Книга «Салафизм и традиционализм: авторитет ученых всовременном исламе» Эмада Хамде представляет собой скру-пулезное исследование современного диспута о легитимностиученых между салафитским ученым-хадисоведом На̄с̣ир ад-Дӣном аль-Алба̄нӣ и его традиционными суннитскими собе-седниками. Основное внимание в ней уделяется полемике охадисах и об исламском праве (фик̣х). Эта книга стала долго-жданным дополнением к современным исследованиям сала-физма, которые (как замечает автор) часто сосредоточены наполитических аспектах движения в ущерб религиознымэлементам — хотя последнее, возможно, имеет большее зна-чение. Ведь большинство салафитов рассматривают своюдеятельность как в первую очередь религиозную, и не обяза-тельно политическую.

AJIS is a bi-annual, double blind peer-reviewed and interdisciplinary journal, published by the International Institute of Islamic Thought (IIIT), and distributed worldwide. The journal showcases a wide variety of scholarly research on all facets of Islam and the Muslim world: anthropology, economics, education, history, philosophy and metaphysics, politics, psychology, and law.

This article aims to understand the main characteristics of the concept of justice in the works of al-Ādāb al-Sulṭānīyah (Islamic advice literature). First, the article explores the modernist critique of the classical understanding of justice, which claims a preponderance of tyranny in pre-modern Muslim political thought. Modernist critics argue that pre-modern Muslim political thought lacked a proper definition of justice, and simply aimed to legitimize the authoritarian status-quo. Second, the article will analyze the primary sources in al-Ādāb al-Sulṭānīyah literature to understand of how it conceptualized good governance and justice. The article aims to liberate the study of classical Islamic sources from the modernist lens of analysis so it can be understood on its own terms. This article arguesthat the al-Ādāb al-Sulṭānīyah literature is misunderstood and many political and ethical principles are missed due to unsound approaches. The article seeks to show that al-Ādāb al-Sulṭānīyah not only gave a clear definition of justice, but also integrated it into a broader conceptual system of political definitions that was meant to be a practical guide to good governance.

Akbar Allahabadi (1846-1921) was an influential Muslim Urdu-Persian poet of colonial India.1 He was born in 1846 in a town near Allahabad as Syed Akbar Hussain, and he belonged to a socially affluent family that had migrated from Iran.2 In keeping with the practices of the time, he learned Arabic and Persian in Allahabad, where his mother had moved in 1855.3 The name of the city then became the surname by which he is known. In 1856, he also enrolled in the Jumna Mission School, though he dropped out before completing his studies in 1859.4 Meanwhile, he managed to learn English, which enabled him to study Western philosophy and ensured that he could, with ease, frequently use English words and idioms in his Urdu poetry. He took up a clerkship in a government office after leaving school5 and, in 1866, passed an exam to become a barrister.6 After two years, in 1868, he became a Tahsildar (sub-district collector), qualifying as a lawyer at the High Court in 1874.7 Finally, in 1880, he became a Sessions Court Judge, a position he would hold until 1903, when he retired due to worsening eye-sight.8 This would also be the height of his professional career, and the title of Khan Bahadur was awarded to him by the British Government for his services in 1895.9 After his retirement he resided in Allahabad until his passing in 1921.10

1983 yılında kurulan Uluslararası İslam Üniversitesi Malezya (IIUM), “Bilginin İslamileştirilmesi” (Bİ) projesi için bir laboratuvar olmuştur. IIUM’nin teorik modellerini ve pratik uygulamalarını ele alan bu makalede, “Bİ” paradigmasına öncülük eden öğretim üyelerineslinden, onu yaygınlaştırmaya çalışan yeni nesle geçiş ortaya koyulmaktadır. Amaç, Makâsıdü’ş-Şerîa’nın kullanılmasıyla bu geçişin mümkün kılındığını, ancak yine de söz konusu geçişin bazı çelişkileri, gerilimleri ve eksiklikleri beraberinde getirdiğini ve getirmeyedevam edeceğini göstermektir. Makalenin sonunda ise üç noktanın üzerinde durulmaktadır. IIUM, profesyonel eğitimli öğrencilere karşı İslami yönelimli öğrenciler yetiştirme konusunda ne derece başarılı olmuştur? Makâsıd yaklaşımını kullanarak Bİ’nin yaygınlaştırılması ne ölçüde başarılı olmuştur? Ve son olarak Bİ paradigmasını hayata geçirmek çoğulculuğu nasıl sekteye uğratabilir?

Bu makale Tunus’un 1857-1861 yılları arasında anayasa yapım sürecinitetikleyen siyasi ve toplumsal olayları ele almaktadır. Amaç,yirminci yüzyılda halifelik sonrası İslamcı düşünceyle bir karşıtlıkoluşturan İslami modernite için önemli bir dönemi keşfetmektir. Ondokuzuncu yüzyıl İslami anayasal düşüncede görünen başat temalarhem bağlayıcı hem de yol gösterici olan, ancak zorunlu olarak kanunkoymanın münhasır kaynağı olmayan ilahi bir kanunun politiköncesi varlığına güçlü bir vurgu yapan egemen kurucu iktidarın “zayıflaması”anlayışıdır. 1860’lardaki tartışmalar ve daha genel olarakOsmanlı anayasacılığı[2], doğrudan egemenlikçi olmayan bir siyasivizyona yol açmaz. Ancak bunlar kamu yararını, siyasi yargı türlerinive farklı türdeki uzmanlıkların kutsal olmayan bir otorite ile uyumluluğunumerkeze alan sömürge öncesi (ve dolayısıyla bir dereceyekadar savunmacı tavır öncesi) İslami düşüncenin temsilcileridir. Budönem [deki yaklaşım], yirminci yüzyılın hem ilahi hem de popüleregemenlik ideallerinin siyasi hayata dair İslami (ve İslamcı) yaklaşımlarahâkim olmadığı günümüz içinde anlamlı olabilir.

Geçtiğimiz asır boyunca kitaplar, medya ve internet vasıtasıyla bilgiyeerişimde eşine rastlanmamış bir artış gözlemlendi. Bu artış, İslamibilginin öğrenilmesi ve paylaşılmasında yeni yöntemlerin ortayaçıkmasına yol açtı. Bu makalede gittikçe artan sayıda sıradanMüslümanın basılı medya ve internet yoluyla dini tartışmalara dahilolmasının geleneksel İslami bilgiye ve pedagojik tekniklere nasılbir meydan okuma oluşturduğunu değerlendirdim. Ulemanın kendikendine öğrenmeyi yalnızca dinin doğru anlaşılmasına değil aynızamanda sahip oldukları otoritenin yeniden tanımlanmasına ve yenidenkeşfedilmesine yönelik de tehdit olarak gördüğünü açıkladım.Basılı ve dijital medyanın bir öğretmene ihtiyacı ortadan kaldırışını;kendi kendine öğrenmenin ve otorite olma iddiasında bulunmanınönünü açtığını gösterdim. Bireysel öğrenmeye getirdikleri eleştirilererağmen gelenekçiler, güncelliklerini koruyabilmek ve uzman olmayanlarlabaşa çıkabilmek adına interneti kabullendiler.
 Yazı, sözden aşağıdır. Zira yazı, kendisine sorulan soruya hiçbir cevapveremeyen ve ancak canlı bir varlığa aldatıcı bir benzerlik gösterenresimler gibidir. Herhangi bir uyum yeteneği yoktur, her durumda aynıkelimeleri kullanır. Yazı, bilginin meşru bir çocuğu değildir; piçtir vebu piçe bir saldırıda bulunulduğunda ne ebeveynleri ne de bir başkasıonu savunur.
 – Eflâtun

AJIS is a bi-annual, double blind peer-reviewed and interdisciplinary journal, published by the International Institute of Islamic Thought (IIIT), and distributed worldwide. The journal showcases a wide variety of scholarly research on all facets of Islam and the Muslim world: anthropology, economics, education, history, philosophy and metaphysics, politics, psychology, and law.

В статье представлен краткий обзор историческихпредпосылок для теории мак̣а̄с̣ид аш-шарӣ‘а (целиправа) XI века. Я исследую роль человеческой выгоды(мас̣лах̣а) в рамках классической шафи‘итской школы,уделяя особое внимание X и XI векам. Я показываю,что шафи‘итское право отводило рассмотрению выго-ды центральную роль в толковании Писания. Об этомсвидетельствуют как тексты по правовой теории(ус̣ӯл ал-фик̣х), так и материальное право (фурӯ‘ ал-фик̣х). Важно отметить, что я также объясняю, какимобразом шафи‘иты подвергали свои утверждения овыгоде обсуждению и оспариванию, признавая пре-делы способности людей постигать закон Бога.Представляя эту классическую модель выгоды в ша-фи‘итской школе, эссе предлагает альтернативу дляреформистов, которые ссылаются на мак̣а̄с̣ид аш-шарӣ‘а сегодня, альтернативу, глубоко уходящуюкорнями в исламскую традицию и способствующуюдемократизации споров о правовых выгодах.