edilmektedir. Müslüman olduktan sonra Hz. Peygamber dört eşini seçmesini istemiştir. Onun dört eşinden bir tanesi Ebû Süfyan’ın kızıdır. Ancak onun eşlerinin isimleri ile ilgili net bilgiler yoktur. Onun erkek çocuklarının isimleri Âsım, Ebû Mürre, Muaviye, Ebû Müleyh, Davud, Hemmâm ve Hişâm; kız çocuklarının isimleri Hz. Ali ile evli olan Ümmü Saîd ve Halime’dir. Hudeybiye Antlaşması öncesinde onun elçilik görevi yaptığını görmekteyiz. Onun elçilik görevi, konumunun üstünlüğünü ortaya koymakta-dır. Ayrıca bu elçilik, barış görüşmelerinde çok etkili olmuştur. Burada Mekkeliler ile olan akrabalık bağını gündeme getirmiştir. Hz. Peygamber ile kendisinin konuşmasının faydalı olacağını söylemiştir. Mekkeliler de ona olan güvenlerini açıklamışlardır. Bu elçilik esnasında iki tarafın da savaştan uzak durması gerektiğini ifade etmiştir. Bu bağlamda Mekkelilere, Hz. Peygamber’in etrafındakilerin ona çok bağlı olduklarını; Hz. Peygamber’e ise etrafındaki insan-ların hemen dağılacağını söylemiştir. Elçiliği, onun herkes tarafından sözü dinlenilen, itibar edilen, zeki ve ikna kabiliyeti yüksek bir kişi olduğunu göstermektedir. Urve, sahâbenin Hz. Peygamber’e olan bağlılığını gözlemlemiştir. Bu bağlılığın hiçbir hükümdar ve çevresindeki-lerde olmayacağını itiraf etmiştir. Bu gözleminin, onun Müslümanlığında etkili olması muhte-meldir. Mekke’nin fethi ve ardından yaşananlar, Tâiflileri endişeye sevk etmiştir. Bu sebeple Tâifliler, Huneyn Savaşı’nda Hevâzinlilerle birlikte Müslümanlara karşı savaşmışlardır. Bu esnada Urve b. Mes‘ûd ile Gaylân b. Seleme’yi bazı savaş araç ve tekniklerini öğrenmeleri için Yemen’in Cüreş şehrine göndermişlerdi. Bu sebeple ikisi de Huneyn ve Tâif gazvelerine katıla-mamışlardı. Hz. Peygamber Tâif kuşatmasına son verip Medine’ye döndü. Bu esnada Urve ve arkadaşı da Yemen’den döndü. Rivayetlere göre Hz. Peygamber Medine’ye dönüş yolunda veya Medine’ye varınca Urve onun yanına gitti ve Müslüman oldu. Bazıları onun İslam’a giriş tarihi ile ilgili Hz. Ebû Bekir’in hac emirliği görevinin öncesi veya sonrasını söylerler. Ancak rivayet-ler incelendiğinde onun Hz. Peygamber’in Tâif muhasarasından 4-5 ay sonra, Tebük seferinden 3-4 ay önce 9/630 yılı Rebîulevvel veya Rebîulâhir (Temmuz veya Ağustos) ayında Müslüman olduğu söylenebilir. Urve’nin Müslüman olmasıyla ilgili temel kaynaklarımız “Allah, Urve’nin kalbine İslâm’ı ilham etti ve üzerinde bulunduğu hali değiştirdi. Bu hali ile Rasûlullah’ın yanına gitti ve Müslüman oldu.” der ve belirli bir sebep belirtmezler. Ancak sonraki dönemde onun Müslüman oluşuyla ilgili Necran’a ticaret için yaptığı yolculukta yaşadıkları sebep gösterilir. Bu yolculukta gizemli iki genç kız ve Necran’daki rahip son peygamberin çıktığını Urve’ye söyler. Onlar, Urve’nin ona tabi olması gerektiğini de belirtirler. Urve de dönüşte Müslüman olur. Bu rivayet hem senet hem metin itibariyle problemlidir. Urve, Müslüman olduktan sonra kavmini İslam’a davet için Hz. Peygamber’den izin istemiştir. İlk etapta Hz. Peygamber, Tâiflilerin İs-lam’a karşı kibirli karşı duruşundan dolayı bunu kabul etmek istememiş ve Urve’ye Sakîflilerin kendisini öldürebileceğini söylemiştir. Nitekim Urve, Hz. Peygamber’in izniyle şehrine gitmiş ve onları İslam’a davet etmiştir. Onlar kabul etmemişler ve kötü sözler söylemişlerdir. Ertesi sabah Urve sabah ezanı okumuş, halkı onu öldürmüştür. Hz. Peygamber tarafından Hz. İsa’ya benzetilen Urve b. Mes‘ûd es-Sekafî’nin Zuhruf suresinde ifade edilen “iki şehrin büyüğünden birisi” olduğu genel olarak kabul edilmiştir. Birkaç gün Müslüman olarak yaşayabilen ve kavmi tarafından şehit edilen Urve’den sadece iki tane zayıf rivayet nakledilmiştir.

Narrative therapy techniques have been used extensively in family therapy, individual therapy, and social work. Surprisingly, these techniques have seen limited application to therapeutic and support groups and almost no application to education groups. This paper reports on the use of narrative therapy with an education group, specifically a parent-education group. The central question addressed was: How do results compare with those of traditional parent-education groups? Case examples were reviewed to see if using narrative therapy was beneficial to parents. Written feedback was used to compare groups which did not use narrative therapy to groups which used narrative therapy. The review indicated that the narrative groups reported learning more specific ‘helpful’ skills (especially the skill of ‘listening’) compared to the non-narrative groups.

This research aims to investigate the influence of (1) reading habit on the students’ capability of writing narrative texts, (2) knowledge of grammar on the students’ capability of writing narrative texts, and (3) reading habit and knowledge of grammar on the students’ capability of writing narrative texts. This research is an expost facto study, involving two independent variables and one dependent variable. The population comprised the third semester students of English Study Program in the Language and Arts Faculty of Flores Universities in the academic year of 2013/2014, consisting of 55 students. The data were collected through a reading habit questionnaire, test of grammar knowledge and writing narrative test. A prerequisite analysis was conducted before the analysis of multiple linear regressions. Based on regresion analysis, it can be concluded that reading habit influences the students’ capability of writing narrative texts (β = 0.745, p < 0.05), knowledge of grammar influences the students’ capability of writing narrative texts (β = 1.304, p =< 0.05) and reading habit and knowledge of grammar influence the students’ capability of writing narrative texts (R²=0574, F-count=35.073, p ˂ 0.05).

Introduction: Social anxiety is a common experience. For some it is a debilitating, chronic difficulty, which becomes problematic during childhood and can have devastating effects. Talking therapies are useful for many, particularly in reducing anxiety. However, many people never access treatment and for those that do, therapies do not tend to improve their quality of life, particularly their social worlds. Do we need to look beyond clinical recovery measures when assessing therapeutic outcomes? There has been no research that has explored personal recovery in social anxiety. This thesis seeks to understand whether people with problematic social anxiety experience personal recovery and if so, how. Methods: A participatory action research (PAR) approach was used to develop the project. People with problematic social anxiety advised on study design, data collection, analysis and dissemination of the findings. 8 narratives of living with problematic social anxiety were collected to explore how people negotiate social anxiety and what this can tell us about personal recovery. A narrative analysis was then carried out, drawing upon Frank’s (1995, 2012) dialogical narratives analysis of illness stories and Adame and Hornstein’s (2006) typology of emotional distress narratives. Findings: The participants’ stories of living with problematic social anxiety highlighted the variety of ways that people make sense of this difficulty. The types of stories told were reminiscent of Frank’s (1995, 2010) illness narratives, as people told stories of restitution, chaos and quest. People drew upon traditional, counter and alternative mental health narratives to negotiate social anxiety, reminding us of the multiple ways people can find to overcome emotional distress. Discussion: The PAR study showed how people struggling with a mental health difficulty can be at the centre of research which strives to better understand their struggles and improve talking therapies. The study reminds us that the “social” aspects of social anxiety need to be better acknowledged within therapies so that we do not only focus on reducing anxiety but help people improve their relationships and quality of life.